Emanuel Ax

بیوگرافی

امانوئل «منی» آکس (متولد ۸ ژوئن ۱۹۴۹) پیانیست کلاسیک آمریکایی است. او به خاطر همکاری‌های موسیقی مجلسی‌اش با چِلیست یو-یو ما و ویولونیست‌های آیزاک استرن و یانگ اوک کیم، همچنین رِسیتال‌های پیانو و اجراهایش با ارکسترهای بزرگ جهان شناخته می‌شود. آکس از سن دوازده سالگی زیر نظر میچیسواف مونز از مدرسه...

امانوئل «منی» آکس (متولد ۸ ژوئن ۱۹۴۹) پیانیست کلاسیک آمریکایی است. او به خاطر همکاری‌های موسیقی مجلسی‌اش با چِلیست یو-یو ما و ویولونیست‌های آیزاک استرن و یانگ اوک کیم، همچنین رِسیتال‌های پیانو و اجراهایش با ارکسترهای بزرگ جهان شناخته می‌شود. آکس از سن دوازده سالگی زیر نظر میچیسواف مونز از مدرسه جولیارد پیانو آموخت. او در هشتمین مسابقه بین‌المللی پیانوی شوپن در ۱۹۷۰ شایستگی دریافت کرد، در مسابقه بین‌المللی موسیقی ویانا دا موتا در ۱۹۷۱ مقام سوم، در مسابقه کوئین الیزابت در ۱۹۷۲ مقام هفتم و در مسابقه بین‌المللی استادان پیانو آرتور روبینشتاین در ۱۹۷۴ مقام اول را کسب کرد. آکس از سال ۱۹۹۰ عضو هیئت علمی مدرسه جولیارد بوده است. آکس در خانوادهٔ لهستانی-یهودی یوآخیم و هلن آکس در لویو، اوکراین (که پیش‌تر بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود) به دنیا آمد. هر دو والد نجات‌یافتگان اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها بودند. آکس از شش سالگی به یادگیری پیانو پرداخت؛ پدرش اولین معلم پیانوی او بود. وقتی هفت ساله بود خانواده به ورشو، لهستان نقل مکان کردند و او در مدرسه میودوا پیانو آموخت. دو سال بعد خانواده آکس به وینیپگ، مانیتوبا، کانادا نقل مکان کردند و او به ادامهٔ تحصیل در موسیقی پرداخت، از جمله به عنوان عضو باشگاه موسیقی جوانان وینیپگ. در ۱۹۶۱، وقتی آکس ۱۲ ساله بود، خانواده به نیویورک نقل مکان کردند و آکس تحصیلات پیانوی خود را زیر نظر میچیسواف مونز از مدرسه جولیارد تا سال ۱۹۷۶ ادامه داد، زمانی که مونز نیویورک را ترک کرد تا در ژاپن تدریس کند. در ۱۹۷۰ آکس درجهٔ کارشناسی‌اش را در زبان فرانسه از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد و شهروند آمریکا شد. همان سال در هشتمین مسابقه بین‌المللی پیانوی شوپن در ورشو شایستگی دریافت کرد. در ۱۹۷۱ مقام سوم مسابقه ویانا دا موتا را کسب کرد و در ۱۹۷۲ در مسابقه کوئین الیزابت در بروکسل مقام هفتم را به‌دست آورد. او توجه عموم را جلب کرد وقتی در ۱۹۷۴ در مسابقه بین‌المللی استادان پیانو آرتور روبینشتاین برنده شد، جایی که آرتور روبینشتاین، پیانیست نامدار و یکی از داوران، شخصاً به او تبریک گفت. نیویورک تایمز در گزارش برنده‌شدن آکس در ۱۹۷۴ نوشت که علاوه بر جایزهٔ ۵۰۰۰ دلاری، آکس «مدال طلای آرتور روبنشتاین، قرارداد اجرا با فیلارمونیک اسرائیل و ارکستر بی‌بی‌سی، قرارداد ضبط با آر.سی.اِی و قرارداد مدیریت هنری با هوروک آرتیستز را دریافت خواهد کرد.» در ۱۹۷۵ آکس دریافت‌کنندهٔ جایزه مایکلز از Young Concert Artists اعلام شد و در ۱۹۷۹ جایزهٔ اِیوری فیشر به او اعطا گردید. آکس در بازگویی سال‌های شرکت در مسابقات گفت: «تمایل داری فراموش کنی که تنش چقدر واقعاً وحشتناک بود. اینجا تو نفر ۱۹ بودی و تلاش می‌کردی چیزی را بهتر از نفر ۱۸ اجرا کنی. مسخره است.» از نظر آکس، گفتن اینکه کدام پیانیست بهتر است در بالاترین سطوح تنها یک قضاوت ذهنی است: «آیا واقعاً می‌شود به یک رِسیتال پیانو رفت و گفت هوروویتز بهتر از روبینشتاین است؟ بیشترین چیزی که می‌توانم بگویم این است که روبینشتاین با صدای بیشتری با من سخن می‌گوید تا این یکی یا آن یکی.» گرچه او معتقد است که مسابقات وسیله‌ای ضروری برای موفقیت پیانیست‌ها هستند، آکس امیدوار است هرگز «در هیئت داوری ننشیند و مردم را حذف نکند». ...