فیلم Now You See Me: Now You Don’t 2025

دوازده سال پس از آنکه با مهارت‌های جادویی‌شان ما را شگفت‌زده کردند، «چهار سوارکار» به طرز مرموزی دوباره گرد هم می‌آیند و این‌بار سه نیروی جوان و پرشور به جمعشان اضافه می‌شود تا خون تازه‌ای به یکی از دشوارترین مأموریت‌هایشان بدمد. قرار است آن‌ها ثروتمندِ معروف، ورونیکا واندربرگ (با بازی رزاماند پایک) را به زانو درآورند، اما برای رسیدن به این هدف باید الماس عظیم...

دوازده سال پس از آنکه با مهارت‌های جادویی‌شان ما را شگفت‌زده کردند، «چهار سوارکار» به طرز مرموزی دوباره گرد هم می‌آیند و این‌بار سه نیروی جوان و پرشور به جمعشان اضافه می‌شود تا خون تازه‌ای به یکی از دشوارترین مأموریت‌هایشان بدمد. قرار است آن‌ها ثروتمندِ معروف، ورونیکا واندربرگ (با بازی رزاماند پایک) را به زانو درآورند، اما برای رسیدن به این هدف باید الماس عظیم او را بدزدند. طبیعتاً این گوهر در یک گاوصندوق فوق‌العاده امن نگهداری می‌شود و این بار آن گاوصندوق نیز در عمق صحراى عربی دفن شده است. پیش از آنکه فرصتی برای به‌دست آوردن این سنگ پیدا کنند، اتلاسِ خودشان‌پندار (با بازی جسی آیزنبرگ) باید یاد بگیرد با تازه‌واردی مطمئن‌تر از خودش، بوسکو (دومینیک سسا) کنار بیاید؛ در حالی که هر هفت نفر کم‌کم سعی می‌کنند با هم کار کنند و رمزهای نهفته در یک قلعهٔ فرانسوی پر از گذرگاه‌های مخفی و ساکنان غافلگیرکننده را رمزگشایی کنند. هم‌زمان، خواهان دیگری هم برای این سنگ وجود دارد که تلاش می‌کند با اطلاعاتی ورونیکا را که پولشویی می‌کند باج‌گیری کند. وقتی شمار کسانی که می‌خواهند این الماس را بدزدند کم نیست، پس چه پیش می‌آید…؟ فیلم گاهی لحظاتی دارد که ریتمش حسابی بالا می‌رود و جلوه‌های بصری نمایش‌های سریع و اغلب آکروباتیک فریب را به شکلی سرگرم‌کننده ارائه می‌کنند. در بخش‌هایی هم تلاش می‌کند برخی از افسانه‌های این هنرهای تئاتری فریب‌آمیز را زیر سؤال ببرد، اما متأسفانه این صحنه‌ها خیلی کم‌اند. دیالوگ‌ها بسیار زیاد است و به اندازهٔ کافی «ناپدیدشدن» وجود ندارد. از انصاف نسبت به پایک باید گفت او در نقش مناسب به‌نظر می‌رسد و لهجهٔ آفریقای جنوبی‌اش تا حد زیادی قابل‌قبول است؛ سسا، جاستیس اسمیت و آریانا گرین‌بلت عملکرد خوبی دارند و با اضافه کردن ریتم تازه — و کمی شوخی دربارهٔ نقشه — به ابزارهای قدیمی جان می‌بخشند. هارلسون اما اغراق‌آمیز بازی می‌کند و آزاردهنده است، دیو فرانکو بیشتر لبخند و تی‌شرت‌های تنگش را به نمایش می‌گذارد و ایزلا فیشر آن‌قدر کم در قاب ظاهر می‌شود که تأثیر چندانی بر داستان پرکشیده‌ای که گویی صحنه‌به‌صحنه به‌نفع یک مقصد گردشگری یا جایگاه یک محصول لوکس کشیده شده، ندارد. فیلم کسل‌کننده نیست و تولیدش خیلی بیشتر از گوهرش صیقلی است، اما به نظرم تکنیک‌های شعبده‌نمایی که شاید در ۲۰۱۳ مؤثر بودند، حالا کمتر تأثیرگذارند وقتی همه می‌دانیم CGI می‌تواند ناممکن‌ها را ممکن کند. در مجموع سرگرمی بی‌ضرر. امتیاز: C+ این فیلم بی‌تردید محکم‌ترین قسمت این سه‌گانه است؛ سطح فنی را ارتقا داده و در دینامیک تازهٔ بازیگرانش زندگی جدیدی به آن بخشیده است. با این حال، همهٔ جلای ظاهری و بهبودهای بصری نمی‌تواند فیلمنامه‌ای را که پیچیدگی را با درهم‌ریختگی اشتباه گرفته پنهان کند؛ شخصیت‌ها بیشتر به قطعاتی روی یک تابلو فرمولی شبیه‌اند تا آدم‌هایی کامل. فیلم به‌عنوان سرگرمی سبک جواب می‌دهد، اما برای توجیه کامل بازگشتش به پردهٔ سینما کافی نیست. دعوت می‌کند دقیق‌تر نگاه کنیم، اما هرچه بیشتر نگاه می‌کنیم عمقِ وعده‌داده‌شده کمتر دیده می‌شود و فقط درخشش گذرای یک حقهٔ خوب باقی می‌ماند—زیبا تمرین‌شده اما خالی از جادوی واقعی.