سریال Unfamiliar

آنچه قرار بود تازه و غریب باشد، حالا بیش از حد تکراری شده است. زوجی جاسوس که ظاهراً مرده‌اند و با نام‌های مستعار زندگی می‌کنند، در آلمان خانه‌ای امن اداره می‌کنند؛ جایی که در ازای پول، جاسوسان زخمی یا فراری می‌توانند پناه بگیرند. کسی — حدس بزنید چه‌کسی؟ (سرنخ: عاشق ودکا و خرس‌ها) — می‌خواهد آن‌ها را بکشد. از همین نقطه داستان به‌آهستگی وارد سراشیبی می‌شود...

آنچه قرار بود تازه و غریب باشد، حالا بیش از حد تکراری شده است. زوجی جاسوس که ظاهراً مرده‌اند و با نام‌های مستعار زندگی می‌کنند، در آلمان خانه‌ای امن اداره می‌کنند؛ جایی که در ازای پول، جاسوسان زخمی یا فراری می‌توانند پناه بگیرند. کسی — حدس بزنید چه‌کسی؟ (سرنخ: عاشق ودکا و خرس‌ها) — می‌خواهد آن‌ها را بکشد. از همین نقطه داستان به‌آهستگی وارد سراشیبی می‌شود و پر از موقعیت‌های ساختگی است که عملاً مجبورند داستان را طوری پیش ببرند که در واقعیت ناپایدار به‌نظر می‌رسد. مثلاً عملیاتی که قرار است بسیار ماهر باشد برای نفوذ به آن خانه امن می‌آید اما بی‌دلیل فرض می‌کند هیچ دوربین مخفی‌ای او را زیر نظر ندارد — در یک «خانه امن». در صحنه‌ای دیگر، همان جاسوس زن که نفوذکننده را بسته به او می‌گوید مأموریتش کشتن آن زوج است؛ طبیعی است که او فرار می‌کند و همان‌طور که انتظار می‌رود تلاش می‌کند او را بکشد. و در پایان، به‌جای پرسیدن اینکه آیا زن و شوهر تنها اهداف‌اند یا نه، زن قضیه را این‌طور لو می‌دهد که آن‌ها یک دختر دارند — کاملاً احمقانه؛ چرا باید چنین اطلاعات حساسی را داوطلبانه به دشمن بدهی؟ این نوع سوررئال‌های نامحتمل و آماتورگونه — که تنها نمونه‌هایش هم نیستند — هرگونه شباهت سریال به واقعیت یا حتی حداقلی از باورپذیری را نابود می‌کنند. نقاط قوت عمدتاً بازی‌ها هستند که در سطح بالایی‌اند و اکشن هم آن‌قدرها بد نیست، اما باز هم شاهد همان کلیشه‌های «دخترِ رئیس» هستیم که در دنیای واقعی توجیهی ندارند. خلاصه اینکه سریال می‌توانست دیدنی‌تر باشد اگر کمی بیشتر در نوشتن فیلمنامه‌ای باورپذیر دقت می‌شد؛ شخصیت‌پردازی خوب است اما رفتار قهرمانان اغلب با مهارت‌های مفروضشان در جاسوسی و مبارزه تناقض دارد. نتیجه: تماشاگری متوسط.