سریال The Making of the Mob

کلمهٔ کلیدی اینجا «داکودراما» است و برای یک داکودراما، فیلم واقعاً خیلی تند پیش می‌رود. در واقع نسبت به اطلاعاتی که منتقل می‌کند، سرعتش بیش از حد است و احساس فشردگی ایجاد می‌کند. اگر داستان کمی طولانی‌تر می‌شد و فرصت بیشتری صرف جزئیات دقیق‌تر می‌کردند، نتیجه احتمالاً بهتر و البته پرهزینه‌تر می‌شد. به‌جای آن، خیلی از نکات کوچک با تمام نیرو و شتاب مثل شلیک یک...

کلمهٔ کلیدی اینجا «داکودراما» است و برای یک داکودراما، فیلم واقعاً خیلی تند پیش می‌رود. در واقع نسبت به اطلاعاتی که منتقل می‌کند، سرعتش بیش از حد است و احساس فشردگی ایجاد می‌کند. اگر داستان کمی طولانی‌تر می‌شد و فرصت بیشتری صرف جزئیات دقیق‌تر می‌کردند، نتیجه احتمالاً بهتر و البته پرهزینه‌تر می‌شد. به‌جای آن، خیلی از نکات کوچک با تمام نیرو و شتاب مثل شلیک یک سلاح کوتاه به بیننده برخورد می‌کنند. فیلم زمان کافی برای مکث و تأمل به بیننده نمی‌دهد. معمولاً نکتهٔ خوب داکودراماها این است که مقداری «پرکننده» و جزئیات کم‌اهمیت هم دارند تا مخاطب بتواند روی نکات مهم برای چند ثانیه تامل کند. با این حال، اطلاعات لازم در فیلم وجود دارد. ری لایوتا روایتگر خوبی است و شرکت‌کنندگان در مصاحبه‌ها چهره‌های آشنایی هستند که معمولاً در مستندهای مربوط به مافیا می‌بینیم—مخصوصاً راب که گویی در بسیاری از این مستندها حضور دارد—به‌علاوهٔ چند خویشاوند دور و بازماندگان افراد روایت‌شده و چند بازیگر معروف به نقش‌های گانگستری که مصاحبه‌ها را تکمیل می‌کنند. مسئله نه کم است و نه زیاد بودن اطلاعات؛ مشکل نحوهٔ ریتم و ترتیب ارائهٔ اطلاعات است. وقتی نکته‌ای بزرگ، عمیق و تکان‌دهنده به مخاطب ارائه می‌شود، مستندهای خوب برای هضم آن زمان می‌دهند؛ یا با بازسازی‌هایی که بیننده می‌تواند به آن‌ها بی‌توجه باشد، یا با آوردن حقایق کم‌اهمیت به‌عنوان فرجه. اما اینجا خیلی اوقات یکی پس از دیگری ضربه می‌زنند و بیشتر به تکرار متکی‌اند تا به فرصت هضم مطلب. هرچند این شیوه در فیلم‌های سینمایی برای حفظ هیجان مؤثر است، در مستندهایی که مخاطبانشان نوع دیگری از کنجکاوی را به تماشا می‌آورند، کار نمی‌کند. نکتهٔ تعجب‌آور نباید در هیجانِ عمل باشد، بلکه باید با دادن لحظه‌ای به ذهن برای پذیرفتن آن «واو، آنها واقعاً این کار را کردند» پدید آید.