فیلم The Trap 1959

می‌خوای منو بترسونی، هیولای کابوس؟ فیلم «The Trap» (با عنوان دیگر: The Baited Trap) را نورمن پاناما کارگردانی کرده که فیلمنامه را نیز با ریچارد آلن سیمونز نوشته است. در این فیلم ریچارد ویدمارک، لی جی. کاب، تینا لوئیس، ارل هالیمان و لورن گرین ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از اروین تالبوت و فیلم‌برداری از دنیل ال. فَپ است. عذاب‌های تولا رالف اندرسون (ویدمارک) به شهرش، تولا در...

می‌خوای منو بترسونی، هیولای کابوس؟ فیلم «The Trap» (با عنوان دیگر: The Baited Trap) را نورمن پاناما کارگردانی کرده که فیلمنامه را نیز با ریچارد آلن سیمونز نوشته است. در این فیلم ریچارد ویدمارک، لی جی. کاب، تینا لوئیس، ارل هالیمان و لورن گرین ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از اروین تالبوت و فیلم‌برداری از دنیل ال. فَپ است. عذاب‌های تولا رالف اندرسون (ویدمارک) به شهرش، تولا در کالیفرنیا، بازمی‌گردد اما زیر سایه‌ای سنگین قرار دارد. او وکیل رئیس مافیا، ویکتور ماسونتی (کاب) بوده و حالا مجبور است لطفی را جبران کند تا ماسونتی را از کشور خارج کنند. متأسفانه آنجا دستگاه قانون عملاً به دست پدر و برادرش است: پدر هنوز از خطای جوانی رالف دلخور است و برادرش الکلی است و با دختر دوران کودکی رالف ازدواج کرده. ترکیب این اوضاع بمبی برای فاجعه است. این تریلر اکشن تکنیکالِ رنگی که گاهی در کتاب‌های مرجع فیلم نوآر هم ذکر شده، بهتر است صرفاً به‌عنوان یک اثر اکشن/تریلر در نظر گرفته شود — و این اشکالی ندارد، چون واقعاً سرگرم‌کننده است. در اصل فیلم بر یک تِم آشنا اما مؤثر بنا شده: مرد خوبی که کاری کرده که به آن افتخار نمی‌کند و اکنون با تمام توان در تلاش برای جبران است. اطراف او خانواده‌ای پاره‌پاره، علاقه‌ای عاطفی که جانش را به درد می‌آورد، و گروهی آدم بد هستند که دنبال کسی‌اند که او مسئول نگهبانی از او بوده — و در نتیجه دنبال جان خود او هم هستند. داستان با چندین غافلگیری، وجوه روان‌شناختی اثر را قوی‌تر می‌کند؛ احساسات مدام تغییر می‌کنند و تهدید مرگ همیشه حاضر است تا تنش را حفظ کند. عرق و تپش، نوشیدن الکل و دل‌خوری، اضطراب‌ها و خباثت فراوان‌اند و در تمام مدت حتی یک لحظه خسته‌کننده وجود ندارد. همه این‌ها به یک پایان‌بندی واقعاً غافلگیرکننده و اثرگذار می‌انجامد. بازیگران همگی نقش‌های مؤثری ارائه می‌دهند و از انرژی یکدیگر بهره می‌گیرند تا فیلم به بهترین وجه ممکن ظاهر شود. بخش‌هایی که در صحنه‌های استودیویی ساخته شده‌اند آزاردهنده‌اند، به‌ویژه پس‌زمینه نقاشی‌شده که مصنوعی به‌نظر می‌رسد؛ که جای تأسف دارد چون فیلم‌برداری بیرونیِ فَپ واقعاً چشم‌نواز است. با وجود این نقیصه‌های جزئی، این فیلم ترکیبی پُرمایه از پارامونت است و به‌شدت به طرفداران بازیگران و علاقه‌مندان این ژانر توصیه می‌شود. ۸/۱۰