سریال کره ای Dong Yi

این سریال افتضاح است. «دونگی» کاملاً ناامیدکننده بود و نمی‌توانم ناامیدی‌ام را لاپوشانی کنم. تماشای این مجموعه شکنجه‌آور بود؛ ریتم آن عذاب‌آور بود و انگار داشتند یک داستان الکن را تا سر حد پاره شدن کش می‌دادند. پرداخت شخصیت‌ها، به‌ویژه شخصیت محوری که قرار بود «دونگی» باشد، آن‌قدر سطحی بود که نزدیک به توهین بود. سریال در بدترین کلیشه‌های کی‌دراما غوطه‌ور است و به پیچش‌های...

این سریال افتضاح است. «دونگی» کاملاً ناامیدکننده بود و نمی‌توانم ناامیدی‌ام را لاپوشانی کنم. تماشای این مجموعه شکنجه‌آور بود؛ ریتم آن عذاب‌آور بود و انگار داشتند یک داستان الکن را تا سر حد پاره شدن کش می‌دادند. پرداخت شخصیت‌ها، به‌ویژه شخصیت محوری که قرار بود «دونگی» باشد، آن‌قدر سطحی بود که نزدیک به توهین بود. سریال در بدترین کلیشه‌های کی‌دراما غوطه‌ور است و به پیچش‌های ساختگی و ملودرامای اغراق‌شده‌ای تکیه می‌کند که تماشایش شرم‌آور می‌شود. «دونگی» فقط بد نبود؛ بلکه نمونه‌ای از نحوهٔ نادرست ساختن یک درام تاریخی بود و مرا آرزو به چیزی نوآورانه‌تر و کمتر آزاردهنده گذاشت. توصیه‌اش نمی‌کنم! داستانی رقیق‌شده با کشمکش کم و آدم‌های منفی ناامیدکننده که همهٔ این‌ها باعث می‌شود طول پخش عظیم سریال کمی غیرقابل‌تحمل‌تر شود. کل ماجرا محدود به دربار است: پادشاه دلباختهٔ یک زن معمولی می‌شود و زنی دیگر به‌شدت به او حسادت می‌کند—می‌توانید حدس بزنید در ۶۰ قسمت چه پیش می‌آید. طولانی بودن بزرگ‌ترین ضعف مجموعه است؛ این مسئله به‌ویژه در پنج قسمت اول و پنج قسمت آخر که کُند و تکراری‌اند، برجسته است. اگر مدت پخش کوتاه‌تر بود قطعاً بهتر می‌شد، چون بازیگران اصلی خوشایند بودند. صحنه‌های آن‌ها معمولاً لذت‌بخش و شیمی‌شان خوب بود، اما تنها وقتی که حالت غیرعاشقانه داشت؛ روابط عاشقانه‌شان افتضاح بود! ضعیف نشان دادن جسمی پادشاه ایدهٔ جالبی بود. هرچند در عنوان از شخصیت تاریخی نام برده شده و دربارهٔ جاه‌طلبی‌های او حرف زده می‌شود، اما به‌ندرت آن جنبه‌ها را دیدیم؛ فقط چند صحنه در میانه و نزدیک پایان. در عوض، درامی ملودراماتیک معمولی در قالب تاریخی دیدیم که بخش‌هایی از زندگی واقعی شخصیت تاریخی را برای فضاسازی قرض گرفته است. بازیگران اصلی بار زیادی را به دوش کشیده‌اند تا سریال را نگه دارند. در مجموع سریال قابل‌قبول است اما چیز زیادی برای ارائه ندارد و طولانی بودن آن واقعاً توجیه‌پذیر نیست. یکی از بهترین سریال‌هایی است که تا به‌حال دیده‌ام. آن را هم‌ردیف «جواهر در قصر»، «ئی سان» و «ملکه سئوندئوک» قرار می‌دهم. این درام را حداقل سه‌بار دیده‌ام؛ گاهی تا خسته شدن تماشا می‌کنم و بعد وقتی بیدار می‌شوم ادامه‌اش می‌دهم. به این سریال نمرهٔ ۱۰ می‌دهم! این نوع برنامه‌ها در آمریکا وجود ندارد؛ نزدیک‌ترین چیز به این فرمت، سریال 24 است. تماشای درام‌های کره‌ای تجربه‌ای متفاوت است: یکی اینکه زیرنویس دارند که هم مزیت دارد و هم عیب—مزیتش این است که مجبور می‌شوی روی سریال تمرکز کنی و عیبش این است که اگر حواست پرت شود چیزهایی از دست می‌دهی. بعد از چند ساعت دیگر حتی متوجه زیرنویس‌ها هم نیستی و بدون مشکل آن‌ها را می‌خوانی. نکتهٔ دیگر این است که این درام حدود ۶۰ قسمت یک‌ساعته دارد؛ مثل یک فیلم شصت‌ساعته. داستان ساعت‌ها وقت می‌گذارد تا پایه‌اش را بسازد—بیشتر از مدت‌زمان فیلم‌های غربی معمول—و غوطه‌وری آن بی‌نظیر است. یک ساعت توجه دقیق کافی است تا برای یک سفر هیجان‌انگیز شصت‌ساعته مجذوب شوی. کشف سریال‌های کره‌ای دنیایی جدید از محتوای باکیفیت را پیش رویم گذاشت وقتی فکر می‌کردم همه‌چیز را دیده‌ام. در «دونگی» شخصیت‌ها را از کودکی می‌بینید و همراه آن‌ها رشد می‌کنید؛ تمام زندگی‌شان! تماشای آن فوق‌العاده بود. این داستانی داستانی-تخیلی بر پایهٔ یک شخصیت تاریخی کره‌ای است: چگونه یک خدمتکار ساده که آب می‌آورد به ملکه تبدیل شد و مادر یکی از بزرگ‌ترین پادشاهان تاریخ کره گردید.