فیلم The Violent Four 1968

این فیلم شبیه یک صفحهٔ LP است؛ از یک سو درامی تقریبا مستندسازانه می‌بینیم که میلان را در میانهٔ موجی واقعی از جرم و جنایت نشان می‌دهد، و از سوی دیگر با مرتکبان نسبتاً موفقی روبه‌رو می‌شویم که بی‌مهابا بانک‌ها را به میلیون‌ها لیره می‌زنند. سکانس‌های افتتاحیه همراه با کمیسر (توماس میلیان) تا حدودی خشک‌اند، اما پس از بیست دقیقه که با سردستهٔ جذاب دزدان...

این فیلم شبیه یک صفحهٔ LP است؛ از یک سو درامی تقریبا مستندسازانه می‌بینیم که میلان را در میانهٔ موجی واقعی از جرم و جنایت نشان می‌دهد، و از سوی دیگر با مرتکبان نسبتاً موفقی روبه‌رو می‌شویم که بی‌مهابا بانک‌ها را به میلیون‌ها لیره می‌زنند. سکانس‌های افتتاحیه همراه با کمیسر (توماس میلیان) تا حدودی خشک‌اند، اما پس از بیست دقیقه که با سردستهٔ جذاب دزدان «پیِرو» (جیان ماریا ولونته) آشنا می‌شویم، اوضاع جالب‌تر می‌شود: باند او با ساده‌ترین نقاب‌های چهره عمل می‌کند، تا حد امکان از ریختن خون پرهیز می‌کند و با شادمانی دستبرد می‌زنند—معمولاً پس از آنکه بانک‌ها را از پیش بدقت شناسایی کرده و مطمئن شده‌اند در آن سوی شهر حواس کارابینیری‌ها با حواس‌پرتی‌ای مناسب پرت شده است. هرچه کار آسان‌تر به نظر می‌رسد، جاه‌طلبی‌شان هم بیشتر می‌شود و پس از جذب جوان پرشور «توچیو» (ری لاولاک) به‌عنوان راننده، دست به بزرگ‌ترین نقشهٔ خود می‌زنند. وقتی آن طرح کاملاً طبق برنامه پیش نمی‌رود، به‌زودی مأموران پشت سرشان می‌افتند و اوضاع در شهر برای پلیس، دزد و عابر پیاده به‌طور مشخصی خطرناک می‌شود؛ ما وارد یک تعقیب و گریز نسبتاً حماسی می‌شویم. در این مسیر از یک موسیقی پرجنب‌وجوش، جلوه‌های هنری معاصر ایتالیایی و بازی پر اعتمادبه‌نفس ولونته بهره‌مند می‌شویم؛ بازی‌ای که تهدید، کمدی تیره و جذابیت را به‌طرزی مؤثر ترکیب می‌کند. پس از هیجان و شتاب نیمهٔ دوم فیلم، پایان‌بندی—اگرچه گاهی کمی خفقان‌آور—برایم ناامیدکننده بود. فیلم جرأت پافشاری کامل بر قناعاتش را نداشت که کمی تأسف‌آور بود، مخصوصاً وقتی خودروهای فیات در سراسر شهر روی هم انباشته می‌شدند. وقتی فیلم به ریتمش می‌رسد، معطل نمی‌کند و تصویری از خشونت جسورانه به سبک ایتالیایی ارائه می‌دهد که قطعاً با فیلم‌های معمولیِ طرح‌محور، سرقت، تعقیب و نیرنگ تفاوت دارد.