فیلم The Great Waldo Pepper 1975

والدو پپر، خلبان سابق جنگ جهانی اول، در آمریکا به‌صورت گردشی نمایش هوایی برگزار می‌کند و به مردم روستاها سواری‌های چند دقیقه‌ای می‌دهد. سازندگان فیلم مشخصاً علاقه‌مند به هوانوردی‌اند و فضای دوران پس از جنگ جهانی اول را به‌خوبی بازسازی کرده‌اند؛ زمانی که عبارت «آسمان حد و مرز ندارد» عملاً معنای واقعی داشت. سمت تاریک هوانوردی اولیه در فراز و نشیب «سیرک هوایی دکتر دیلهوفر» نشان...

والدو پپر، خلبان سابق جنگ جهانی اول، در آمریکا به‌صورت گردشی نمایش هوایی برگزار می‌کند و به مردم روستاها سواری‌های چند دقیقه‌ای می‌دهد. سازندگان فیلم مشخصاً علاقه‌مند به هوانوردی‌اند و فضای دوران پس از جنگ جهانی اول را به‌خوبی بازسازی کرده‌اند؛ زمانی که عبارت «آسمان حد و مرز ندارد» عملاً معنای واقعی داشت. سمت تاریک هوانوردی اولیه در فراز و نشیب «سیرک هوایی دکتر دیلهوفر» نشان داده می‌شود، جایی که یک تازه‌کارِ راه‌رو روی بال هواپیما در جا یخ می‌زند. دست بلند اداره هوانوردی فدرال (FAA) بالاخره به سراغ والدو می‌آید زیرا «زمان آن رسیده که هوانوردی متمدن شود». پس از ممنوع‌‌الپروازی دائمی و فرصت‌های محدود، والدو راه نجات را در سینما می‌یابد، جایی که در هواپیماهای فرسوده و در بدل‌کاری‌های مرگبار برای دوربین، خطر دائماً حاضر است. یک رقیب قدیمی که والدو در فرانسه با او روبه‌رو نشده بود—ارنست کسِلِر (شاید برگرفته از ارنست اودت)—برای پروژه بعدی می‌آید: یک نبرد هوایی حماسی سه به یک. با نزدیک شدن اداره هوانوردی، روزهای والدو در آسمان شماره‌شده‌اند، هرچند او از کسِلِر پریشان‌حالی قوی‌تر است. والدو و کسِلِر چترهایشان را کنار می‌گذارند و دوربین‌ها شروع به ضبط می‌کنند؛ این بالهٔ هوایی قرار است به نبردی خونین بدل شود. این فیلم ادای احترامی‌ست به مردان و زنانی که در دههٔ ۲۰ تا اوایل دههٔ ۳۰ برای سرگرم‌کردن مردم در «سیرک‌های پروازی» جانشان را به خطر می‌انداختند. در آن زمان رقابت میان بدل‌کاران هوایی باعث شد نمایش‌ها روزبه‌روز خطرناک‌تر و حوادثِ پرآوازه‌تری رخ دهد که به‌تدریج با مقررات ایمنی محدودیت ایجاد شد و به زوالِ بارن‌استورمینگ انجامید. لحن فیلم ترکیبی از درامِ مرگ‌و‌زندگی و لحظات طنزآمیز است. چند سکانس تکان‌دهنده وجود دارد که برخی منتقدان آن‌ها را سردبی‌رحم خوانده‌اند، اما این صحنه‌ها بازتاب واقعی آن روزگارند: اگر زنی به تیم می‌پیوست، او هم‌پای مردان بود و خطر را می‌پذیرفتند. مرگ‌های ناگهانی هرچند تأسف‌آور، بخشی از شیوهٔ معیشت این افراد بود و «نمایش باید ادامه یابد». اگر با فیلم‌هایی مثل «بلومکس»، «فلای‌بویز» یا «بارون سرخ» آشنایید، بدانید که همین کاری بود که بعضی از تک‌خال‌های باقی‌مانده پس از جنگ انجام می‌دادند. فیلم ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه طول دارد و بیشتر در حوالی الگین، تگزاس و پیرو، کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است؛ بخش‌هایی نیز در استودیوهای یونیورسال انجام شده‌اند. بازیگران اصلی: رابرت ردفورد، بو سوِنسون؛ سوزان ساراندون در نقش زنی که به تیم می‌پیوندد و مارگوت کیدر به‌عنوان دوست‌دختر ناپایدار قهرمان حضور دارد. جفری لوئیس نیز در نقش بازرس ادارهٔ تجارت هوایی دیده می‌شود. امتیاز: 7/10 — درجهٔ کیفی: B-/B