فیلم The Jayhawkers! 1959

The Jayhawkers! ساخته ملوین فرانک است که فیلمنامه را همراه با A. I. Bezzerides، فرانک فِنتون و جو پتراکا نوشته است. در نقش‌ها جف چاندلر، فس پارکر، نیکول موری، هنری سیلوا، لئو گوردون و فرانک دِکووا حضور دارند. موسیقی اثر از جروم مورس و فیلم‌برداری از لوئیال گریگز است. داستان در قلمروی کانزاس، اندکی پیش از جنگ داخلی آمریکا رخ می‌دهد. به‌طور خلاصه، چاندلر نقش لوک...

The Jayhawkers! ساخته ملوین فرانک است که فیلمنامه را همراه با A. I. Bezzerides، فرانک فِنتون و جو پتراکا نوشته است. در نقش‌ها جف چاندلر، فس پارکر، نیکول موری، هنری سیلوا، لئو گوردون و فرانک دِکووا حضور دارند. موسیقی اثر از جروم مورس و فیلم‌برداری از لوئیال گریگز است. داستان در قلمروی کانزاس، اندکی پیش از جنگ داخلی آمریکا رخ می‌دهد. به‌طور خلاصه، چاندلر نقش لوک دارسی را دارد، سازنده‌ امپراتوری‌ای که از وضعیت خونین کانزاس بهره‌برداری می‌کند. کم‌کم کام بلیکِر (پارکر) با انگیزه‌ای شخصی وارد گروه دارسی می‌شود تا از درون به آن نفوذ کند. فیلم ایده‌های ادبی خوبی دارد، شخصیت‌پردازی‌هایی با خویِ stoic و اشاره‌هایی ظریف به آشوب‌های آن دوره تاریخی آمریکا؛ اما هرچند پتانسیل قوی‌ای دارد، هرگز به‌طور کامل از آن بهره نمی‌برد. اکشن کم است و تماشاچی مجبور است بیشتر روی بازیگران کلیدی، انگیزه‌ها و رفتارهایشان تمرکز کند؛ رابطه دارسی و بلیکِر و سایه‌های خاکستری اخلاقی میان شخصیت‌ها تا حد زیادی توجه را حفظ می‌کند و روایت را پیش می‌برد. نکته مثبت دیگر، تاکتیک‌هایی است که دارسی برای گسترش قلمروش به‌کار می‌گیرد؛ ترکیب این تاکتیک‌ها با باورهای او و ارزش‌های در حال دگرگونی بلیکِر (که رابطهٔ نزدیک با دیگری این تغییر را به‌همراه دارد) تلاش فیلم برای رسیدن به عمق و معنا را نشان می‌دهد. فیلم رنگ‌آمیزی تکنیکالور و فرمت وستاویژن دارد و از نظر تصویری زیباست، اما از طبیعت بیرونی و لوکیشن‌ها به‌خوبی استفاده نشده است. مورس موسیقی پرطنینی ساخته که از نظر کیفیت خوب است، اما به‌نظر می‌رسد برای فیلم دیگری مناسب‌تر باشد؛ موسیقی‌ای که بیشتر مناسب یک اثر پُر زد و خورد است تا این ملودرام نسبتاً آرام. در مجموع فیلم مجموعه‌ای آمیخته از نقاط قوت و ضعف است؛ در پسِ ظاهرِ یک وسترنِ آشنا، درواقع داستانی مخفیانه و نفوذی قرار دارد. برای کسانی که از سخنرانی‌های خوب نوشته‌شده و تنش‌ها و احساساتِ پنهان لذت می‌برند، این فیلم قابل‌توجه است، اما توصیهٔ قطعی و قوی‌ای نیست. علاقه‌مندان جدی تاریخ بهتر است از آن دوری کنند. از سوی دیگر، مشکلاتی در انتخاب بازیگران به‌چشم می‌آید که می‌توانست بهتر باشد. نقش بلیکِر را فس پارکر بازی می‌کند اما بازی او اغلب خشک و بی‌جان است؛ گاهی به‌نظر می‌رسد کارگردان دارد به او یادآوری می‌کند «اکشن» یا حتی «نفس بکش» چون نحوهٔ گفتارش ضرب‌آمیز و تقریباً تمام زندگی را از داستان می‌گیرد. در مقابل، جف چاندلر نیز چندان فراتر از حد انتظار نیست؛ شخصیت دارسی با هدف تشکیل جمهوری مستقل کانزاس عمل می‌کند اما طرح او توسط فرماندار نظامی ایالت لو رفته و مامور نفوذی (بلیکِر) فرستاده می‌شود تا او را به سادگی به نیروهای سواره‌نظام تحویل دهد. خودِ بلیکِر انگیزهٔ شخصی‌ای هم دارد و دارسی را مسئول مرگ همسرش می‌داند؛ سؤال این است که آیا او می‌تواند چارهٔ نهایی را برای دارسی بچیند یا آن مرد زیرک نقشهٔ او را می‌فهمد و ضدحمله‌ای ترتیب می‌دهد؟ در این فیلم تا حدی اکشن وجود دارد و می‌تواند تصویری پیش‌درآمدی از فضای پیشا-جنگِ داخلی ارائه دهد؛ آمریکا در آن زمان هنوز ترکیبی شل و ول از جوامع درگیر بود که با شخصیت‌های کاریزماتیک و نظامی‌گرای مختلف اداره می‌شد. تهدید اصلی را هنری سیلوا در نقش لوردان ایجاد می‌کند، اما عمدتاً این وسترنِ تاحدودی فرمالیستی به خاطر فیلمنامهٔ متوسط و بازی‌هایی نه‌چندان قوی ناامیدکننده می‌شود. امتیاز: 6/10