Forgotten Island 2026

واپوش! «جزیرهٔ فراموش‌شده» محصول دریم‌ورکس، هرچه انتظار داشتم در خود دارد: انیمیشنی چشم‌نواز با چند ارجاع واقعاً جذاب به انیمه‌ها، شوخی‌ها و کمدی فیزیکی خنده‌دار، پیوندهای عمیق و تعامل‌های قوی میان شخصیت‌ها، صحنه‌های احساسی تأثیرگذار و اشک‌برانگیز، جهانی گیرا و باورپذیر و موسیقی پرنشاطی که حتی با آثاری مثل «شکارچیان شیاطین کی‌پاپ» رقابت می‌کند. داستان فیلم که دربارهٔ ترس دو دوست صمیمی، جو و رایسا،...

واپوش! «جزیرهٔ فراموش‌شده» محصول دریم‌ورکس، هرچه انتظار داشتم در خود دارد: انیمیشنی چشم‌نواز با چند ارجاع واقعاً جذاب به انیمه‌ها، شوخی‌ها و کمدی فیزیکی خنده‌دار، پیوندهای عمیق و تعامل‌های قوی میان شخصیت‌ها، صحنه‌های احساسی تأثیرگذار و اشک‌برانگیز، جهانی گیرا و باورپذیر و موسیقی پرنشاطی که حتی با آثاری مثل «شکارچیان شیاطین کی‌پاپ» رقابت می‌کند. داستان فیلم که دربارهٔ ترس دو دوست صمیمی، جو و رایسا، از جدایی است، مرا به یاد دوستی خودم با بهترین دوستم، کریستوفر کاپون، می‌اندازد؛ اینکه او به جای دیگری نقل‌مکان کرد، اما حتی بعد از آن هم بهترین دوست هم ماندیم. شخصیت‌های جزیرهٔ ناکالی هم بسیار بامزه‌اند و هرکدام شخصیت متمایزی دارند، هرچند مانانانگال و راو را بیشتر از بقیه دوست دارم. اینکه در پایان فیلم، مانانانگال و باتیبا هر دو با پس دادن وسایل مردم، خاطراتشان را حفظ و خطاهای خود را جبران می‌کنند، واقعاً نشان می‌دهد دریم‌ورکس جسارت آن را دارد که در داستان‌گویی احساسی به همان سطحی برسد که پیکسار پیش رویمان می‌گذارد. درعین‌حال، این اتفاق قرینهٔ بسیار خوبی برای تصمیم جو است که اجازه می‌دهد رایسا برای تحصیل در دانشگاه به آمریکا برود. حالا که حرف از پایان فیلم شد، باید بگویم حسابی اشکم را درآورد. لطفاً این فیلم را از دست ندهید؛ واقعاً جواهری تماشایی است! یکی از بهترین انیمیشن‌های دریم‌ورکس انیمیشن!! ارزش دیدن روی پردهٔ بزرگ را دارد!!! «جزیرهٔ فراموش‌شده» از دریم‌ورکس انیمیشن، فیلم خوبی است؛ به‌خصوص اگر آن را روی پردهٔ بزرگ سینما ببینید. فیلم فرهنگ فیلیپین را به تصویر می‌کشد و دربارهٔ دوستی است. تنها ایراد کار دریم‌ورکس در این فیلم، ریتم تند آن است. امیدوارم انیمیشن بعدی‌شان ریتم آرام‌تری داشته باشد تا تماشاگرانی مثل من بتوانند داستان و درس‌های فیلم را بهتر درک و هضم کنند. اما در مجموع، هم خود فیلم و هم انیمیشن آن خوب است و ترانه‌هایش هم خوب و بسیار گوش‌نوازند. «جو» و «رایسا» یک روز صبح از خواب بیدار می‌شوند، بی‌آنکه بدانند شب قبل چه اتفاقی افتاده است؛ فقط یادشان می‌آید شیئی جادویی شبیه صدف پیدا کرده‌اند که به شکلی مرموز آن‌ها را به جزیرهٔ «ناکالی» منتقل کرده است. طولی نمی‌کشد که با سگ یا روباهی به نام «راو» دوست می‌شوند؛ البته راستش را بخواهید، بیشتر از او بازجویی می‌کنند. راو پیشنهاد می‌کند به دیدن گربه‌ای بروند که انگار یک‌راست از دل «مکبث» بیرون آمده است؛ تنها موجودی که حالا، پس از گم کردن طلسمشان، می‌تواند آن‌ها را به خانه برگرداند. البته این بازگشت بهایی دارد: دستبندهای خاطراتشان. آن‌ها برای فرار از جزیره باید تمام آنچه را به هم پیوندشان می‌دهد قربانی کنند. بله، حتماً! عمراً زیر بار چنین چیزی بروند. پس جست‌وجو برای پیدا کردن توتم گمشده‌شان را آغاز می‌کنند؛ کاری که گفتنش آسان‌تر از انجام دادنش است، چون این جزیره بیش از حد معمول شخصیت‌های عجیب‌وغریب دارد که باید با آن‌ها متحد شوند یا از خود در برابرشان دفاع کنند. چقدر شانس موفقیت دارند؟ خب، نه؛ احساس خطر اینجا اصلاً در فهرست دغدغه‌های فیلم نیست، چه رسد به اینکه در صدر آن باشد. در عوض، فیلم بزرگداشتی از فرهنگ زیبا و رنگارنگ فیلیپین است که با داستان‌هایی دربارهٔ شجاعت، اراده و دوستی درآمیخته و در طول ماجراجویی شخصیت‌ها، تنها رگه‌ای از تهدیدی خون‌آشام‌گونه در آن دیده می‌شود. کمی طنز هم دارد، به‌علاوهٔ کلی تقلید طنزآمیز و ارجاع غیرمستقیم به برخی آثار سینمایی قدیمی‌تر که از آن‌ها الهام گرفته است. اواخر فیلم هم صحنهٔ بامزه‌ای هست که شاید از هومر، یا سِر کریستوفر نولان، الهام گرفته باشد. بااین‌حال، متأسفانه نه ریتم بی‌امان دیالوگ‌های تمام‌نشدنی توانست مرا با فیلم همراه کند، نه دو شخصیت اصلی که از همان ابتدا کمی روی اعصابم بودند؛ حسی که با پیش رفتن ماجراجویی‌هایشان هم واقعاً فروکش نکرد. با معیارهای پیکسار، این احتمالاً یکی از آثار نوآورانه‌ترشان است، اما برای دوستداران انیمیشن‌های فانتزی به‌طور کلی، به‌ویژه نمونه‌های اسپانیایی، چیز چندان دندان‌گیری نیست. برای گذراندن وقت بد نیست، اما فکر می‌کنم خودش هم مثل جزیره‌اش خیلی زود فراموش شود. متأسفم.