سریال ترکی Goong

فروختن این سریال کار سختی بود وقتی بخش اصلی داستان به مردِ نقش اصلی اختصاص داشت که زنِ نقش اصلی را مثل یک پَستِ بی‌ارزش رفتار می‌کرد، همراه با کلیشهٔ «او بلد نیست احساساتش را بیان کند» — این کلیشه‌ها بهتر است در فندیکشن بمانند. وضعیت حتی بدتر شد چون بین هیچ‌یک از چهار بازیگر اصلی شیمی وجود نداشت؛ این دقیقاً تعریفِ فقدانِ کشش بود....

فروختن این سریال کار سختی بود وقتی بخش اصلی داستان به مردِ نقش اصلی اختصاص داشت که زنِ نقش اصلی را مثل یک پَستِ بی‌ارزش رفتار می‌کرد، همراه با کلیشهٔ «او بلد نیست احساساتش را بیان کند» — این کلیشه‌ها بهتر است در فندیکشن بمانند. وضعیت حتی بدتر شد چون بین هیچ‌یک از چهار بازیگر اصلی شیمی وجود نداشت؛ این دقیقاً تعریفِ فقدانِ کشش بود. بدتر اینکه سه بازیگر اصلیِ جو جی هون، سونگ جی هی‌یو و کیم جونگ هون بازی‌هایی واقعاً افتضاح ارائه دادند؛ البته قبول دارم که این اولین نقش‌های اصلیِ آن‌ها بود و قابل‌مقایسه با اجراهای بعدی‌شان نیست، چون بعداً هر کدام نقش‌های بسیار بهتر و بزرگ‌تری ایفا کردند—بهتر است کار آن‌ها در این دراما را فراموش کنیم. از سوی دیگر، یون اون-هه تقریباً همهٔ چیزهای قابل نجات را به‌تنهایی جمع کرد و سریال را سرپا نگه داشت. تعامل او با دوستان و خانواده‌اش خوب بود، اما با هیچ‌یک از نقش‌های مردانه شیمی نداشت. عروسک‌ها (پاپت‌ها) در پایان هر قسمت هم ایدهٔ خوشایندی بودند؛ کاش آن عنصر را در خودِ دراما هم به کار می‌گرفتند. بخش‌های ابتدایی سریال عموماً بهتر بود و اتفاقات در قصر کمی کُند و خسته‌کننده می‌شد. چهار قسمت پایانی برای رسیدن به اوج ساخته شدند، اما نویسندگی در آن‌جا فاجعه‌بار بود — یکی از بدترین تعارضاتی که از نویسنده دیده‌ام. از آن نقطه تا آخرین فریم، صرفاً نویسندگی بد بود. اگر به‌طور مصنوعی کمی عنصر بیماری لاعلاج را وارد می‌کردند، شاید پایان قابل‌قبول‌تری به دست می‌آمد. در کل، اگر چیزی از این سریال به یادم مانده باشد، آن چند قسمت پایانیِ افتضاح است. حداقل از «Boys Over Flowers» (2009) خیلی بهتر بود.