بیوگرافی
اگنس ژاویی (زادهٔ ۱۹ اکتبر ۱۹۶۴) بازیگر، فیلمنامهنویس، کارگردان فیلم و خوانندهٔ فرانسوی است.
ژاویی صاحب شش جایزهٔ سزار، سه جایزهٔ لومیر و یک جایزهٔ بهترین فیلمنامه در جشنوارهٔ فیلم کن است. او جوایز و نامزدیهای متعدد دیگری نیز دریافت کرده است، از جمله نامزدی جایزهٔ اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسیزبان.
ژاویی در...
اگنس ژاویی (زادهٔ ۱۹ اکتبر ۱۹۶۴) بازیگر، فیلمنامهنویس، کارگردان فیلم و خوانندهٔ فرانسوی است.
ژاویی صاحب شش جایزهٔ سزار، سه جایزهٔ لومیر و یک جایزهٔ بهترین فیلمنامه در جشنوارهٔ فیلم کن است. او جوایز و نامزدیهای متعدد دیگری نیز دریافت کرده است، از جمله نامزدی جایزهٔ اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسیزبان.
ژاویی در آنتونی، او-دو-سن به دنیا آمد و اصالتاً یهودی تونسی است. او دختر اوبر ژاویی و گیزا ژاویی است که هر دو نویسندهاند. آنها زمانی که او هشتساله بود به پاریس نقل مکان کردند. او در دوران دبیرستان در لیسهٔ هنری-چهارم در پاریس تئاتر را آغاز کرد. در پانزدهسالگی وارد کور فلوران شد. پاتریس شِرو، مدیر تئاتر Théâtre des Amandiers در نانتر، جایی که او از ۱۹۸۴ در کلاسهای بازیگری شرکت میکرد، در سال ۱۹۸۷ نقشی در فیلم Hôtel de France به او داد. همان سال، او در نمایش L'anniversaire اثر هارولد پینتر همراه با ژان-پیر باکری ظاهر شد، کسی که بعدها همکار و همراهی وفادار برای او شد.
ژاویی و باکری نمایشنامهٔ Cuisine et dépendances را نوشتند که در ۱۹۹۲ توسط فیلیپ میول برای سینما اقتباس شد. در ۱۹۹۳، کارگردان آلَن رسنِس از آنها خواست تا اقتباسی از نمایش هشتقسمتی آلن آیکبورن Intimate Exchanges بنویسند که به فیلم دو قسمتی Smoking/No Smoking تبدیل شد. این دیپتیخ طعنهآمیز دربارهٔ اختیار و سرنوشت در ۱۹۹۴ جایزهٔ سزار بهترین نگارش را کسب کرد. در ۱۹۹۶، آنها با اقتباس سِدریک کلاپیش از نمایشنامهٔشان Family Resemblances (Un air de famille) موفقیت بیشتری یافتند که نشاندهندهٔ تواناییشان در رصد و بازنمایی زندگی روزمره و انتقاد از هنجارهای اجتماعی از طریق طنزی تلخ و سوزان بود. بار دیگر آنها در ۱۹۹۷ جایزهٔ سزار بهترین نگارش را دریافت کردند و در همان سال بار دیگر با رسنِس در فیلم Same Old Song (On connaît la chanson) همکاری کردند که آن را نوشتند و نیز اجرا کردند: بهطور مشترک سومین جایزهٔ سزار بهترین نگارش را بردند و ژاویی نخستین جایزهٔ سزار خود را برای نقش مکمل کسب کرد.
ژاویی اولین فیلم بلند خود را با عنوان The Taste of Others (Le Goût des autres، ۲۰۰۰، نوشتهشده با باکری) کارگردانی کرد که هویتهای اجتماعی-فرهنگی را مورد پرسش قرار میداد. این فیلم در فرانسه موفقیت بزرگی کسب کرد و چهار میلیون تماشاگر جذب کرد. همچنین در ۲۰۰۱ چهار جایزهٔ سزار از جمله بهترین فیلم و بهترین نگارش را دریافت کرد و برای جایزهٔ اسکار بهترین فیلم خارجیزبان نیز نامزد شد. در ۲۰۰۴، دومین فیلم ژاویی به عنوان کارگردان، Look at Me (Comme une image)، که با باکری همنویسندگی شده بود، برای جشنوارهٔ کن انتخاب شد و جایزهٔ بهترین فیلمنامه را دریافت کرد. او در آخرین فیلم ریچارد دمبو، La maison de Nina (۲۰۰۵) بازی کرد و سپس روی موسیقی تمرکز کرد و آلبوم ترانههای لاتین خود به نام Canta (۲۰۰۶) را منتشر نمود. او در ۲۰۰۸ با فیلم Let's Talk About the Rain (Parlez-moi de la pluie) به سینما بازگشت، با حضور کمدین فرانسوی جمال دبوز در نقشی متفاوت از آنچه معمولاً ایفا میکرد.
در ۲۰۱۲، ژاویی تازهترین فیلم خود تا کنون را با عنوان Under the Rainbow (Au bout du conte)، که باز هم با باکری همنویسنده بود، کارگردانی کرد. او چندین داستان پریان مانند سیندرلا، سفیدبرفی و شنل قرمزی را بازخوانی میکند. این فیلم بهخاطر بدیع بودن و طنز در نگارش و دیالوگها از سوی منتقدان و تماشاگران تحسین شد...
نمایش بیشتر
