فیلم Miranda Veil 2020

«مایراندا ویل» فیلمی شگفت‌انگیزاً چندوجهی است — داستان عاشقانه‌ای به‌طرز بیمارگونه‌ای پیچیده، فیلمی جاده‌ای توهم‌آور و کمدی سیاه دیوانه‌واری که همه در هم آمیخته‌اند. اینجا جنونی هست، اما منطقِ خودش را دارد. سازندگان از سیاسی‌غلط بودن نمی‌ترسند، اما صرفاً برای شوکه کردن هم دست به هیچ کاری نمی‌زنند. این ترکیب تازه‌کننده‌ای است. شهامت لازم است تا کمدی‌ای بسازی که در آن زنی کتک می‌خورد، شلاق زده...

«مایراندا ویل» فیلمی شگفت‌انگیزاً چندوجهی است — داستان عاشقانه‌ای به‌طرز بیمارگونه‌ای پیچیده، فیلمی جاده‌ای توهم‌آور و کمدی سیاه دیوانه‌واری که همه در هم آمیخته‌اند. اینجا جنونی هست، اما منطقِ خودش را دارد. سازندگان از سیاسی‌غلط بودن نمی‌ترسند، اما صرفاً برای شوکه کردن هم دست به هیچ کاری نمی‌زنند. این ترکیب تازه‌کننده‌ای است. شهامت لازم است تا کمدی‌ای بسازی که در آن زنی کتک می‌خورد، شلاق زده می‌شود و چاقو می‌خورد، صورتش با سنگ له می‌شود و سرش با تبر شکافته می‌شود، و این فهرست ادامه دارد. با این حال، نحوه برخورد فیلم با این همه خشونت چیزی جز استادانه نیست. هنگامی که خشونت «واقعی» جلوه می‌کند، تنها اشاره می‌شود؛ اتفاقات بیرون از قاب رخ می‌دهند و ما فقط پیامدها را می‌بینیم. آشکارا صحنه‌های گرافیک وقتی پدید می‌آیند که فیلم خط فرضیِ بین واقع‌گرایی و فراواقع‌گرایی را می‌گذراند، و آن‌گاه چنان اغراق می‌کند که جدی گرفتنش موضوع را از دست می‌دهد. بر خلاف آنچه ممکن است از ظاهر برداشت شود، «مایراندا ویل» زن‌ستیز، انسان‌ستیز یا پوچ‌گرا نیست؛ برخلاف آثاری مثل «Happy Death Day» یا «Palm Springs» که مرز زندگی و مرگ مانند خواب و بیداری است و جهان هر چند ساعت یک‌بار بازتنظیم می‌شود، «مایراندا ویل» دغدغه‌ای عمیق نسبت به راز، معنی و هدف زندگی دارد و احترامی فلسفی — که بی‌ارتباط با این نکته نیست که نقش مرد داستان نامی برگرفته از کی‌یرکگور دارد — نسبت به حرمت و یگانگی هر زندگی فردی قائل است. در مجموع، سه صفتی که سورن برای مایراندا به کار می‌برد (قابل‌فهم، غیرقابل‌پیش‌بینی، جذاب) را می‌توان درباره فیلم هم به کار برد — شاید کمی کمتر «قابل‌فهم»، چون ویژگی‌های خاص فیلم ممکن است برخی را دلسرد کند؛ اما این فیلمی است که بتوان گفت «برای همه نیست» و این گفته را می‌توان به‌عنوان تحسینی مثبت منظور کرد.