Binota Roy

بیوگرافی

بینوتا باسو در سال ۱۹۲۵ در یک خانواده برهما به دنیا آمد. او در روز کوجگاری لاکشمی پورنیم تیتی متولد شد و از این رو لاکشمی نامیده می‌شد. پدرش ساتیا سوندار باسو وکیل دادگاه عالی پتنا بود. بینوتا یکی از شش دختر او بود. ساتیا سوندار به حرفه وکالت مشغول...

بینوتا باسو در سال ۱۹۲۵ در یک خانواده برهما به دنیا آمد. او در روز کوجگاری لاکشمی پورنیم تیتی متولد شد و از این رو لاکشمی نامیده می‌شد. پدرش ساتیا سوندار باسو وکیل دادگاه عالی پتنا بود. بینوتا یکی از شش دختر او بود. ساتیا سوندار به حرفه وکالت مشغول بود اما موسیقی عشق اول او بود و پس از ساعات کاری در دادگاه معمولاً آواز می‌خواند و سازهایی مانند سیتار، ارگان و بسیاری دیگر را می‌نواخت. مادر بینوتا نیز خوانندهٔ خوبی بود. بنابراین موسیقی در خون بینوتا بود و او به عنوان خوانندهٔ پلی‌بک وارد سینما شد و در فیلم دیکشول (۱۹۴۳) آواز خواند. رایشند بورال او را به پانکاج کومار مالیک، آهنگساز فیلم، معرفی کرده بود. این اتفاق پس از آن رخ داد که خانواده به کلکته نقل مکان کردند. در کلکته، بینوتا همراه با خواهرانش با پسرعمه‌شان چینموهان سهانبیش ارتباط نزدیکی پیدا کردند، که او نیز آنها را به دبابراتا بیسواس افسانه‌ای معرفی کرد و بینوتا از او آموزش‌های اولیه موسیقی را دریافت کرد. تحت راهنمایی رایشند بورال، اولین موفقیت بزرگ او در فیلم وپاس (۱۹۴۳) بود، جایی که او «البِلا مستانا»، «جیوان های بکار» و «بخول نا جانا» را خواند؛ همهٔ این آهنگ‌ها محبوب شدند. سال بعد بینوتا با بازی و آوازخوانی در فیلم اُدایِر پاتهِ (۱۹۴۴) ساخته بیمال روی به ستاره تبدیل شد و با نسخهٔ هندی آن، همراهی، در سراسر هند شناخته شد. شهرت او به اوج رسید اما خیلی زود با جویتیرموی روی که داستان اُدایِر پاتهِ را نوشته بود، ازدواج کرد. پس از ازدواج عمدتاً در فیلم‌هایی که همسرش با آنها مرتبط بود کار کرد. این فیلم‌ها شامل آبیجاتری (۱۹۴۷)، دینر پاره دین (۱۹۴۹)، شانکهابانی (۱۹۵۱)، ناگاردولا (۱۹۵۶)، تاکا آنا پای (۱۹۵۶) و کانچا میتهی (۱۹۵۷) بودند. در آبیجاتری او بار دیگر با اولین قهرمانش راداموهان بهاتاچاریا جفت شد. پس از مرگ همسرش در ۱۹۶۱، او از دنیای سینما کناره‌گیری کرد اما بعدها بازگشت و اجراهای به‌یادماندنی‌ای به عنوان بازیگر نقش مکمل در جاتوگریها (۱۹۶۴) ساخته تاپان سینها، کلکته ۷۱ (۱۹۷۱) ساختهٔ مرینال سن، چهای تیر (۱۹۷۲) و نهایتاً هانگشاراج (۱۹۷۶) ارائه داد. او بارها جوایز بهترین بازیگر زن و بهترین بازیگر نقش مکمل را از انجمن روزنامه‌نگاران فیلم بنگال دریافت کرد. بینوتا روی از همسر نویسنده‌اش برای نوشتن الهام گرفت. چند داستان کوتاه به او نسبت داده می‌شود که در مجلات بنگالی محبوب منتشر شدند. مجموعه‌ای از داستان‌های او نخستین‌بار به صورت کتابی با عنوان مایاموکور در ۱۹۶۴ منتشر شد. بینوتا روی در بیست و هشتم ژوئیهٔ ۱۹۷۸ درگذشت و از خود پسران رمیا و سامیا و دختر سوچیتا را برجای گذاشت.