سریال Harlan Coben’s Lazarus

با اینکه دلم می‌خواست «لازاروس» را دوست داشته باشم، نشد. این یک نمونه کلاسیک از پتانسیل هدررفته است: بازیگران خوب و داستانی که می‌توانست جذاب باشد، با پیوندی ماورایی—همه‌چیز برای موفقیت مهیا بود. متأسفانه اجرا و پرداخت شخصیت‌ها خراب شده‌اند. سریال مدام از صحنه‌ای به صحنه دیگر می‌پرد و حالتی ناهماهنگ و بی‌قرار ایجاد می‌کند که هرگز برطرف نمی‌شود؛ به‌عنوان تماشاگر تقریباً غیرممکن بود تمرکز...

با اینکه دلم می‌خواست «لازاروس» را دوست داشته باشم، نشد. این یک نمونه کلاسیک از پتانسیل هدررفته است: بازیگران خوب و داستانی که می‌توانست جذاب باشد، با پیوندی ماورایی—همه‌چیز برای موفقیت مهیا بود. متأسفانه اجرا و پرداخت شخصیت‌ها خراب شده‌اند. سریال مدام از صحنه‌ای به صحنه دیگر می‌پرد و حالتی ناهماهنگ و بی‌قرار ایجاد می‌کند که هرگز برطرف نمی‌شود؛ به‌عنوان تماشاگر تقریباً غیرممکن بود تمرکز کنم و وارد ریتم مناسبی شوم تا از پیش‌روی داستان لذت ببرم. شخصیت‌پردازی آزاردهنده، اوضاع را بدتر می‌کند: شخصیت اصلی «لز» بیشتر شبیه یک بیمار روانی است تا یک روانپزشک؛ دائماً دچار انفجارهای احساسی و رفتارهای پراکنده است که شبیه فروپاشی‌های کوچک‌اند. خیلی زود از او بیزار شدم و از رفتار نمایشی‌اش خسته شدم؛ تنها تعادل نسبی را خونسردی پدر ارواحی‌اش فراهم می‌کند. در مجموع، اجرای سست و شخصیت‌پردازی ضعیف آنچه می‌توانست یک سریال معمای قتل عالی با حال‌وهوای ماورایی باشد را خراب کرده است. توصیه نمی‌کنم.