انیمیشن Cryptozoo 2021

وقتی دربارهٔ انیمیشن دوبعدی فکر می‌کنم، یاد قصه‌های زیبا می‌افتم که با سبک طراحی منحصربه‌فرد، احساسات را صادقانه و پررمق منتقل می‌کنند. خاطرم هست «ولف‌واکرز» یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام در ۲۰۲۰ بود. انتظار داشتم «کریپتوزو» هم در همان مسیر پیش برود و پیام‌های روشنی دربارهٔ رفتار بشر با طبیعت، ظالمانه‌بودن آزمایش‌ها روی حیوانات، شکار بی‌رویه و تبعیض ظاهری داشته باشد؛ اما هرگز تصور نمی‌کردم چنین...

وقتی دربارهٔ انیمیشن دوبعدی فکر می‌کنم، یاد قصه‌های زیبا می‌افتم که با سبک طراحی منحصربه‌فرد، احساسات را صادقانه و پررمق منتقل می‌کنند. خاطرم هست «ولف‌واکرز» یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام در ۲۰۲۰ بود. انتظار داشتم «کریپتوزو» هم در همان مسیر پیش برود و پیام‌های روشنی دربارهٔ رفتار بشر با طبیعت، ظالمانه‌بودن آزمایش‌ها روی حیوانات، شکار بی‌رویه و تبعیض ظاهری داشته باشد؛ اما هرگز تصور نمی‌کردم چنین تصویری شوکه‌کننده، خشونت‌آمیز و پرخون از ماجرایی که در ظاهر ما را به یاد یک ماجراجویی سرگرم‌کننده می‌انداخت، ببینم. هشدار: فیلم شامل صحنه‌های خشن و خونین است؛ بنابراین تماشای آن برای کودکان خردسال مناسب نیست. داش شو کنسپت اصلی‌اش را به شیوه‌ای نامتعارف اما جذاب توسعه می‌دهد و تلاش می‌کند با توالی‌های بصری خشن بیننده را آموزش دهد؛ این شیوه برای افراد حساس ممکن است نامناسب باشد. کنایه‌ها و نقدهای اجتماعی مشخص و معنادارند، اما گاهی به‌طرزی بیش از حد صریح بیان می‌شوند که برایم آزاردهنده بود. هرچند پایان تا حدودی این مشکل را جبران می‌کند، با انگیزه‌های شخصیت اصلی موافق نیستم. اجرای صدای لورن گری توسط لیک بل و عملکرد سایر بازیگران بسیار خوب است، اما واقعاً آزاردهنده است که لورن تا زمانی که همه‌چیز مقابل چشمش منفجر نشده، متوجه خطاهایش نمی‌شود؛ همین باعث می‌شود به سختی بتوانم از شخصیت‌ها حمایت کنم — به‌غیر از حیوانات بامزه که حضورشان باعث می‌شود نقد را با نکته‌ای مثبت تمام کنم. سبک طراحی دستی در بعضی از صحنه‌های اکشن کمی گیج‌کننده است، اما کماکان جذابیت زیادی دارد و یکی از دلایلی بود که تا پایان جذب فیلم شدم. به‌عنوان کسی که به حقوق حیوانات باور دارد، قدردان پایان‌بندی فیلم هستم که پیام قدرتمندی دربارهٔ آزادی قلمرو حیوانات منتقل می‌کند. دقایق پایانی با پرداختن به موضوعات تابو و حساس، مخاطب را به ساده‌ترین شکل ممکن به تأمل وا‌می‌دارند. موسیقی جان کارول کرابی هم بسیار زیباست. «کریپتوزو» بدون شک یکی از خشونت‌آمیزترین انیمیشن‌های دوبعدی‌ای است که دیده‌ام—این را هم به‌عنوان تحسین و هم به‌عنوان هشدار می‌نویسم. داش شو یکی از بحث‌برانگیزترین آثار جشنواره ساندنس را ارائه کرده است؛ هم به‌خاطر محتوای بصری و هم انتخاب‌های روایی و شخصیتی. اجرای صداسازی تمام بازیگران، به‌ویژه لیک بل، شایستهٔ تحسین است، اما شخصیت‌هایی که بازی می‌کنند به‌سختی قابل حمایت یا همدلی‌اند. اگرچه پایان تا حدی این ایراد بزرگ را رفع می‌کند، کل فیلم حول مأموریتی می‌چرخد که من آن را اشتباه می‌دانم و حس می‌کنم شخصیت اصلی باید زودتر متوجه می‌شد که رویایش عملی نخواهد شد. طراحی دستی گاهی آشفته است، اما در مجموع اثری پیچیده و قابل تأمل می‌سازد. پیام‌های اصلی دربارهٔ طبیعت، حیوانات و تبعیض قابل‌تأمل‌اند و امیدوارم دیگران هم از آن‌ها بهره ببرند. امتیاز: C+ هرچند سبک خطی و نسبتاً تختِ طراحی انیمیشن کاملاً بابِ سلیقه‌ام نبود، از داستان‌های زمینه‌ایِ موجودات اسطوره‌ای که «کریپتیدها» را می‌سازند لذت بردم؛ موجوداتی مثل تک‌شاخ و یتی—حیواناتی که علم وجودشان را انکار می‌کند اما الهام‌بخش هنرند. طبیعی است که این موجودات دائماً در معرض جست‌وجو و تسخیر قرار دارند، بنابراین لورن و جون تصمیم می‌گیرند آن‌ها را در جایی امن پیدا کنند تا دانشمندان بتوانند به‌صورت مسالمت‌آمیز آن‌ها را مطالعه و شاید از آن‌ها بیاموزند. موجودی که گمشده است «باکو» است؛ موجودی که خواب‌های مردم را می‌خورد و به‌خاطر همین قدرتش هم هدف کسانی‌ست که می‌خواهند از آن برای مقاصد نظامی سوءاستفاده کنند. آیا آن‌ها می‌توانند چنین موجودی را بیابند و از دست تعقیب‌کنندگان قدرتمند و بدخواه‌اش محافظت کنند؟ هرچه بیشتر با این موجودات معمولاً دوست‌داشتنی و بازیگوش روبه‌رو می‌شوند، بیشتر در می‌یابند که شاید این موجودات زیبا باید همان‌طور که قرن‌ها پنهان از چشم بشر بوده‌اند، به همان شکل باقی بمانند. اگرچه فیلم در جهانی فانتزی می‌گذرد، اما پرسشی دربارهٔ ارزش پیشرفت علمی صرف—بدون توجه واقعی به نمونه‌ها یا «انسانیت» آن‌ها—طرح می‌کند و داش شو با قوهٔ خیال فراوان، داستان‌هایی از فرهنگ، دین و ماجراجویی را در ترکیبی لذت‌بخش از آفرینش‌های انیمیشنی به هم می‌آمیزد.