بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
ادگار گئورگ اولمر (۱۷ سپتامبر ۱۹۰۴ – ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۲) کارگردان فیلم اتریشی-آمریکایی بود. او بیشتر برای فیلمهای گربهٔ سیاه (۱۹۳۴) و انحراف (۱۹۴۵) بهخاطر سپرده میشود. این آثار شیک و عجیب به جایگاه فرقهای دست یافتهاند، در حالی که دیگر فیلمهای اولمر نسبتاً ناشناخته باقی ماندهاند.
اولین...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
ادگار گئورگ اولمر (۱۷ سپتامبر ۱۹۰۴ – ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۲) کارگردان فیلم اتریشی-آمریکایی بود. او بیشتر برای فیلمهای گربهٔ سیاه (۱۹۳۴) و انحراف (۱۹۴۵) بهخاطر سپرده میشود. این آثار شیک و عجیب به جایگاه فرقهای دست یافتهاند، در حالی که دیگر فیلمهای اولمر نسبتاً ناشناخته باقی ماندهاند.
اولین فیلم بلند او که در آمریکای شمالی کارگردانی کرد، زندگیهای آسیبدیده (۱۹۳۳)، فیلمی ارزانقیمت و بهرهبردار بود که وحشتهای بیماریهای مقاربتی را افشا میکرد. فیلم بعدی او، گربهٔ سیاه (۱۹۳۴)، با بازی بِلا لوگوسی و بوریس کارلوف، برای یک استودیوی بزرگ، یونیورسال پیکچرز، ساخته شد. نمایشِ سبک بصری برجستهای که بعداً علامتگزاری اولمر خواهد شد، این فیلم بزرگترین موفقیت یونیورسال در آن فصل بود. با این حال، اولمر رابطهای عاشقانه را با شرلی بیتریس کیسِلر آغاز کرده بود که از سال ۱۹۳۳ با تهیهکنندهٔ مستقل مکس آلکساندر، برادرزادهٔ مدیر استودیو یونیورسال کارل لمله، ازدواج کرده بود. طلاق کیسِلر در ۱۹۳۶ و ازدواج او با اولمر همان سال منجر به تبعید او از استودیوهای بزرگ هالیوود شد. اولمر به ساخت فیلمهای درجهٔ ب در خانههای تولید فیلم کمهزینه (Poverty Row) محدود شد. همسرش، که حالا شرلی اولمر نامیده میشد، در تقریباً همهٔ این فیلمها بهعنوان ناظر فیلمنامه کار میکرد و برای چندتایی از آنها فیلمنامه نوشت. دخترشان، آریان، در چند فیلم او بهعنوان بازیگر نقش فرعی ظاهر شد.
محکوم به حاشیههای صنعت سینمای ایالات متحده، اولمر ابتدا در ساخت «فیلمهای قومی» تخصص یافت، بهویژه به زبان اوکراینی — ناتالکا پُلتاوکا (۱۹۳۷)، کازاکها در تبعید (۱۹۳۹) — و ییدیش — نور پیش رو (۱۹۳۹)، Americaner Shadchen (۱۹۴۰). شناختهشدهترین این فیلمهای قومی، دشتهای سبز (۱۹۳۷) به زبان ییدیش است که همراه با جیکوب بن-آمی همکارگردانی شد. اولمر نهایتاً جایگاهی در ساخت ملودرامها با بودجههای بسیار کم و اغلب با فیلمنامهها و بازیگران نامطمئن برای شرکت Producers Releasing Corporation (PRC) یافت، و اولمر خود را «فرانک کاپرای PRC» توصیف میکرد. تریلر PRC او، انحراف (۱۹۴۵)، بهعنوان نمونهای برجسته از فیلم نوآر با بودجهٔ کم تحسین زیادی کسب کرده و توسط کتابخانهٔ کنگره بهعنوان یکی از اولین گروه ۱۰۰ فیلم آمریکایی که شایستهٔ تلاشهای ویژهٔ حفظ و نگهداری هستند، انتخاب شد. در ۱۹۴۷، اولمر کارنگی هال را با کمک رهبر ارکستر فریتز راینر، که پدرخواندهٔ دختر اولمرها، آریانه، بود، ساخت. فیلم اجراهایی از بسیاری از چهرههای برجستهٔ موسیقی کلاسیک، از جمله راینر، یاشا هایفتز، آرتور روبینشتاین، گرگور پیاتیگورسکی و لیلی پونز را به نمایش میگذارد. اولمر فرصت کارگردانی دو فیلم با بودجهٔ چشمگیر را نیز یافت، زن عجیب (۱۹۴۶) و بیرحم (۱۹۴۸). اولی، با اجرای قوی هِدی لامار، توسط منتقدان بهعنوان یکی از بهترین آثار اولمر شناخته میشود. در ۱۹۵۱ او فیلمی علمی-تخیلی کمبودجه با حالوهوای نوآر، مردی از سیارهٔ ایکس، کارگردانی کرد. در ۱۹۶۴ او آخرین فیلمش، غار، را در ایتالیا کارگردانی کرد.
شرح بالا از مقالهٔ ویکیپدیا Edgar G. Ulmer گرفته شده است، تحت مجوز CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا موجود است.
نمایش بیشتر
