فیلم Belén 2025

خطای قضایی وقتی در پرونده‌های حقوقی رخ می‌دهد، نتیجه‌ای واقعاً زننده است. و حتی تناقض‌آمیزتر و خشم‌آورتر زمانی‌ست که این خطا ریشه در یک سقطِ واقعی داشته باشد. چنین وضعیتی در مورد جولیتا گومز ۲۴ ساله (با بازی کامیلا پلاته)، زنی از طبقه متوسط در منطقهٔ محافظه‌کار توکومان آرژانتین در سال ۲۰۱۴ رخ داد. در این داستان واقعی، جولیتا به‌خاطر درد شدید شکم و خونریزیِ...

خطای قضایی وقتی در پرونده‌های حقوقی رخ می‌دهد، نتیجه‌ای واقعاً زننده است. و حتی تناقض‌آمیزتر و خشم‌آورتر زمانی‌ست که این خطا ریشه در یک سقطِ واقعی داشته باشد. چنین وضعیتی در مورد جولیتا گومز ۲۴ ساله (با بازی کامیلا پلاته)، زنی از طبقه متوسط در منطقهٔ محافظه‌کار توکومان آرژانتین در سال ۲۰۱۴ رخ داد. در این داستان واقعی، جولیتا به‌خاطر درد شدید شکم و خونریزیِ زیاد به بیمارستان برده می‌شود، بی‌آن‌که بداند در حال تجربهٔ سقط‌جنین است (یا حتی از حاملگی خود آگاه باشد). اما در حین درمان، به‌طور نادرست متهم می‌شود که در بازدیدی از سرویس بهداشتی، خود دست به سقط غیرقانونی زده است؛ عملی که در آن وضعیت قطعاً توان انجامش را نداشت. با اتهامات سست و مدارک مورد تردید، مقامات جولیتا را در حالی که هنوز روی تخت بیمارستان بستری و تحت درمان بود بازداشت می‌کنند. او سپس دو سال در بازداشت منتظر محاکمه می‌ماند. وقتی بالاخره به دادگاه آورده می‌شود، با وکلای ناتوان و تصمیم‌گیری‌های جانبدارانهٔ یک دستگاه قضایی فاسد و برنامه‌محور روبه‌رو می‌گردد که بیشتر به تضعیف موقعیت زنان می‌اندیشد تا اجرای عدالت واقعی. در نتیجه حکم ناعادلانه و بی‌اساسی به مدت هشت سال زندان برایش صادر می‌شود که وکیل مدافع فعال او، سولداد دزا (با بازی و کارگردانی دورلِس فونزی)، قصد دارد آن را تجدیدنظر کند. دزا برای پیگیری این هدف کارزار تبلیغاتی گسترده‌ای به راه می‌اندازد تا حمایت عمومی را جلب کند و پرونده را به بررسی مجدد وادارد؛ اقدامی که توجه ملی — و حتی بین‌المللی — را به حقوق زنان در آرژانتین، به‌ویژه حق انتخاب، جلب می‌کند. برای حفظ هویت جولیتا از افشای غیرضروری، نام مستعار «بلن» به او داده می‌شود؛ اصطلاحی که به «بیت‌لحم» ترجمه می‌شود و در کشوری با اکثریت کاتولیک و ارزش‌های مذهبی مرسوم، بار معنایی سنگینی دارد و بر سیاست‌گذاری و قضاوت عمومی تأثیر می‌گذارد. فونزی در دومین فیلم بلند خود داستانی نسبتاً الهام‌بخش و والا را ارائه می‌دهد و بازی‌های پلاته و خودِ فونزی قابل توجه‌اند. با این حال، پرداخت روایی فیلم تا حدی پیش‌پاافتاده و کلیشه‌ای است و به‌طرز غافل‌گیرکننده‌ای قابل پیش‌بینی می‌نماید، حتی برای تماشاگرانی که از پیش با ماجرا آشنا نیستند. در نتیجه، اثر تا حد زیادی شبیه محتوایی است که معمولاً در درام‌های تلویزیونی یا فیلم‌های هفتگی دیده می‌شود. علاوه بر این، بسیاری از رویدادهایی که به جلسهٔ جدید دادرسی منجر می‌شوند، گویا تا حد زیادی از سایر حماسه‌های دادگاهی نقل‌قول شده‌اند — مانند «به نام پدر» (In the Name of the Father، ۱۹۹۳)، «Conviction» (۲۰۱۰)، «پل جاسوسان» (Bridge of Spies، ۲۰۱۵) و «محاکمهٔ هفت شیکاگو» (The Trial of the Chicago 7، ۲۰۲۰) — هرچند شرایط خاص آنها با این داستان متفاوت است. برای انصاف، «بلن» فیلم بدی نیست، اما هم‌زمان حس تازگی یا اصالت ویژه‌ای هم منتقل نمی‌کند. با توجه به دستاوردهای قابل‌توجهِ به‌دست‌آمده از تلاش‌های کوشای دزا و همکارانش، قابل درک بود که انتظار تصویری قوی‌تر و دلگرم‌کننده‌تر از این تیم شجاع و مدافع حق را داشته باشیم؛ تصویری که متأسفانه در قالبِ تولیدی نسبتاً کم‌اثر و کمتر تأثیرگذار ارائه نشده است.