فیلم Anaconda 2025

با حس خوش‌بینی محتاطانه و نوستالژی نسبت به نسخهٔ ۱۹۹۷ به تماشای این بازتصور ۲۰۲۵ از ANACONDA — نه یک بازسازی! — رفتم. دنبالِ همان طنز خودآگاهِ تام گورمیکان بودم تا ببینم می‌تواند این انرژی را در قالب یک فیلم موجودات وحشی هم جاگذاری کند یا نه. فیلم وقتی که به ابسورد بودن خود می‌پردازد، مخصوصاً از طریق طنزی فیلم‌درونِ فیلم که شور آشفته و...

با حس خوش‌بینی محتاطانه و نوستالژی نسبت به نسخهٔ ۱۹۹۷ به تماشای این بازتصور ۲۰۲۵ از ANACONDA — نه یک بازسازی! — رفتم. دنبالِ همان طنز خودآگاهِ تام گورمیکان بودم تا ببینم می‌تواند این انرژی را در قالب یک فیلم موجودات وحشی هم جاگذاری کند یا نه. فیلم وقتی که به ابسورد بودن خود می‌پردازد، مخصوصاً از طریق طنزی فیلم‌درونِ فیلم که شور آشفته و اغلب خیال‌پردازانهٔ سینمای مستقل را بازتاب می‌دهد، بهتر جواب می‌دهد. دینامیکِ مرکزی بین پل رود و جک بلک ضربانِ اصلی تجربه است؛ شیمی طبیعی‌شان باعث می‌شود زیرمتن میانسالی در میان آشوبِ جنگل‌گونه‌ فیلم حسِ واقع‌گرایانه‌ای پیدا کند. اما ستارهٔ صحنه سلتون ملو است که اجرای عجیب و خنده‌داری ارائه می‌دهد و آرمان‌های کمدی فیلم را به‌خوبی نشانه می‌گیرد. این سفر شبیهِ ادای احترامی از تهِ دل به سختیِ خلق اثر است، حتی وقتی آن «خلق» یک فیلم درجه‌بِی است که هم‌چنان آشفته می‌شود. با وجود این نکات مثبت، فیلم بارها در ناهمخوانی لحن خود لغزش می‌کند و در اتصالِ طنز تند هالیوودی با یک ترسناک-مهیجِ واقعی ناتوان است. این ناسازگاری بیش از همه در جلوه‌های ویژهٔ ضعیف به چشم می‌آید؛ مار عنوانی اغلب سبک و دیجیتال به نظر می‌رسد و از تهدیدِ فیزیکی‌ای که انیماترونیکِ نسخهٔ اصلی داشت، بی‌بهره است. ناامیدی بزرگ من اما از نحوهٔ برخورد فیلمنامه با بازیگران فرعی است. دیدنِ دانِیلا ملکیور در نقشی کم‌توسعه و سطحی آزاردهنده بود — او، مثل تندیوی نیوتن، لایقِ بیش از صرفاً پس‌زمینه‌بودن در برابر شوخی‌های دو بازیگر اصلی است. همراه شدنِ این ضعف با زیرپلاتِ زائدی دربارهٔ معدن‌چیان غیرقانونی که حجم غیرضروری به داستان اضافه می‌کند، باعث می‌شود فیلم هر بار از ایدهٔ کمدی محوری خود منحرف شده و راهش را گم کند. در نهایت، ANACONDA تجربه‌ای متا و سرگرم‌کننده است که بیشترین کارآیی‌اش به‌عنوان کمدیِ مبتنی بر شخصیت‌هاست، حتی اگر به‌عنوان یک فیلم موجودات وحشی اثر ماندگاری از خود نگذارد. نمره: B- شاید اگر نسخهٔ اول این داستان از ۱۹۹۷ را نشان می‌دادند و بعد هم کاملِ «Quatch» را پخش می‌کردند، من بهتر می‌توانستم از این بازراه‌اندازی سونی لذت ببرم؟ شاید هم نه. از همان ابتدا می‌دانیم یک مار غول‌آسا در حال جولان است، و وقتی بازیگر نقش‌های کوتاه اخراج‌شده «گریف» (پل رود) به همبازی‌اش در «کوآچ»، کارگردان ویدیوی عروسی «داگ» (جک بلک) می‌گوید حقِ بازسازی «Anaconda» را گرفته — البته بدون اریک استولز — همه با اشتیاق همراه می‌شوند و به‌همراه دوستان «کلیر» (تندیوی نیوتن)، «کِنی» (استیو زان) و کمی کمتر از ده هزار دلار راه می‌افتند. قبل از آنکه حتی سوار قایق شوند، در ماجرای قاچاق طلای محلی درگیر می‌شوند که به خاطر «آنا» (دنیلا ملکیور) پیش می‌آید و بعد یک گروه فیلم‌برداریِ واقعیِ دیگر هم می‌رسد. «آنا» تبدیل به یک قهرمانِ اکشن می‌شود و به زودی تنش در قایق بالا می‌گیرد؛ «گریف» عصبانی می‌رود و بله، کم‌کم وحشتِ فلس‌دارِ ما حضورش را نشان می‌دهد. وقتی می‌گویم فلس‌دار، گاهی پوست چرمی و گاهی موجودی را می‌گویم که بسته به صحنه بزرگ و کوچک می‌شود. در برخی لحظات شبیه «گودزیلا» است و در دیگری بیشتر مثل یک تهدید کمدی از باقی‌مانده‌های برش خوردهٔ «پارک ژوراسیک». جک بلک انگار از گشت‌وگذار در شاخ و برگ و جویدن سنجابِ بالا آورده شده لذت می‌برد، اما این تقریباً همان استاندارد کمدی است؛ کمدی زیاد نیست و تا زمان اوجِ فیلم کمی خسته شدم. شاید هدف پارودی کردنِ کلی فیلم‌های این ژانر بوده؟ رود و بلک با هم خوب کار می‌کنند، اما به‌سادگی برای آن‌ها موادِ کافی وجود ندارد چون خطِ داستان ناامیدکننده حل می‌شود. این واقعاً قصه‌ای نبود که لازم باشد دوباره زنده‌اش کنند و متأسفانه این فیلم آن نکته را ثابت می‌کند؛ با این حال برای تماشای کریسمسِ نسبتاً سطحی قابل قبول است — نه نقطه‌عالی کسی، حتی نه برای خودِ مار. بیشتر سرگرم‌کننده بود تا ترسناک. مخصوصاً صحنهٔ آخر که مردی کارهایش را به‌عنوان دستاورد جلوی مردم نمایش می‌داد، خیلی بامزه بود. خوشم آمد و قطعاً ارزش دیدن دارد. بازی‌ها عالی، جلوه‌ها خوب و فیلمنامه سرگرم‌کننده است. به نظرم شایستهٔ ۷ از ۱۰ است. ممنون از زحماتتان.