بیوگرافی
آرتور هیگلن (متولد ۲۷ مارس ۱۹۶۶)، که بیشتر با نام هنری آرتور اچ شناخته میشود، پیانیست، ترانهسرا و خوانندهای فرانسوی است. او در فرانسه بیش از همه بهخاطر اجراهای زندهاش شناخته شدهاست — چهار آلبوم او بهصورت زنده ضبط شدهاند.
او پسر خوانندهٔ فرانسوی ژاک هیگلن و نیکول کورتوا است و...
آرتور هیگلن (متولد ۲۷ مارس ۱۹۶۶)، که بیشتر با نام هنری آرتور اچ شناخته میشود، پیانیست، ترانهسرا و خوانندهای فرانسوی است. او در فرانسه بیش از همه بهخاطر اجراهای زندهاش شناخته شدهاست — چهار آلبوم او بهصورت زنده ضبط شدهاند.
او پسر خوانندهٔ فرانسوی ژاک هیگلن و نیکول کورتوا است و نیمبرادرِ خوانندهٔ ایزیا هیگلن و بازیگر صحنه و فیلم، کارگردان تئاتر و کارگردان ویدئوکلیپ کِن هیگلن میباشد.
پس از سفر به جزایر هند غربی، در بوستون موسیقی خواند و سپس به پاریس بازگشت و سبک موسیقاییای واپسیننگر اما بسیار شخصی را پرورش داد که از تأثیراتی چون تلونیوس مانک، سرژ گنسبور، سکس پیستولز، جز، بلوز، موسیقی خاورمیانه و تانگو بهره میگرفت. او برای اولین بار در ۱۹۸۸ در کلوپهای پاریس اجرا کرد، بهعنوان رهبر یک تریو با نوازندهٔ باس برَد اسکات و درامر پاول جوتی.
اولین آلبومش، Arthur H (۱۹۹۰)، آزمایشهای ریتمیک و عناصر بال-موزت را با سبکی خوانندگی که با تام ویتس مقایسه شده بود، ترکیب کرد. او در این زمان بهطور گستردهای تور برگزار کرد، بهویژه در فرانسه و ژاپن، عضو چهارمی به گروه افزود، جان هاندلسمَن (ساکسوفون)، و آلبوم دومش Bachibouzouk (۱۹۹۲) را منتشر کرد. اوایل ۱۹۹۳ شش هفته در Magic Mirrors، یک چادر بزرگ سیرک قدیمی، اجرا داشت که بعدها بهصورت یک نمایش گردشی درآمد و روی آلبوم زندهٔ En chair et en os ضبط شد.
در ۱۹۹۶ او آلبوم Trouble Fête را منتشر کرد و پس از آن فصلی در سالن Gymnase در پاریس اجرا کرد. آلبوم زندهٔ Fête Trouble (۱۹۹۷) شامل برخی قطعات از این اجراها و همچنین آثاری بود که در تور آفریقا ضبط شده بودند. او در ۱۹۹۸ در ایالات متحده و کانادا تور داشت.
در ۲۰۰۰ او موسیقی متن فیلم Inséparables به کارگردانی میشل کوولار را نوشت و سپس در آسیا و کانادا تور کرد. آلبوم بعدیاش، Pour Madame X (۲۰۰۰)، گروه تور او را شامل میشد: نیکولا رپاک (گیتار)، برَد اسکات (کنترباس) و لوران رابین (درام).
در ۲۰۰۱ او در نمایش Le Cabaret Imprudent همراه با «Le Cirque Cahin-caha» شرکت کرد. سال بعد، آلبوم Piano Solo را منتشر کرد که بهصورت زنده در استودیو ضبط شده بود و عمدتاً شامل بازخوانیهای سولو از ترانههای پیشین بود. پس از آن آلبوم گروهی Négresse Blanche (۲۰۰۳) منتشر شد که شامل قطعاتی اختصاصیافته به یاد زنان مشهوری مانند مارلین کدیش و بو درک بود.
در ۲۰۰۵ یک تور برنامهریزیشده در چین لغو شد و او به استودیو بازگشت تا آلبوم Adieu Tristesse را ضبط کند. این آلبوم از نظر تجاری موفقترین اثر دوران حرفهای او بود و چندین دوئت را دربر داشت، یکی با پدرش و دیگری «Est-ce que tu aimes?» با موسیقیدان -M- (متیو شدید). او پس از آن بهطور گستردهای در فرانسه، لبنان و کانادا تور کرد.
در ۲۰۰۶ او کتابی منتشر کرد با عنوان Onirique attaque که حاوی اشعار، اندیشهها و عکسها بود. او همچنین موسیقی متن فیلم L'homme qui rêvait d'un enfant به کارگردانی دلفین گلیز را ساخت؛ این موسیقی متن توسط گروهی از کودکان یک مدرسهٔ موسیقی محلی اجرا شد.
آلبوم Show Time که اواخر ۲۰۰۶ منتشر شد، بهصورت زنده در تور ضبط شده و شامل دوئتهایی با ماتیو شدید، پُلین کروزه، لهاسا دِ سلا و ژاک هیگلن است. در ژوئن ۲۰۰۸ او آلبوم L'Homme du Monde را منتشر کرد که جایزهٔ آلبوم پاپ/راک سال ۲۰۰۹ در مراسم La Victoire de la Musique را کسب کرد. ...
نمایش بیشتر
