فیلم The Call of the Wild 1935

کلارک گیبل در این فیلم در نقش کاشف بی‌باک یاکون، «جک تورنتون»، در اوج است. بختش از زمانی می‌درخشد که «باک» — سگ بزرگ و وفادارِ نیم‌سگ/نیم‌گرگ — را از تیر خلاص نجات می‌دهد. سپس با «شورتی» (جک اوکی)، مرد خوش‌مشربی که نوعی نقشهٔ گنج دارد، آشنا می‌شود. با تلاش شجاعانهٔ سگش موفق می‌شوند پول کافی برای آغاز جست‌وجو به‌دست آورند و همراه با «کلِر»...

کلارک گیبل در این فیلم در نقش کاشف بی‌باک یاکون، «جک تورنتون»، در اوج است. بختش از زمانی می‌درخشد که «باک» — سگ بزرگ و وفادارِ نیم‌سگ/نیم‌گرگ — را از تیر خلاص نجات می‌دهد. سپس با «شورتی» (جک اوکی)، مرد خوش‌مشربی که نوعی نقشهٔ گنج دارد، آشنا می‌شود. با تلاش شجاعانهٔ سگش موفق می‌شوند پول کافی برای آغاز جست‌وجو به‌دست آورند و همراه با «کلِر» (لورتا یانگ) که پیش‌تر او را از سرمای زمستان نجات داده بود، عازم جست‌وجوی طلا می‌شوند. اگر فیلم صرفاً یک ماجرای سرسخت و بکر در دل طبیعت وحشی بود، اثری قابل‌قبول می‌شد. مبارزهٔ آن‌ها با سنگ‌لاخ‌ها، عناصر طبیعی و با ریجینالد اوون (آقای اسمیت) طماع که می‌کوشد ادعاهایشان را از چنگشان درآورد، جذاب و سرگرم‌کننده است. متأسفانه فیلم به‌کلی روی همین محور پیش نمی‌رود: ورود نقش یانگ عنصر رمانتیکی به داستان می‌افزاید که اگرچه تا حدی چهرهٔ زمخت و مصمم گیبل را انسان‌تر نشان می‌دهد، اما فیلم را تا حدودی سنگین و کُند می‌کند. وقتی در پایان معلوم می‌شود شوهر گمشدهٔ او — که اتفاقاً صاحب اصلی همان نقشه است — پیدا شده، داستان مسیر خود را از دست می‌دهد. ویلیام ولمن ضرباهنگ داستان را خوب تنظیم کرده و بازی‌های درخوری از گیبل و به‌ویژه اوکی، که بخش عمدهٔ طنز را تأمین می‌کند، گرفته است؛ من از تماشای فیلم لذت بردم. فقط ای‌کاش کمی کمتر احساساتی و کمی پُرانرژی‌تر و سرزنده‌تر بود.