فیلم The Thing with Feathers 2025

اگرچه دقیقاً نمی‌دانیم چه رخ داده، خیلی زود می‌فهمیم که پدری (بندیکت کامبرباتچ) و دو پسر خردسالش (هنری و ریچارد باکسال) در حال بازگشت از مرگی نسبتاً تراوماتیکِ مادر/همسر هستند. پدر تلاش می‌کند هر روز با رویی خندان زندگی را پیش ببرد، بچه‌ها را در خانه و مدرسه دلگرم نگه دارد و هم‌زمان به کارش به‌عنوان انیماتوری برای آثارِ تاریک‌تر و ویژهٔ بزرگسالان ادامه دهد....

اگرچه دقیقاً نمی‌دانیم چه رخ داده، خیلی زود می‌فهمیم که پدری (بندیکت کامبرباتچ) و دو پسر خردسالش (هنری و ریچارد باکسال) در حال بازگشت از مرگی نسبتاً تراوماتیکِ مادر/همسر هستند. پدر تلاش می‌کند هر روز با رویی خندان زندگی را پیش ببرد، بچه‌ها را در خانه و مدرسه دلگرم نگه دارد و هم‌زمان به کارش به‌عنوان انیماتوری برای آثارِ تاریک‌تر و ویژهٔ بزرگسالان ادامه دهد. فضای خانه که به‌تدریج نامرتب‌تر می‌شود، شروع به گرفتاری و تهدید می‌کند: او شنیدن و دیدن چیزهایی را آغاز می‌کند — و کلاغی که نقاشی‌اش می‌کرده گویا در آن رؤیاها نقش محوری دارد. برای ما بیننده‌ها هدفِ این پرنده — در تجسمِ ایستاده و زبانیِ گاه بی‌رحمش — تا حد زیادی روشن است، اما او کاملاً بی‌خبر است، و فیلم به‌صورت فصل‌هایی جداگانه برای پدر، پسران و حتی خودِ پرنده تقسیم می‌شود تا مفهوم و تأثیر عمیقِ سوگواری را بررسی کند. دو پسر باکسال نقش‌های خود را به‌شیوه‌ای گیراتر ایفا می‌کنند، اما همین نمایشِ درخشانِ کامبرباتچ است که تماشای فیلم را توجیه می‌کند. شخصیت او در تلاش است با فقدان کنار بیاید؛ اگرچه از خانواده غافل نیست، اما تلاش‌هایش برای بخش‌بندی احساسات، محافظت از پسران در برابر شدتِ وضعیت عاطفی‌اش و غرق شدن در دنیای فرارِ حرفه‌ای که با اسکاچ تقویت می‌شود، با نیرویی قوی ارائه شده‌اند؛ بازیگری که واقعاً مردی گم‌شده را نشان می‌دهد. تجسم‌های این شبحِ پرپَر درجه‌ای از تهدید روانی و حتی خشونت را وارد می‌کنند و به حس درماندگی مرد و تا حدی پسرانش می‌افزایند؛ آن‌ها به‌اندازه‌ای بزرگ هستند که از فاجعه آگاه باشند، اما نه از پیامدهای بلندمدت آن. موسیقی متن نیز گاهی عنصر مؤثری از اندوه و هراس را اضافه می‌کند و راستش از میزان درگیر شدن خودم با وضعیت این خانواده در طول فیلم شگفت‌زده شدم. شاید اگر به‌تازگی درگیر فرآیند سوگواری بوده‌اید مناسب دیدن این فیلم نباشد، اما از زاویه‌ای متفاوت به موضوع می‌پردازد و ارزش تماشا دارد.