فیلم Rise of the Footsoldier: Retribution 2026

«پدرم مزرعهٔ کوچکی در حومهٔ یوگسلاوی داشت...» متأسفانه همین جمله به‌خوبی سطح نگارش و تقریباً تمام جنبه‌های دیگر این دنبالهٔ فرمولی از مجموعهٔ «فوت‌سولجر» (Footsoldier) را نشان می‌دهد. حالا که «کنی» (جاش مایرز) واقعاً مثل گوشت قصابی تکه‌تکه شده، صمیمی‌ترین دوستش، «تیت» (کریگ فیربراس)، از خشم به جوش آمده و قسم خورده از «فیشر» (اندرو لاودی) و نوچه‌هایش انتقام بگیرد. همین ماجرا او و «سم»...

«پدرم مزرعهٔ کوچکی در حومهٔ یوگسلاوی داشت...» متأسفانه همین جمله به‌خوبی سطح نگارش و تقریباً تمام جنبه‌های دیگر این دنبالهٔ فرمولی از مجموعهٔ «فوت‌سولجر» (Footsoldier) را نشان می‌دهد. حالا که «کنی» (جاش مایرز) واقعاً مثل گوشت قصابی تکه‌تکه شده، صمیمی‌ترین دوستش، «تیت» (کریگ فیربراس)، از خشم به جوش آمده و قسم خورده از «فیشر» (اندرو لاودی) و نوچه‌هایش انتقام بگیرد. همین ماجرا او و «سم» (جیمی فورمن) را به ایبیزا می‌کشاند؛ جایی که درگیر یک شبکهٔ قاچاق اسلحه می‌شوند. گردانندهٔ این شبکه، «سالیوان» (تامر حسن)، سرهنگ یاغی تفنگ‌داران دریایی سلطنتی است که با کمک همکار زخم‌خورده از جنگش، «سرخیو» (لئو گرگوری)، آن را اداره می‌کند. ظاهراً ادارهٔ گردشگری ایبیزا هم دلایل موجهی برای اعتراض دارد؛ چون نه‌تنها جنازه‌ها مثل کاندوم‌های مصرف‌شدهٔ شب قبل روی هم تلنبار می‌شوند، بلکه مأمور سیا (راس مک‌کال) هم در همکاری با پلیس محلی به دنبال سالیوانِ خطرناک است و «ایزابلا»ی مرموز (ونسا باوئر) نیز با موتورسیکلت سیاهش در جزیره جولان می‌دهد و حساب شخصی خودش را برای تسویه دارد. داستان در اواسط دههٔ نود میلادی می‌گذرد و فیلم هم به شیوهٔ خودش خشن است؛ اما این فرمول دیگر حسابی نخ‌نما شده و اینجا کمبود بودجه هم باعث شده همه‌چیز ارزان و بی‌رمق به نظر برسد. در بخش‌های پایانی، انفجار و آتش‌بازی کم نیست تا کمی به فیلم جان بدهد، اما فیربراس جیسون استاتهام نیست و این فقدان جذابیت جلوی دوربین، به تمام گروه بازیگران سرایت کرده است. بعد از تماشای حدود دو ساعت فیلمی که بیش‌ازحد طولانی و به‌شدت تکه‌تکه به نظر می‌رسد و پر از حفره‌های داستانی و موقعیت‌های باورنکردنیِ «از چاله به چاه افتادن» است، فکر می‌کنم شاید بهتر بود همهٔ این بازیگران ته دریا خوراک ماهی‌ها می‌شدند. برای تماشا از تلویزیون بد نیست، اما می‌دانم که سرنوشتش برای من مثل بقیهٔ فیلم‌های این مجموعه خواهد بود: هرگز در خاطرم نخواهد ماند. این تلاشی صادقانه برای ساخت یک فیلم اکشن بریتانیایی است که متأسفانه به جایی نمی‌رسد. اجرای کار خام است و به‌اندازهٔ کافی پرداخت نشده. بازیگران درشت‌هیکل و تنومندند و از پس صحنه‌های اکشن برمی‌آیند، اما بازی‌هایشان اصلاً مخاطب را درگیر نمی‌کند. تا وقتی روی پرده خبری از تحرک و درگیری فیزیکی نباشد، حوصله‌تان سر می‌رود و این چیزی نیست که از یک فیلم اکشن بخواهید. متأسفانه نمی‌توان تماشایش را توصیه کرد.