فیلم Deathouse 1972

ترسناکِ ملتهب و تأثیرگذاری که بر فیلم‌های بعدی اثر گذاشت مردی مرموز از کالیفرنیا (جیمز پاترسون) در زمان کریسمس عمارت‌‌ی را در شهری در شمال‌شرق به ارث می‌برد، اما کسی از آسایشگاه محلی گریخته و شهروندان مهم احساس تهدید می‌کنند، خصوصاً پس از چند تماس تلفنی هولناک. پاتریک او نیل، آسترید هیرن، جان کارادین و والتر ایبل نیز در فیلم حضور دارند. “Silent Night, Bloody Night” در...

ترسناکِ ملتهب و تأثیرگذاری که بر فیلم‌های بعدی اثر گذاشت مردی مرموز از کالیفرنیا (جیمز پاترسون) در زمان کریسمس عمارت‌‌ی را در شهری در شمال‌شرق به ارث می‌برد، اما کسی از آسایشگاه محلی گریخته و شهروندان مهم احساس تهدید می‌کنند، خصوصاً پس از چند تماس تلفنی هولناک. پاتریک او نیل، آسترید هیرن، جان کارادین و والتر ایبل نیز در فیلم حضور دارند. “Silent Night, Bloody Night” در بازه دسامبر تا مارس ۱۹۷۰–۷۱ ساخته شد با بودجه‌ای نسبتاً اندک (۲۹۵٬۰۰۰ دلار)، اما تا ۱۹۷۲ اکران نشد. این فیلم یک ترسناکِ اتمسفریک است که چند کلیشه‌ای را که بعداً در موج اسلشرها رایج شد، شکل داد—مانند فرار احتمالی قاتل از آسایشگاه، مرگ در نتیجه بی‌قیدی جنسی، تماس‌های تلفنی آزاردهنده و نام‌گذاری فیلم‌های وحشت حول یک تعطیلات یا تاریخ مشخص (مانند «کریسمس سیاه»، «هالووین»، «جمعه سیزدهم» و غیره). برخلاف «Silent Night, Deadly Night» (۱۹۸۴) که تک‌بعدی‌تر است، این فیلم کمتر شبیه یک اسلشر ساده و بیشتر به ترسناکِ هنری نزدیک است؛ انتظار نداشته باشید بابانوئل با تبر دنبال قربانیان باشد. فیلم از یک مؤلفه داستانی مؤثر استفاده می‌کند که پیش‌تر در «پسیکو» و «شهر مردگان» (هر دو ۱۹۶۰) دیده شده بود. جالب این‌که چند تن از بازیگران از چهره‌های شاخص حلقه هنری اندی وارهول در دههٔ ۶۰ بودند، از جمله ستارهٔ فیلم مری وورونوف که در همان سالِ ساخت فیلم با کارگردان تئودور گیرشانی ازدواج کرد (ازدواجی که تا ۱۹۷۳ ادامه داشت). دیگران نقش زندانیان آسایشگاه یا «میهمانان» را بازی می‌کنند: Ondine، کریستن استین، تالی براون، لوئیس لاو، فیلم‌ساز جک اسمیت، هنرمند سوزان روتنبرگ و کندی دارلینگ. این، آخرین فیلم کندی دارلینگ هم بود؛ او در سال ۱۹۷۴ در ۲۹ سالگی بر اثر لنفوم درگذشت. پیش از مرگ گفته بود: «از همه چیز آن‌قدر خسته‌ام که می‌شود گفت از شدت خستگی تا مرگ خسته‌ام.» جولی نیومار مرثیهٔ او را خواند. همچنین این آخرین فیلم جیمز پاترسون بود (صدایش دوبله شده بود)؛ او سه ماه پیش از اکران فیلم بر اثر سرطان درگذشت. درحالی‌که بعضی منتقدان بخش‌هایی از داستان را «درهم» می‌دانند، عملاً با کنار هم گذاشتن قطعات پازل تقریباً همه‌چیز توضیح داده می‌شود (هرچند اینکه چگونه کسی می‌تواند مدت زیادی با دستان واقعاً قطع‌شده راه برود، معمای بزرگی باقی می‌ماند). مدت فیلم یک ساعت و بیست و یک دقیقه است و فیلم‌برداری در Mill Neck و Oyster Bay در شمال‌غرب لانگ‌آیلند، نیویورک انجام شده—در سمت مقابل تنگه و روبه‌روی بخشی از ساحل کنتیکت. امتیاز: B-/B