فیلم Screwed 2011

حیواناتِ در قفس؟ لطفاً اجازه دهید هیولای روایت رها شود! اگر زمانی فرصتی هدر رفته برای افزودن یک فیلم برجستهٔ زندانِ بریتانیایی به فهرست آثار مشابه—که با فیلم جنجالی آلن کلارک «Scum» آغاز شد—وجود داشت، «Screwed» همان فرصت است. مقدمات امیدوارکننده بود: فیلم بر اساس خاطرات واقعی رونی تامپسون، سرباز سابقی که پس از یک دورهٔ خدمت طاقت‌فرسا به سرویس زندان پیوست و ظاهراً درون زندان...

حیواناتِ در قفس؟ لطفاً اجازه دهید هیولای روایت رها شود! اگر زمانی فرصتی هدر رفته برای افزودن یک فیلم برجستهٔ زندانِ بریتانیایی به فهرست آثار مشابه—که با فیلم جنجالی آلن کلارک «Scum» آغاز شد—وجود داشت، «Screwed» همان فرصت است. مقدمات امیدوارکننده بود: فیلم بر اساس خاطرات واقعی رونی تامپسون، سرباز سابقی که پس از یک دورهٔ خدمت طاقت‌فرسا به سرویس زندان پیوست و ظاهراً درون زندان با نوع دیگری از جنگ روبه‌رو شد، ساخته شده و اقتباس سینمایی را بازیگران مطرح بریتانیایی مثل نوئل کلارک، فرانکی هارپر و جیمز دارسی پیش می‌برند. با این حال آنچه در طول فیلم می‌بینیم مجموعه‌ای از کلیشه‌های آشناست که بارها و بارها دیده‌ایم. در آغاز نویدهایی وجود دارد که شاید فیلم حرفی دربارهٔ بازگشت یک سرباز جنگ زده داشته باشد و اشاره‌هایی دارد به کنایه‌های نیش‌داری دربارهٔ نظام کیفری بریتانیا و مشکلات درون زندان‌ها، اما این وعده‌ها هیچ‌گاه برآورده نمی‌شوند. فیلم ترجیح می‌دهد همه‌چیز را به‌صورت افراطی «مردانه» و خیال‌پردازانه نمایش دهد، به گونه‌ای که بیننده را به شک می‌اندازد که دقیقاً کدام بخش بر اساس واقعیت است. نکتهٔ دیگر این است که کل فیلم شباهت زیادی به فیلم عالی فیل دیویس از ۱۹۹۵، «i.d.»، دارد؛ آنجا یک پلیس مخفی وارد گروه‌های خشن فوتبالی می‌شود و اینجا یک مأمور زندان همین نقش را ایفا می‌کند. حتی یک صحنهٔ جنسی عملاً از فیلم دیویس برداشته شده است. من کتاب تامپسون («Screwed: The Truth About Life As A Prison Officer») را نخوانده‌ام—موضوعی که قصد دارم به‌زودی رفع کنم—بنابراین نمی‌توانم دربارهٔ صحت اقتباس سخن بگویم. با این حال، فیلم تهی به‌نظر می‌رسد؛ انگار از یک راهنمای نوشته‌شده توسط مطبوعات بریتانیا پیروی می‌کند دربارهٔ اینکه آن‌ها «چطور فکر می‌کنند» زندان‌های ما عمل می‌کنند، و آتشِ وحشتی را شعله‌ور می‌سازد که اقتباس‌های سینمایی در دهه‌ها ما را به باور آن‌ها عادت داده‌اند. فقط تامپسون از حقیقتِ تجربیاتش و از نحوهٔ منتقل‌شدن کتابش به پرده خبر دارد، اما در مجموع این فیلم تنبل و تکراری است. ۵/۱۰