فیلم Bad Ass 2012

این فیلم پاپ‌کُرنی به‌زحمت قابل قبول است. ایده کلی برای چنین فیلمی خوب است و حداقل این نوع قصه را من می‌پسندم. بخش ابتداییِ داستان بارها در فیلم‌های دیگر تکرار شده: قهرمان به جنگ — در اینجا ویتنام — می‌رود و وقتی برمی‌گردد می‌بیند دوست‌دخترش ازدواج کرده و بچه دارد. بقیه فیلم حولِ این می‌چرخد که فرانک آدم خفنِ داستان است و بیشترِ عناصرِ نامطلوبی را...

این فیلم پاپ‌کُرنی به‌زحمت قابل قبول است. ایده کلی برای چنین فیلمی خوب است و حداقل این نوع قصه را من می‌پسندم. بخش ابتداییِ داستان بارها در فیلم‌های دیگر تکرار شده: قهرمان به جنگ — در اینجا ویتنام — می‌رود و وقتی برمی‌گردد می‌بیند دوست‌دخترش ازدواج کرده و بچه دارد. بقیه فیلم حولِ این می‌چرخد که فرانک آدم خفنِ داستان است و بیشترِ عناصرِ نامطلوبی را که سر راهش قرار می‌گیرند قلع‌وقمع می‌کند. طبیعتاً زن جدیدی هم به محله می‌آید تا عنصر رمانتیک به فیلم اضافه کند؛ و البته او هم شوهری خشونت‌طلب دارد، پس نوبتِ کتک‌کاری فرا می‌رسد. خط اصلی داستان قتل بهترین دوست فرانک است و کندی پلیس در پیگیری پرونده. بنابراین فرانک خودش دست به تحقیق می‌زند. اغلبِ این «تحقیقات» به‌نوعی به کتک‌کاری ختم می‌شود. پایان فیلم چندان غافلگیرکننده نیست: فرانک بالاخره خلافکار را پیدا می‌کند و مثل کلیشه‌های هالیوودی، یک شهردار فاسد هم زیر یکی از سنگ‌ها پیدا می‌شود. پیدا شدنِ مهاجم هم، تعجب‌آور نیست، و باز هم به کتک‌کاری می‌انجامد. خلاصه فیلم همین است؛ یک جشن طولانی مشت و خونریز با فیلم‌نامه‌ای که به‌زحمت قابل قبول است. «تحقیقات» فرانک بیشتر کنکاش سطحی است که یا خودش دعوا راه می‌اندازد یا به دعوا کشیده می‌شود. اگر حین تماشای فیلم صدای خوردن پاپ‌کُرن‌تان حواس‌تان را پرت کند، واقعاً چیز زیادی را از دست نمی‌دهید. در پایان فیلم اوضاع به‌شدت پوچ و کم‌هوشانه می‌شود: یک مرد سیاه‌پوست خون‌آلود و آشکارا عصبانی جلو اتوبوس می‌آید و تقاضای ورود می‌کند و راننده فقط در را باز می‌کند. بعد یک مرد مکزیکی هم می‌آید و رانندهِ بعدی کلید را به او می‌دهد. واقعاً دور از انتظار است. با این حال، به‌عنوان یک فیلم پاپ‌کُرنی، در مجموع فیلمِ بدی نیست — خنده‌هایی دارد و صحنه‌های خوبی از مشت‌زنیِ مردانه.