فیلم Moana 2026

امتیاز: C «موآنا» همه فرصت را داشت تا بر نسخهٔ انیمیشنیِ پیشین بیفزاید، اما تقریباً همهٔ آن‌ها را هدر می‌دهد. ضرب‌به‌ضرب با نسخهٔ اصلیِ ۲۰۱۶ یکسان است؛ این بازسازی رنگ‌های زنده و آفتاب‌گیر را با استیلیِ پردهٔ سبز عوض کرده و شماره‌های موسیقایی‌ای را که زمانی پرشور و زندگی‌بخش بودند به اجراهایی خشک و مکانیکی تبدیل کرده است. بازیگر نقش اصلی گرمای واقعی به شخصیت می‌آورد...

امتیاز: C «موآنا» همه فرصت را داشت تا بر نسخهٔ انیمیشنیِ پیشین بیفزاید، اما تقریباً همهٔ آن‌ها را هدر می‌دهد. ضرب‌به‌ضرب با نسخهٔ اصلیِ ۲۰۱۶ یکسان است؛ این بازسازی رنگ‌های زنده و آفتاب‌گیر را با استیلیِ پردهٔ سبز عوض کرده و شماره‌های موسیقایی‌ای را که زمانی پرشور و زندگی‌بخش بودند به اجراهایی خشک و مکانیکی تبدیل کرده است. بازیگر نقش اصلی گرمای واقعی به شخصیت می‌آورد و شیمی میان شخصیت‌ها گه‌گاه لحظاتی دارد، اما هیچ‌کدام برای پنهان کردن فیلمی که هرگز از خود نمی‌پرسد «چرا باید وجود داشته باشد؟» کافی نیستند. در جزیره‌ای زیبای اقیانوس آرام—جایی که حرف‌ها اغلب با ریتمی کند ادا می‌شود—موآنا (کاترین لاگا‌آیا) میان هشدار پدرش (جان توئی) برای هرگز عبور نکردن از صخرهٔ محافظ خانه و مادربزرگش (رنا اوون) که ریشه‌هایی ژرف در سنت‌ها و باورهای قبیله دارد و از اقیانوس هراسی ندارد، دچار تضاد است. وقتی محصولاتشان شروع به خشک شدن می‌کند، او به افسانهٔ نیمه‌خدای «مایوی» (دوِین جانسون) که قلب‌سنگ را از آن الههٔ نیک‌طینت ربوده و منبع حیات را مختل کرده است، فکر می‌کند؛ بنابراین تصمیم می‌گیرد مایوی و قلاب جادویی‌اش را بیابد و سنگ زینتی را بازگرداند—شاید این کار روندی را که همه‌چیز را نابود می‌کند، معکوس کند. ده سال پس از انیمیشن اصلی، این بازسازی چیز زیادی به داستانی که همیشه اندکی سطحی و کلیشه‌ای بود اضافه نمی‌کند. فیلم حداقل چهل‌وپنج دقیقه طول می‌کشد تا واقعاً راه بیفتد و تا زمانی که جانسون وارد می‌شود هم همه‌چیز تا حدی فرمولیک باقی می‌ماند. او به‌نظر از بازی‌اش لذت می‌برد، اما لاگا‌آیا چنان کاریزمایی ندارد که با او همراه شود و موجودات نارگیلی (کاکامورا) که از آنها خوشم می‌آمد، تقریباً نقشی ندارند. دو آهنگ اصلی که فیلم را پایه‌ریزی می‌کنند تا حد زیادی آشنا هستند، اما باقی موسیقی مرز بین بی‌رمق و کسل‌کننده را لمس می‌کند. پایان فیلم هم که به‌نحوی شتاب‌زده می‌آید، این بازسازی قابل تماشا اما کاملاً فراموش‌شدنی را تکمیل می‌کند. تصویری زیبا دارد، اما بیش از پوششی گران‌قیمت برای دیوار، ارزش دیگری ندارد.