بیوگرافی
لامبرتو باوا در رم، ایتالیا به دنیا آمد و اولین نمایندهٔ نسل سوم فیلمسازان ایتالیایی بود. پدربزرگش، اوجنیو باوا (1886–1966)، در روزهای نخستین سینمای صامت ایتالیا فیلمبردار و هنرمند جلوههای نوری-اپتیکی بود. پدرش، ماریو باوا (1914–1980)، فیلمبردار افسانهای، طراح جلوههای ویژه و کارگردان بود. لامبرتو وارد سینما شد بهعنوان دستیار...
لامبرتو باوا در رم، ایتالیا به دنیا آمد و اولین نمایندهٔ نسل سوم فیلمسازان ایتالیایی بود. پدربزرگش، اوجنیو باوا (1886–1966)، در روزهای نخستین سینمای صامت ایتالیا فیلمبردار و هنرمند جلوههای نوری-اپتیکی بود. پدرش، ماریو باوا (1914–1980)، فیلمبردار افسانهای، طراح جلوههای ویژه و کارگردان بود. لامبرتو وارد سینما شد بهعنوان دستیار شخصی پدرش، از «Planet of the Vampires» (1965) شروع کرد. کمکم از پدرش تجربه کسب کرد، که او را برای بیشتر فیلمهای بعدیاش دستیار کارگردان کرد. او حتی فیلمنامهٔ «Shock» (1977)، آخرین فیلم سینمایی ماریو، را همنویس کرد؛ ماریو که در زمان فیلمبرداری از وضعیت سلامتی مناسبی برخوردار نبود، اغلب تظاهر به بیماری میکرد تا لامبرتو بتواند چند سکانس را بدون درج نام کارگردانی کند و تجربهٔ بیشتری کسب نماید.
هر دو، لامبرتو و ماریو، درام تلویزیونی «I giochi del diavolo: La Venere d'Ille» (1979) را کارگردانی کردند. هردو روی فیلم ترسناک داریو آرژنتو «Inferno» (1980) همکاری داشتند؛ ماریو برخی از قطعات صحنههای رنگی را طراحی کرد، از جمله سالن رقص زیر آب، و تمامی جلوههای بصری را خلق نمود، در حالی که لامبرتو بهعنوان دستیار کارگردان آرژنتو کار میکرد. اواخر 1979 لامبرتو با «Macabre» (1980) نخستین تجربهٔ کارگردانی مستقل خود را انجام داد؛ فیلمی پرتنش در ژانر درام-وحشت که بهطور آزاد بر اساس حادثهای در نیواورلئان در 1977 ساخته شده بود، دربارهٔ زنی که سر قطعشدهٔ معشوقش را در فریزر نگه میدارد. به گفتهٔ لامبرتو، پروژه بهشکل تصادفی آغاز شد، وقتی تهیهکننده پاپی آواتی از او خواست که هم کارگردانی کند و هم فیلمنامه را بنویسد؛ نوشتن و کارگردانی آن تنها شش هفته طول کشید. «Macabre» در فوریهٔ 1980 در ایتالیا اکران شد و با نقدهای متفاوت روبهرو گردید، اما باعث کسب شناخت از سوی پدرش ماریو شد. تنها دو ماه بعد ماریو باوا درگذشت و عصری در سینمای ایتالیا به پایان رسید.
«Macabre» در گیشه موفق نبود و در نتیجه لامبرتو دوباره به کار دستیار کارگردانی بازگشت. او بار دیگر در 1982 با داریو آرژنتو در «Tenebrae» همکاری کرد. در 1983 به لامبرتو فرصت کارگردانی فیلمی دیگر با عنوان «A Blade in the Dark» (1983) پیشنهاد شد؛ یک تریلر معمایی خشن که تنها در سه هفته و با بودجهٔ اندک فیلمبرداری شد و تقریباً تماماً در خانهٔ دوستی از تهیهکنندگان فیلمبرداری گردید. پس از آن او فیلم اکشن «Blastfighter» (1984) را کارگردانی کرد که در ایالت جورجیا فیلمبرداری شد، و بلافاصله پس از آن تریلری شبیه «Jaws» (1975) به نام «Devil Fish» (1984) را در فلوریدا ساخت. در هر دو فیلم، لامبرتو صرفاً بهعنوان کارگردان استخدامی فعالیت میکرد و هیچ دخالتی در فیلمنامه یا بخش تولید نداشت. او برای فیلم اخیر از نام مستعار «John Old Jr.» استفاده کرد، که ادای احترامی به پدرش ماریو بود، که اغلب از نام مستعار «John M. Old» استفاده میکرد.
او بیشترین موفقیت تجاری خود تا آن زمان را با «Demons» (1985) تجربه کرد، فیلمی که توسط داریو آرژنتو تهیه شد، با همنویسندگی داردانو ساچِتی و در غرب برلین فیلمبرداری گردید. موفقیت بینالمللی این فیلم به او اجازه داد تا دنبالهای را هم بنویسد، تهیه کند و کارگردانی نماید: «Demons 2» (1986). لامبرتو با «Delirium» (1987) بار دیگر به تریلرهای جیالو بازگشت.
اواخر دههٔ 1980 سینمای ایتالیا دچار رکود شد. لامبرتو، مانند بسیاری از همکارانش، به ساخت فیلم برای تلویزیون ایتالیا روی آورد. او همچنین بازسازیای از فیلم پدرش «Black Sunday» (1960) را کارگردانی کرد که عنوان آن «La maschera del demonio» (1990) بود.
امروزه لامبرتو باوا همچنان وقت خود را بین کارهای تلویزیونی و چند فیلم سینمایی تقسیم میکند و اذعان میکند که از پدر مرحومش، ماریو، الهام گرفته است.
نمایش بیشتر
