فیلم After the Hunt 2025

در محیطِ فکریِ اغلب متعالیِ دانشکده‌های فلسفه، انتظار داشتم این فیلم شباهتی به «ستیز» (Tár، ۲۰۲۳) داشته باشد: دانشجویی اتهامی بی‌اساس علیه یکی از استادانش مطرح می‌کند و آن لکه نامی‌اش می‌ماند. متأسفانه این‌طور نیست؛ فیلم عمداً از پرداختنِ عمیق به نکات گاه‌جالبی که مطرح می‌کند سرباز می‌زند. پروفسور تحسین‌شده آلما (جولیا رابرتس) در آستانه گرفتن تَنِر است، زندگی زوجیِ منحصربه‌فردی با روان‌پزشکِ همسرش فردریک...

در محیطِ فکریِ اغلب متعالیِ دانشکده‌های فلسفه، انتظار داشتم این فیلم شباهتی به «ستیز» (Tár، ۲۰۲۳) داشته باشد: دانشجویی اتهامی بی‌اساس علیه یکی از استادانش مطرح می‌کند و آن لکه نامی‌اش می‌ماند. متأسفانه این‌طور نیست؛ فیلم عمداً از پرداختنِ عمیق به نکات گاه‌جالبی که مطرح می‌کند سرباز می‌زند. پروفسور تحسین‌شده آلما (جولیا رابرتس) در آستانه گرفتن تَنِر است، زندگی زوجیِ منحصربه‌فردی با روان‌پزشکِ همسرش فردریک (مایکل اشتولبارگ) دارد و رابطه‌ای بسیار حسی با همکار تحریک‌آمیزش هنک (اندرو گارفیلد). او دانشجویی به‌نام مگی (آیو ادیبِری) هم دارد. مگی از خانواده‌ای بسیار مرفه می‌آید، با دوست‌دخترِ دانشجوی حقوقِ خود، الکس (لیو مهیل)، زندگی می‌کند و همین اوست که اتهامی مطرح می‌کند که هنک را عملاً بیرون می‌اندازد. طبیعی است که مگی برای حمایت عاطفی به آلما متوسل می‌شود، اما آلما مردد است. او می‌داند هنک کامل نیست، اما آیا واقعاً گناهکار است؟ آلما فکر می‌کند مگی نسبت به او دلبسته است؛ آیا این ممکن است نمایشی برای جلب توجه باشد؟ آیا مگی که از پس‌زمینهٔ ثروتمند آمده، سال‌ها مورد کم‌توجهیِ محافظه‌کارانه و تجملی بوده؟ همهٔ این پرسش‌ها در فیلم مطرح می‌شود، اما اگر به دنبال پاسخ هستید، این فیلم آن‌ها را ارائه نمی‌کند. مسیر کند و پرطنینِ رسیدن به آن‌چه پایانِ داستان خوانده می‌شود برای من کاملاً ناراضی‌کننده و شاید حتی بی‌تفاوت نسبت به زندگی‌هایی بود که یک اتهام و شایعاتِ همراهش بر باد می‌دادند. مسألهٔ بنیادینِ گناه یا بی‌گناهی به‌سرعت و تقریباً به‌کلی زیر فرشی راحت جارو می‌شود تا فیلم روی خط داستانی‌ای تمرکز کند که برای من به‌طرزی غیرمسئولانه خسته‌کننده و اجرای آن—چه از سوی رابرتس و چه از سوی ادیبِری—قابل‌توجه نبود. فریادی از اضطراب برای کمک یا جلب توجه، یا صرفاً چیزی کاملاً یک‌طرفه و ناقص؟ رأی من به گزینهٔ دوم است. فیلم طعنه‌ای به نخبه‌زدگیِ طبقهٔ گفت‌وگوگر می‌زند، اما کمکی به نقش عدالت نمی‌کند. در فیلمی با عنوان «پس از شکار» (After the Hunt)، انتظار می‌رود شخصیت‌ها هم به‌معنای تحت‌اللفظی و هم به‌صورت استعاری در جست‌وجوی چیزی باشند. اما پس از تماشای این اثر تازه از لوکا گوادانیـنو، آن عنصر گمشده به‌احتمال قوی، همان طرحِ داستانی است. روایتِ پرزرق‌وبرق، بیش‌ازحد روشنفکری‌شده و پراکندۀ فیلم با شاخه‌داستان‌های سرگردان و نامرتبط، مشخص نیست که کارگردان و نویسنده—نورا گرت—به دنبال چه بوده‌اند. داستان اساساً حولِ آلما ایمهوف، استاد فلسفهٔ دانشگاه ییل (جولیا رابرتس) می‌چرخد؛ صدای تحسین‌شده‌ای در حوزه‌اش و کاندیدای مشتاقِ تَنِر که از اتهامِ ادعاشدهٔ آزار جنسی یکی از دانشجویان برجسته‌اش، مگی، علیه یکی از نزدیک‌ترین همکاران حرفه‌ای‌اش، هنک، مطلع می‌شود. آلما در میانه قرار می‌گیرد؛ وضعیتی که وفاداری‌هایش را به‌شدت می‌آزماید و می‌تواند روی شانسِ او برای گرفتن تنر هم تأثیر بگذارد. اما در راهِ روشن‌کردنِ احساساتش، آلما با جنبه‌هایی از شخصیت خود مواجه می‌شود که سال‌ها دفن‌شان کرده بود؛ کشفیاتی که ذات رذیلانهٔ او را برملا می‌کنند—خصوصیتی که به‌نحوی با مگی و هنک در یک سطح قرار می‌گیرد. به این مجموعه، خطوط داستانی دیگری—مانند مشکل مرموز سلامت، راز تاریکی از گذشتهٔ او و رابطهٔ دائماً متغیر آلما با همسرش فردریک، روان‌درمانی که به‌طرزی بی‌دلیل نمایشی است—اضافه کنید؛ نتیجه حجم زیادی محتواست در فیلمی که جهت‌گیری مشخصی ندارد. چون داستان در بخش فلسفهٔ یک محیط آکادمیک جریان دارد، فیلم شامل بحث‌های طولانیِ دانشگاهی فراوانی است—عمدتاً بحث‌هایی خسته‌کننده و خودستایانهٔ فکری که عملاً بیش از آن‌که بیننده را جلو ببرند، به نمایشِ فضیلت‌های روشنفکری می‌پردازند. البته چند گفت‌وگوی بین‌نسلی گزنده و دقیق وجود دارد که نقدِ تیز و به‌جایی ارائه می‌کنند، اما این نمونه‌ها در برابر دیالوگ‌های اغراق‌آمیز و فراوانی که بر فیلمنامه سایه انداخته‌اند، بسیار اندک‌اند. از نکات مثبتِ فیلم اجراهای قابل‌قبول بازیگران—به‌ویژه گارفیلد و ادیبِری—است، هرچند نقشِ اصلیِ جولیا رابرتس که مورد تحسین قرار گرفته به‌نظر من نسبت به برخی از اجراهای قبلی‌اش کمی دست‌کم‌گرفته یا اغراق‌شده ارزیابی شده است. فیلم گاه به‌خاطر برخی حرکات و قاب‌های دوربین نامأنوس و موسیقی متن و ساندترکی که اغلب بیش از حد مزاحم می‌شوند نیز آسیب می‌بیند؛ موسیقی‌ای که بیشتر جلبِ توجه می‌کند تا اینکه از صحنه پشتیبانی کند. در مجموع، «پس از شکار» شبیهِ تقلیدی از یکی از آثار دراماتیک وودی آلن است—حتی در سبک عنوان‌بندی‌ها—اما فاقد همان سطح از هنرمندی و ارتباط‌گرفتن که در فیلم‌های او دیده می‌شود. برای شفاف‌سازی بگویم گوادانیـنو جزو کارگردانان مورد علاقهٔ من نیست، اما در مورد این مجموعهٔ پُرحرف و پُرادعا با شخصیت‌هایی که دوس‌داشتنی نیستند، به‌نظر می‌رسد در فیلم‌شناسی‌اش به نقطهٔ پایینی رسیده است. پس، لطفاً به خودتان لطف کنید و دنبال فیلمِ بهتری بروید.