بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
هنری جایگلوم کارگردان فیلم و نمایشنامهنویس آمریکایی زادهٔ لندن است.
جایگلوم در خانوادهای یهودی در لندن، انگلستان متولد شد، پسر ماری (با نام هنگام تولد Stadthagen) و سیمون م. جایگلوم که در تجارت واردات و صادرات کار میکرد. پدرش از خانوادهای ثروتمند اهل روسیه و مادرش اهل آلمان...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
هنری جایگلوم کارگردان فیلم و نمایشنامهنویس آمریکایی زادهٔ لندن است.
جایگلوم در خانوادهای یهودی در لندن، انگلستان متولد شد، پسر ماری (با نام هنگام تولد Stadthagen) و سیمون م. جایگلوم که در تجارت واردات و صادرات کار میکرد. پدرش از خانوادهای ثروتمند اهل روسیه و مادرش اهل آلمان بود. آنها بهخاطر رژیم نازی به انگلستان رفتند. از طریق مادرش، او نوادهٔ موزس مندلسون، فیلسوف، است.
جایگلوم زیر نظر لی استراسبرگ در Actors Studio در نیویورک آموزش دید، جایی که در تئاتر آف-برادوی و کاباره بازی، نوشتن و کارگردانی میکرد، پیش از آنکه در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ در هالیوود مستقر شود. تحت قرارداد با کلمبیا پیکچرز، جایگلوم در سریالهای تلویزیونیای مانند Gidget و The Flying Nun حضور داشت و در تعدادی فیلم بازی کرد که از جملهٔ آنها میتوان به The Thousand Plane Raid (1969) ساختهٔ بوریس ساگال، Drive, He Said (1971) ساختهٔ جک نیکلسون، The Last Movie (1971) ساختهٔ دنیس هوپر، و The Other Side of the Windِ ناتمامِ اورسن ولز اشاره کرد.
گذار جایگلوم از بازیگری در فیلمها به ساختن آنها تا حد زیادی تحت تأثیر تماشای فیلم ایتالیایی 8½ (1963) بود. «این فیلم هویتم را تغییر داد. فهمیدم آنچه میخواهم انجام دهم ساخت فیلم است. نه تنها این، بلکه فهمیدم دربارهٔ چه چیزی میخواهم فیلم بسازم: تا حدی دربارهٔ زندگی خودم.»
جایگلوم کار سینما را با همکاری با نیکلسون در تدوین Easy Rider (1969)ِ هوپر آغاز کرد و با A Safe Place (1971) بهعنوان نویسنده و کارگردان بهنمایش درآمد که در آن Tuesday Weld، نیکلسون و ولز بازی میکردند. فیلم بعدیاش، Tracks (1976)، با بازی هوپر بود و یکی از اولین فیلمها بود که هزینهٔ روانی جنگ ویتنام بر آمریکا را بررسی کرد. سومین فیلمش، که اولین اثر موفق تجاری او بود، Sitting Ducks (1980)، یک کمدی شاد بود.
جایگلوم در چهار تا از شخصیترین فیلمهایش نقشآفرینی مشترک کرد—Always, But Not Forever (1985)، Someone to Love (1987) که در آن اورسن ولز آخرین اجرای سینمایی خود را داشت، New Year's Day (1989) که دیوید دوچوونی را معرفی کرد، و Venice/Venice (1992) در کنار ستارهٔ فرانسوی نلی آلارد.
در سال ۱۹۸۳، جایگلوم گفتوگوهای ناهار خود با اورسن ولز را در رستوران Ma Maison در لسآنجلس ضبط کرد. رونوشتهای ویرایششدهٔ این جلسات در کتاب پیتر بیسکایند My Lunches With Orson: Conversations Between Henry Jaglom and Orson Welles (2013) آمده است.
بهعنوان نمایشنامهنویس، او چهار نمایشنامه نوشته است که با موفقیت روی صحنههای لسآنجلس اجرا شدهاند: The Waiting Room (1974)، A Safe Place (2003)، Always—But Not Forever (2007) و Just 45 Minutes from Broadway (2009/2010). جایگلوم موضوعِ فیلم مستند هنری الکس روبین و جرمی ورکمن Who Is Henry Jaglom? (1997) است.
توضیحات بالا از مقالهٔ ویکیپدیا «هنری جایگلوم» گرفته شده است، دارای مجوز CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا.
نمایش بیشتر
