بیوگرافی
بیندو با فیلمهای «ایتفق» و «دو راسته» در سال ۱۹۶۹ موفقیتهای اولیهای کسب کرد. از آنجا او داستان موفقیتش را با «کاتی پاتانگ» (۱۹۷۰) ساختهٔ شکتی سامانتا رقم زد، جایی که یک رقص کابارهٔ داغ، «مرا نام شبنم» را در کارنامهاش داشت؛ قطعهای که حتی امروز بهعنوان یکی از نکات...
بیندو با فیلمهای «ایتفق» و «دو راسته» در سال ۱۹۶۹ موفقیتهای اولیهای کسب کرد. از آنجا او داستان موفقیتش را با «کاتی پاتانگ» (۱۹۷۰) ساختهٔ شکتی سامانتا رقم زد، جایی که یک رقص کابارهٔ داغ، «مرا نام شبنم» را در کارنامهاش داشت؛ قطعهای که حتی امروز بهعنوان یکی از نکات برجستهٔ فیلم به یاد آورده میشود.
اجرای خیرهکنندهٔ بیندو در سال ۱۹۷۴، در نقش یک فریبنده در «امتحان» و در نقش یک نمفومان در «هوس»، تماشاگران را مشتاق دیدن بیشتر کرد. با پشت سر گذاشتن رشتهای از موفقیتها، او توانست افسانهای را که میگفت بازیگران متأهل معمولاً تبدیل به نمادهای جنسی نمیشوند—بهویژه در صنعت فیلم هندی—شکسته و آن را تغییر دهد. او نقطهٔ سوم در «ثالثیهٔ مقدس» ملکههای آیتمنامبر است. همراه با هلن و آرونا ایرانی، بیندو رقص کاباره در بالیوود و نقش «ونپ» (زن اغواگر سینمایی) را تعریف کرد.
توانایی بازیگری او در آثاری مانند «ارجون پاندیت» و «ابهیمان» ساختهٔ هریشیکش موکرجی دیده شد، جایی که بهخاطر ایفاگری نقشهایی بسیار دلسوزانه مورد تحسین قرار گرفت. او در نقش زن معلول در «چایتالی» و نیز در نقش همسر کمزرقوبرقِ آشوک کومار در «ارجون پاندیت» به همان اندازه قانعکننده ظاهر شد. او در «زنجیر» نقش معشوقهٔ ولگردِ شرور را بازی کرد و بهعنوان «مونا دارلینگ» شهرت یافت.
بارداری پیشرس که با سقط جنین همراه شد، باعث رکودی در کارنامهاش شد و به توصیهٔ پزشکان مجبور شد دورهٔ بازی در نقش پرزرقوبرقِ «ونپ»—از جمله رقصها—را پایان دهد. با این حال او مدت زیادی دور نماند و با نقشهای شخصیتی به سینما بازگشت—آثاری مانند «هیرو»، «بیوی ہو تو ایسی» و «کیشن کانهایه»—و با فیلمهای مشابه توانست خود را دوباره بهعنوان مادرشوهر بیرحم و ظالم یا خالهٔ بدبین تثبیت کند.
در مراحل پایانی حرفهاش، حضورهای او روی پرده کمتر شد، از جمله حضورش در «شولا اور شبنم» که جنبهٔ کمدی او را برجسته کرد، و سپس با اجراهای سبک و طنزآمیز دیگری در «هم آپکے ہیں کون..!»، «مین ہون نا» و «اوم شانتی اوم» دنبال شد.
نمایش بیشتر
