بیوگرافی
ژان-لوئی بارو (۸ سپتامبر ۱۹۱۰، لو وزینه، ایولین – ۲۲ ژانویه ۱۹۹۴) بازیگر، کارگردان و مایمکار فرانسوی بود؛ آموزشی که به کارش آمد وقتی مایم قرن نوزدهم، ژان-گاسپار دوبرو (باپتیست دوبورو)، را در فیلم مارسل کارنهٔ ۱۹۴۵ «بچههای بهشت» به تصویر کشید.
ژان-لوئی بارو نزد شارل دولَن تحصیل کرد و از...
ژان-لوئی بارو (۸ سپتامبر ۱۹۱۰، لو وزینه، ایولین – ۲۲ ژانویه ۱۹۹۴) بازیگر، کارگردان و مایمکار فرانسوی بود؛ آموزشی که به کارش آمد وقتی مایم قرن نوزدهم، ژان-گاسپار دوبرو (باپتیست دوبورو)، را در فیلم مارسل کارنهٔ ۱۹۴۵ «بچههای بهشت» به تصویر کشید.
ژان-لوئی بارو نزد شارل دولَن تحصیل کرد و از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ در گروه او بازی کرد. در ۲۵ سالگی با مایم اِتیین دِکرو آشنا شد و نزد او آموزش دید. از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۶ عضو کمدی-فرانسِز بود، جایی که اجرای نمایشهای پل کلودل «کفش ساتن» و ژان راسین «فدرا» را کارگردانی کرد، دو نمایشی که شهرت او را ساختند.
در طول دوران حرفهایش در نزدیک به ۵۰ فیلم بازی کرد از جمله «روزهای خوب»، «جنی»، «طلا در کوهستان» و «زیر چشمان غرب».
در ۱۹۴۰ با بازیگر مادلن رنو ازدواج کرد. آنها چندین تئاتر با هم بنیان گذاشتند و بهطور گستردهای به تور رفتند، از جمله در آمریکای جنوبی.
او عموی بازیگر ماری-کریستین بارو و گاهگاه حامی پیتر بروک بود. او در سن ۸۳ سالگی در پاریس در اثر حمله قلبی درگذشت. ژان-لوئی بارو همراه همسرش مادلن رنو در قبرستان پاسی در پاریس دفن شدهاند.
ژان-لوئی بارو، تأملاتی دربارهٔ تئاتر:
«در واقع سادهترین چیزها هستند که انجام درستشان دشوارترین است. برای مثال خواندن. اینکه بتوانی دقیقاً آنچه نوشته شده را بخوانی بدون حذف هیچچیز و در عین حال بدون افزودن چیزی از خود. اینکه بتوانی زمینهٔ دقیقِ کلماتی را که میخوانی درک کنی. اینکه بتوانی بخوانی!»
بارو از کتابِ ملیندا کَمبِر پورتر، «از خلال چشماندازهای پاریسی: تأملاتی دربارهٔ هنرها و فرهنگ معاصر فرانسه»:
«وقتی صبح بیدار میشوم میخواهم خود را گرسنهٔ زندگی احساس کنم. میل است که مرا به پیش میبرد. وقتی به خواب میروم احساس میکنم یک مرگ کوچک را تجربه کردهام، تا بتوانم صبحگاه نو و دوباره متولد شده بیدار شوم.»
توضیحات بالا از مقالهٔ ویکیپدیا «ژان-لوئی بارو» گرفته شده، تحت مجوز CC-BY-SA و فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا موجود است.
نمایش بیشتر
