فیلم Psych: The Movie 2017

فیلم Psych: The Movie نمونه‌ای عالی از بازگشت موفق یک مجموعه پس از سال‌ها دوری از پخش است. دیدن دوباره جیمز رودِی و دولی هیل در نقش‌هایشان بسیار دلنشین و درست‌به‌موقع است؛ انگار همه‌چیز دوباره به جای خود برگشته است. متأسفانه پیش از فیلم‌برداری تیموتی اوماندسون سکته کرد و نقش او به یک حضور کوتاهِ کم‌تر از یک دقیقه محدود شد، اما با این حال...

فیلم Psych: The Movie نمونه‌ای عالی از بازگشت موفق یک مجموعه پس از سال‌ها دوری از پخش است. دیدن دوباره جیمز رودِی و دولی هیل در نقش‌هایشان بسیار دلنشین و درست‌به‌موقع است؛ انگار همه‌چیز دوباره به جای خود برگشته است. متأسفانه پیش از فیلم‌برداری تیموتی اوماندسون سکته کرد و نقش او به یک حضور کوتاهِ کم‌تر از یک دقیقه محدود شد، اما با این حال حسِ بازگشتِ گروهِ دوست‌داشتنی سریال حفظ شده بود. فیلم چند سال بعد از پایان سریال را روایت می‌کند و بیش از پیش روی شوخی‌های روان و دیالوگ‌های تند و طعنه‌آمیزِ شاون و گاس تکیه دارد؛ همان گفت‌وگوهای کناری که حواس دیگران را پرت می‌کند و حسِ آشنا و خانگی سریال را بازمی‌گرداند. موسیقی متن خوبِ فیلم هم در تقویت روایت نقش موثری دارد. همان‌طور که انتظار می‌رفت، فیلم پر از بازی در نقش‌های کوتاهِ شناخته‌شده و مهمانان معروف است؛ از جان سنا تا جیمی سیمپسون، و این حضورها تنوع و تازگی‌ای به اثر می‌بخشند. صحنه‌های بین دولی هیل (برتُن «گاس» گاستِر) و هم‌نفسِ واقعی او در زندگی، جازمن سایمون (سلین)، خوب نوشته و بازی شده‌اند و حسابی خنده‌آور هستند. در مقابل، رابطه‌ی درون‌صحنه‌ای جیمز رودِی و مگی لاوسون همیشه برای من کمی تحمیلی به‌نظر می‌رسید و در این فیلم هم شخصیت‌هایشان هنوز ازدواج نکرده‌اند و رفتار او نسبت به او سرد است؛ این نکته در ادامه‌ی روایت هم به چشم می‌آید. مگی لاوسون نقشِ «معمولاً جدی» را خوب بازی می‌کند، اما در برابر دو بازیگرِ کمدیِ فیلم کمتر فرصت می‌یابد بدرخشد. کورت فولر در نقش پزشک قانونی وودی استرود همیشه خنده‌دار است و دیالوگ‌های خوبی به او داده شده که در جاهایی که معمولاً حضورش نمی‌بینیم به کار گرفته شده‌اند. کرستن نلسون هم به‌عنوان رئیس کارن ویک نقش بیشتری نسبت به معمول دارد و کوربین برنسن در نقش هنری اسپنسر عمدتاً برای ایجاد رلیف کمدی به‌کار رفته است. زاچاری لوی در نقشی با عنوان «Thin White Duke» نشان می‌دهد که بازیگری توانمند است و می‌تواند هر نقش را خوب ایفا کند. سکانسِ خوابِ فیلم که جیمز رودِی نوشته، به‌طرز طنزآمیزی مشخص می‌کند که درونِ یک رؤیا قرار داریم. فیلمنامه همچنین به چند چهره‌ی مشهورِ اخیراً درگذشته ادای احترام می‌کند. حضور رابرت لازاردو در نقشِ ال پروویدور انتخابی بُهینه بود و اجرای او از نکات برجستهٔ فیلم است. به‌طرز جالبی، حلّ معما با تک‌گویی معمولِ شاون اسپنسر پیش نمی‌رود و ژولیت «جولز» اوهارا نقش کلیدی‌تری در حلِ ماجرا دارد. بخش پایانی فیلم هم نشان می‌دهد که احتمال ساخت ادامه‌ای دیگر برای Psych وجود دارد. در کل، این فیلم بازگشتی موفق و خوش‌ساخت برای مجموعه است: بازیگران اصلی بدون از دست رفتن ریتمِ همیشگی بازگشته‌اند، لحظات خنده‌دارِ زیادی دارد و برای دوستداران سریال حسِ دیدار با دوستان قدیمی را تداعی می‌کند. امیدوارم این پایانِ راه نباشد و نویسندگان نیز برای ساخت دنباله موافق باشند.