فیلم Moms’ Night Out 2014

ماجراجویی مادرها در شب روز مادر تا وقتی «بد مام‌ها» را ندیده بودم، چندان جذب این فیلم نشده بودم. فیلمی بسیار شبیه به آن است، اما زودتر ساخته شده. کارگردانی بر عهده برادران اروین است — همان‌ها که «اکتبر بیبی» را ساختند، فیلمی که من دوست داشتم. شروع فیلم کند است، اما وقتی به جریان می‌افتد، ریتم مداوم و سرگرم‌کننده‌ای پیدا می‌کند. پردهٔ اول بیشتر محک‌زدن...

ماجراجویی مادرها در شب روز مادر تا وقتی «بد مام‌ها» را ندیده بودم، چندان جذب این فیلم نشده بودم. فیلمی بسیار شبیه به آن است، اما زودتر ساخته شده. کارگردانی بر عهده برادران اروین است — همان‌ها که «اکتبر بیبی» را ساختند، فیلمی که من دوست داشتم. شروع فیلم کند است، اما وقتی به جریان می‌افتد، ریتم مداوم و سرگرم‌کننده‌ای پیدا می‌کند. پردهٔ اول بیشتر محک‌زدن وضعیت مادران و فشارهایی است که تحمل می‌کنند، و پس از آن ماجراها شکل ماجراجویانه‌تری به خود می‌گیرند. داستان در شب واحدی رخ می‌دهد و قصه با مجموعه‌ای از اشتباهات و سوتی‌های پیاپی پیش می‌رود؛ رویدادهایی اغلب احمقانه و تصادفی، اما بی‌دردسر و لذت‌بخش. ماجرا از معرفی سه مادر آغاز می‌شود و اینکه چگونه برای نگهداری خانواده و مخصوصاً بچه‌ها تلاش می‌کنند. در روز مادر تصمیم می‌گیرند شبی را به خود اختصاص دهند و شام آرامی بیرون بخورند، اما هیچ‌چیز طبق نقشه پیش نمی‌رود: ماشین‌شان دزدیده می‌شود و آن‌ها مجبور می‌شوند تمام شب را در شهر پرسه بزنند. مثل هر قصه‌ای این یکی هم به پایانی می‌رسد که در بخش‌های بعدی فاش می‌شود. بزرگ‌ترین نقطه‌قوت فیلم بازی بازیگران است. فیلمنامه تا حدی به جای نوشته‌های مکتوب، بر پایه بداهه‌پردازی جلو رفته که باعث شده کیفیت داستان در کلیت متوسط باشد؛ برخی صحنه‌ها خنده‌دار‌اند اما غالباً نه با خندهٔ بلند. پایان‌بندی می‌توانست بهتر باشد، اما به‌طور کلی فیلم بیش از آنچه انتظار داشتم سرگرم‌کننده است. من از تماشای آن لذت بردم و به نظرم ارزش یک بار دیدن را دارد. فیلم در سال 2011 منتشر شد و کارگردانی‌اش بر عهده برادران اروین بود. ماجرا در بیرمنگام می‌گذرد و بازیگرانی چون سارا درو، پاتریشیا هیتون و آندریا لاگان وایت نقش سه مادر را دارند؛ شان آستین، رابرت آمایا و کوین داونز نقش شوهران و دوستان نگهبان بچه‌ها را ایفا می‌کنند. الکس کندریک نقش کشیش و سمی هنرتی نقش دختر نوجوان را دارد؛ تریس ادکینز در نقش یک موتورسوار و دیوید هانت به‌عنوان رانندهٔ تاکسی هم حضور دارند. فیلم فضای خانوادگی و کمدی–درام دارد و اندکی المان‌های مرتبط با ایمان در آن دیده می‌شود (از جمله یک صحنهٔ طنز در کلیسا و یک تبادل در انتها). موضوع پدر ناکارآمد ممکن است خسته‌کننده و تا حدودی غیرواقعی به نظر برسد، اما نکات قابل‌تأملی هم هست؛ به‌ویژه شخصیت زن اصلی که تحت انتظارات غیرمنطقیِ خود فرو می‌ریزد و از بار توقعات خود غافل می‌ماند. صحنهٔ دستشویی کلیسا واقعاً خنده‌دار است و یک سکانس دیگر هم هست که با سوءتفاهمی نابخردانه، واکنش‌های خنده‌آوری ایجاد می‌کند. جمع‌بندی اینکه: فیلمی خوش‌مشرب با چند لحظهٔ واقعاً بامزه و کمی خوراک فکری/روحی. مدت زمان: 1 ساعت و 38 دقیقه. فیلم‌برداری در بیرمنگام و پلهام انجام شده است. نویسندگان: جان اروین و آندریا ناسفل. امتیاز: 6/10 — رتبه: B.