سریال ترکی Murdoch Mysteries

وقتی چند سال پیش این مجموعه را برای سایتی دیگر مرور کردم، با تأکید بسیار آن را تحسین کردم. متأسفانه از آن زمان تاکنون، مانند بسیاری ساخته‌های دیگر، تبدیل به وسیله‌ای برای پیشبرد ایدئولوژی‌های «وُک» شده و نوعی «تحمل‌ستیزی به اسم تساهل» را به بیننده تحمیل می‌کند. بازنویسی‌های تاریخیِ سریال، بدتر از همه، کاملاً با دورهٔ زمانی که داستان در آن می‌گذرد بی‌ارتباط است. پیشنهاد من این...

وقتی چند سال پیش این مجموعه را برای سایتی دیگر مرور کردم، با تأکید بسیار آن را تحسین کردم. متأسفانه از آن زمان تاکنون، مانند بسیاری ساخته‌های دیگر، تبدیل به وسیله‌ای برای پیشبرد ایدئولوژی‌های «وُک» شده و نوعی «تحمل‌ستیزی به اسم تساهل» را به بیننده تحمیل می‌کند. بازنویسی‌های تاریخیِ سریال، بدتر از همه، کاملاً با دورهٔ زمانی که داستان در آن می‌گذرد بی‌ارتباط است. پیشنهاد من این است که ده فصل اول یا حدود آن را ببینید؛ این فصل‌ها ترکیب منحصر‌به‌فردی از قصه‌های جنایی به سبک آگاتا کریستی را با رویکردی کانادایی عرضه می‌کنند، هرچند در فضایی اندکی زودتر — دوران ویکتوریایی و ادواردی — روایت شده‌اند. بازیگری عالی است؛ قصه‌های جنایی اپیزودیک با لحنی مودبانه و آقامنشانه روایت می‌شوند که بازتاب‌دهندهٔ منش کارآگاه ویلیام مرداک، شخصیت محوری سریال، است. خلاصه اینکه: این اثر که زمانی سریالی عالی بود، اکنون با موعظه‌ها و پیام‌های ایدئولوژیکِ «وُک» آلوده شده — امری که بسیاری از ما آرزو داریم دیگر نباشد. من کاملاً با این دیدگاه موافقم: من و همسرم این سریال را دوست داشتیم و تا حدود فصل دوازدهم یا سیزدهم واقعاً یک اثر دورانی دلنشین بود؛ بازی‌ها عالی و توسعهٔ شخصیت‌ها و داستان‌ها بسیار سرگرم‌کننده بود. اما متأسفانه، مثل بسیاری از سریال‌های امروزی، از تأثیر انبوهی از ایدئولوژی‌ها آسیب دیده و از نفس افتاده است.