فیلم Little Big Master 2015

برخی معلمان فراتر از کلاس‌شان هم الهام‌بخش‌اند. مدتی عاشق فیلم‌های هنگ‌کنگ بودم — بعد از ژاپنی‌ها، صنعت فیلم آسیایی موردعلاقه‌ام است — اما این روزها کمتر فیلمی از آن دیده‌ام. پوستر این فیلم را جایی در وب دیدم و با کنجکاوی به دیتابیس فیلم‌ها سر زدم؛ بعد از آشنایی با خلاصهٔ فیلم دلم خواست آن را ببینم. بیشتر فیلم‌هایی از لوئیس کو که دیده‌ام اکشن یا...

برخی معلمان فراتر از کلاس‌شان هم الهام‌بخش‌اند. مدتی عاشق فیلم‌های هنگ‌کنگ بودم — بعد از ژاپنی‌ها، صنعت فیلم آسیایی موردعلاقه‌ام است — اما این روزها کمتر فیلمی از آن دیده‌ام. پوستر این فیلم را جایی در وب دیدم و با کنجکاوی به دیتابیس فیلم‌ها سر زدم؛ بعد از آشنایی با خلاصهٔ فیلم دلم خواست آن را ببینم. بیشتر فیلم‌هایی از لوئیس کو که دیده‌ام اکشن یا تریلر بوده‌اند، و این فیلم نه اکشن است و نه تریلر و نقش لوئیس کو هم نقش کوچک و مکملی است. فیلم بر پایهٔ داستان واقعی شکل گرفته و دربارهٔ یک مهدکودک روستایی در هنگ‌کنگ است. مدرسه‌ای با تاریخی طولانی که حالا به خاطر فقط پنج دانش‌آموز و نداشتن معلم در آستانهٔ تعطیلی قرار گرفته؛ همهٔ بچه‌ها از خانواده‌های کم‌درآمد هستند. وقتی خانم لوی، مدیر مدرسهٔ سابق که بعد از عمل جراحی در حال بهبودی است، از تلویزیون متوجه این موضوع می‌شود، سفر جهانی‌اش با همسرش را متوقف می‌کند و با وجود حقوق اندک، تصمیم می‌گیرد مسئولیت مدرسه را بپذیرد. قصهٔ باقی‌مانده شرح تلاش او برای پایدار کردن مدرسه است و اینکه آیا موفق می‌شود یا نه، سرنوشت پایان را می‌سازد. نمی‌دانستم فیلم ملودرام است، اما آن نوع احساساتی عمیقی که آدم را تا سر حد گریه ببرد نبود. روایت بسیار روان است؛ از معرفی شخصیت‌ها تا پیش‌برد داستان و خاتمه‌بندی همه‌ چیز منسجم است. شگفتی اصلی اجراهای کودکان است: مطمئنم همهٔ آن‌ها کمتر از پنج سال دارند اما نمایش‌شان خیره‌کننده است و دیالوگ‌های‌شان به رسایی بزرگسالان است؛ همین امر فیلم را تبدیل به یک درام الهام‌بخش می‌کند. «نگرانم وقتی نباشم دعوا کنند. ممکن است همدیگر را بکشند و من دیگر آن‌ها را نبینم. بعد خیلی تنها می‌شوم. دلم برای‌شان تنگ می‌شود.» فیلم فقط دربارهٔ مدرسه نیست؛ زندگی شخصی آدم‌هایی که در مرکز روایت‌اند را هم نشان می‌دهد. در حالی که تلاش‌های خانم لوی برای فراهم کردن امکانات را می‌بینیم، تمرکز فیلم علت ناتوانی این پنج خانواده در فرستادن بچه‌هایشان به مهدهای دیگر را هم روشن می‌کند. فیلم لایه‌های مختلفی دارد که پس از نیمهٔ اول بیشتر آشکار می‌شوند. این یک فیلم خانوادگی خوب است که هم بین تماشاگران و هم منتقدان با استقبال روبرو شد و در گیشهٔ داخلی موفقیت کسب کرد؛ پرفروش‌ترین فیلم محلی همان سال بود. قطعاً از نظر ایده تازگی صددرصد به شما منتقل نمی‌کند و شاید نمونه‌های مشابهی به زبان‌های دیگر دیده باشید، اما نکتهٔ مهم بازتاب رویدادی است که در قاره‌ای دور رخ داده با شخصیت‌ها، مبارزات و پس‌زمینهٔ فرهنگی متفاوت. اگرچه فیلم بیوگرافیک است، معلوم نیست تا چه حد داستان اصلی برای نسخهٔ سینمایی تغییر کرده است. سه پردهٔ فیلم به ترتیب و شکل مناسبی چیده شده‌اند. من علاقه‌مند فیلم‌های اشک‌برانک هستم، اما برای این یکی چشمم تر نشد؛ انتظار ندارم شما هم حتماً گریه کنید. این فیلم را باید با دل‌تان حس کنید. من از تماشای آن لذت بردم؛ سال ۲۰۱۶ را با این فیلم آغاز کردم و امیدوارم شما هم از آن همان چیزی را بگیرید که دنبالش هستید. ۷٫۵/۱۰