فیلم The Front Page 1931

روزنامه‌نگار هیلدی (پت اوبراین) عازم نیویورک است تا همراه نامزدش پگی (مری برایان) شغلی پردرآمدتر در دنیای تبلیغات بگیرد. سردبیرش برنز (آدولف منجو) یک گزارش آخر برایش دارد و به‌طرزی زیرکانه سعی می‌کند او را قانع کند که آن را بپذیرد. ماجرا دربارهٔ قاتل محکومی به نام ارل ویلیامز (جورج ای. استون) است که از سلول اعدام می‌گریزد. هیلدی تمام پول عروسی‌اش را خرج می‌کند...

روزنامه‌نگار هیلدی (پت اوبراین) عازم نیویورک است تا همراه نامزدش پگی (مری برایان) شغلی پردرآمدتر در دنیای تبلیغات بگیرد. سردبیرش برنز (آدولف منجو) یک گزارش آخر برایش دارد و به‌طرزی زیرکانه سعی می‌کند او را قانع کند که آن را بپذیرد. ماجرا دربارهٔ قاتل محکومی به نام ارل ویلیامز (جورج ای. استون) است که از سلول اعدام می‌گریزد. هیلدی تمام پول عروسی‌اش را خرج می‌کند تا از یک مطلع اطلاعات بگیرد و قاتل را پیدا کند — و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که شاید آن مرد اصلاً مرتکب جرمی نشده که قرار است به خاطرش اعدام شود. او نقشه‌ای زیرکانه می‌چیند تا مرد را در یک اداره مخفی کند، در حالی که خودش و سردبیرش تلاش می‌کنند واقعیت را روشن کنند. با نزدیک‌تر شدن کلانتر و تعقیب گزارشگران دیگر، فیلم به تندی پیش می‌رود و نگاهی تند و تیز به روزنامه‌نگاری زرد و فضای خبری زمانه می‌اندازد. اغلب خبرنگاران تصویرشده تکه‌پاره‌نگارانی‌اند که برای ندانسته‌هایشان داستان می‌سازند و تنها وقتی زیر ذره‌بین می‌روند که تیراژشان افت کند. چند جمله کنایه‌آمیز هم هست — از جمله حرف یکی از بازدیدکنندگانِ جدیدِ زندانِ کُثیف که تعجب می‌کند زندانی‌ها چگونه تا زمان اعدام زنده می‌مانند! نکتهٔ موفق کار، طعنه و بدبینی‌اش است؛ متن تقریباً از همه، از مطبوعات تا پلیس و دادگاه و نظام، انتقاد می‌کند. فساد و رشوه در سطوح مختلف رواج دارد و طنز اثر نسبت به شوخی‌های مستقیم، کمی هوشمندانه‌تر است. با این حال من فکر می‌کنم دیالوگ‌ها بیش از حدند و جنبه‌های تحقیقی گاهی تا مرز فَرَس می‌روند؛ اما در کل همچنان داستانی ساخته‌شده با هوش و پیچیدگی است — بازیِ گربه و موش‌وارِ ظریفی که توانایی‌های بازیگر نسبتاً دست‌کم‌گرفته‌شدهٔ منجو را خوب نمایش می‌دهد.