Gianni Amelio

بیوگرافی

جیانی آملیو (زادهٔ ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۴۵ در کاتانزارو) کارگردان سینمای ایتالیا است. فیلم او «همان‌طور که خندیدیم» (۱۹۹۸) شیر طلایی بخش مسابقهٔ پنجاه‌و‌پنجمین جشنوارهٔ فیلم ونیز را کسب کرد. آملیو در سان پیترو دی ماجیسانو، استان کاتانزارو، کالابریا به دنیا آمد. پدرش اندکی پس از تولد او به آرژانتین مهاجرت کرد....

جیانی آملیو (زادهٔ ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۴۵ در کاتانزارو) کارگردان سینمای ایتالیا است. فیلم او «همان‌طور که خندیدیم» (۱۹۹۸) شیر طلایی بخش مسابقهٔ پنجاه‌و‌پنجمین جشنوارهٔ فیلم ونیز را کسب کرد. آملیو در سان پیترو دی ماجیسانو، استان کاتانزارو، کالابریا به دنیا آمد. پدرش اندکی پس از تولد او به آرژانتین مهاجرت کرد. او دوران کودکی و نوجوانی را با مادر و مادربزرگش گذراند. فقدان یک شخصیت پدری عاملی بود که در آثار بعدی آملیو به‌طور مداوم تکرار شد. در دوران تحصیل فلسفه در دانشگاه مسینا، آملیو به سینما علاقه‌مند شد و به‌عنوان منتقد فیلم برای یک مجلهٔ محلی می‌نوشت. در سال ۱۹۶۵ به رم رفت و به‌عنوان اپراتور و دستیار کارگردان برای چهره‌هایی چون لیلیانا کاوانی و ویتّوریو ده سِتا کار کرد. او همچنین در تلویزیون فعالیت داشت و مستندها و آگهی‌های تبلیغاتی کارگردانی کرد. اولین اثر مهم آملیو فیلم تلویزیونی «سان سیتی» بود که در سال ۱۹۷۳ برای رادیو تلویزیون ایتالیا (RAI) ساخته شد و از آثار تومازو کامپانلا الهام گرفته شده بود. پس از آن «سینما به روایت برتولوچی» (۱۹۷۶) که مستندی دربارهٔ فیلم‌برداری «۱۹۰۰» بود، و تریلر «افکت‌های ویژه» (۱۹۷۸) عرضه شد. دو سال بعد او فیلم معمایی «مرگ در کار» (۱۹۷۸) را کارگردانی کرد که در جشنواره‌های لوکارنو و هایرز جوایزی کسب کرد. «آرکیمدس کوچک» (۱۹۷۹) نیز مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. در سال ۱۹۸۲ او با «ضربه به قلب» (۱۹۸۲)، دربارهٔ تروریسم ایتالیا، به‌صورت رسمی وارد سینما شد که در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد. در سال ۱۹۸۷ آملیو «پسران خیابان پانیسپرنا» را دربارهٔ زندگی فیزیکدانان ایتالیایی دههٔ ۱۹۳۰ مانند انریکو فرمی و ادواردو آمالدی ساخت که جایزهٔ بهترین فیلمنامهٔ جشنواره فیلم باری را به‌دست آورد. «درهای باز» (۱۹۸۹) با بازی جیان ماریا ولونته موقعیت آملیو را به‌عنوان یکی از بهترین کارگردانان ایتالیا تثبیت کرد و نامزد بهترین فیلم خارجی در جوایز اسکار ۱۹۹۱ شد. این فیلم همچنین چهار جایزهٔ فلیکس، دو نوار نقره‌ای، چهار دیوید دی دوناتلو و سه گلدن گلوب دریافت کرد. «کودکان دزدیده‌شده» (۱۹۹۲) نیز موفق بود و جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران جشنوارهٔ کن ۱۹۹۲ را به‌دست آورد و علاوه بر آن دو نوار نقره‌ای و پنج دیوید دی دوناتلو کسب کرد. در ۱۹۹۴ «لامریکا»، دربارهٔ مهاجرت آلبانیایی‌ها به ایتالیا، نیز همان مسیر موفقیت را تکرار کرد و دو نوار نقره‌ای و سه دیوید دریافت کرد. چهار سال بعد، «همان‌طور که خندیدیم» شیر طلایی جشنوارهٔ ونیز را از آن خود کرد. آملیو برای «کلیدهای خانه» (بر اساس رمانی از جوزپه پونتیگیا) در سال ۲۰۰۴ باز هم نوار نقره‌ای بهترین کارگردانی را دریافت کرد. آملیو در سال ۱۹۹۵ عضو هیئت داوران جشنوارهٔ فیلم کن بود. در ۲۰۰۶ هشتمین فیلم بلندش «ستارهٔ گمشده» را با بازی سرجیو کاستلّیتو منتشر کرد. از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ مدیر جشنوارهٔ فیلم تورین (تورینو) بود. آملیو اواخر زندگی‌اش، اندکی پیش از انتشار مستند ۲۰۱۴ خود «خوشحالم که متفاوت‌ام»، همجنس‌گرا بودنش را اعلام کرد.