فیلم Across the Hall 2009

آرت دکو نئو-نوآر: آیا بیشتر سبک دارد تا محتوا؟ «روبروی اتاق» به کارگردانی الکس مرکین است که فیلمنامه را همراه با جسی میتل‌استات و ژولیَن شواب نوشته و بر پایهٔ فیلم کوتاه خود مرکین از سال ۲۰۰۵ ساخته شده است. در این فیلم مایک ووگل، بریتنی مورفی، دنی پینو، ناتالی اسمایکا و برد گرین‌کوئیست بازی می‌کنند. موسیقی اثر از بابی طاهوری و فیلم‌برداری از اندرو کارانزا...

آرت دکو نئو-نوآر: آیا بیشتر سبک دارد تا محتوا؟ «روبروی اتاق» به کارگردانی الکس مرکین است که فیلمنامه را همراه با جسی میتل‌استات و ژولیَن شواب نوشته و بر پایهٔ فیلم کوتاه خود مرکین از سال ۲۰۰۵ ساخته شده است. در این فیلم مایک ووگل، بریتنی مورفی، دنی پینو، ناتالی اسمایکا و برد گرین‌کوئیست بازی می‌کنند. موسیقی اثر از بابی طاهوری و فیلم‌برداری از اندرو کارانزا است. داستان در هتل ریویو جریان دارد؛ تری (با بازی پینو) اتاق روبه‌روی اتاقی را اجاره کرده چون گمان می‌کند نامزدش جون (مورفی) او را در آن‌جا خیانت می‌کند. مرکین آشکارا به فیلم نوآر علاقه‌مند است و شناخت عمیقش از این ژانر در روایت پیچیده، پرداخت شخصیت‌ها و سبک‌پردازی چشمگیر فیلم مشهود است. برای تأکید بر این علاقه، در صحنه‌ای فیلمی که در سینمای کنار هتل نمایش داده می‌شود، نسخهٔ درخشان نوآر ۱۹۴۷ با بازی تایرون پاور یعنی «Nightmare Alley» است. از نظر بصری تولید اثر بسیار برجسته است؛ عکس‌برداری کارانزا هم زیبا و هم شبح‌وار است و اتمسفری سنگین و مناسب پیچ‌وتاب‌های داستان می‌آفریند. این نگاه تصویری با موسیقی تند و ضربانی طاهوری تکمیل می‌شود، و طراحی آرت دکو هتل ریویو نیز همراهی شایسته‌ای برای افعال تیره و در حال وقوع به‌وجود می‌آورد. اما از منظر داستانی فیلم چیز جدید یا غافل‌گیرکننده‌ای ارائه نمی‌دهد؛ پیچش‌ها و پرش‌های زمانی هم نتوانسته آن را از مسیر قابل پیش‌بینی‌اش خارج کند. این موضوع تأسف‌آور است، چون بازی‌ها محکم‌اند و عشق مرکین به نوآر در سرتاسر فیلم محسوس است. گره‌گشایی فیلم قابل انتظار است، ولی به اندازه‌ای خوب اجرا شده که برای تماشاگر صبور پاسخگو باشد. در کل «روبروی اتاق» کمی بالاتر از متوسط قرار می‌گیرد، اما این برتری بیش از آنکه ناشی از عمق داستان باشد، مدیون سبک و فرم فیلم است. ۶/۱۰