بیوگرافی
ژان ویگو کارگردان فرانسویای بود که در دههٔ ۱۹۳۰ به تثبیت رئالیسم شاعرانه در سینما کمک کرد؛ او پس از مرگش بر موج نوی فرانسه در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ تأثیر گذاشت.
ویگو فرزند امیلی کلرو و ایوگنی بوناونتورا دِ ویگو ای سالِس، میلیتنت آنارشیست برجستهٔ کاتالان، بود...
ژان ویگو کارگردان فرانسویای بود که در دههٔ ۱۹۳۰ به تثبیت رئالیسم شاعرانه در سینما کمک کرد؛ او پس از مرگش بر موج نوی فرانسه در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ تأثیر گذاشت.
ویگو فرزند امیلی کلرو و ایوگنی بوناونتورا دِ ویگو ای سالِس، میلیتنت آنارشیست برجستهٔ کاتالان، بود (پدرش نام میگل آلمرهیِدا را اختیار کرد—آنگرامی از عبارت «y'a la merde» است که ترجمهٔ آن «اونجا گند/کثافت هست» میشود). بخش زیادی از دوران کودکی ژان با خانوادهاش در فرار گذشت. پدرش در ۱۳ اوت ۱۹۱۷ در زندان فرنِس زندانی و به قتل رسید. سپس ژان جوان برای پنهان نگهداشتن هویتش تحت نام مستعار ژان سالس به مدرسهٔ شبانهروزی فرستاده شد.
ویگو برای دو فیلمش که بر توسعهٔ آیندهٔ سینمای فرانسه و جهان تأثیر گذاشتند شناخته میشود: Zero for Conduct (1933) و L'Atalante (1934). فیلم Zero for Conduct را منتقد دیوید تامسون با تحسین «چهل و چهار دقیقه اوجگیری آنارشیستیِ پیوسته، هرچند کمابیش خشونتآمیز فیلمبرداریشده» توصیف کرد. L'Atalante تنها فیلم بلند کامل ویگو بود. داستان سادهٔ زوج تازهازدواجکردهای که از هم جدا و دوباره متحد میشوند قابل توجه است برای نحوی که بیزحمت فیلمسازی خام و طبیعی را با سکانسها و جلوههای رویاگون و درخشان درمیآمیزد. تامسون نتیجه را چنین توصیف کرد: «نه چندان اثری بینقص، که تعریفی از سینما، و بنابراین فیلمی که قاطعانه از جمع عظیم فیلمها جدا میایستد.» کار حرفهای او با دو فیلم دیگر آغاز شد: À propos de Nice («دربارهٔ نیس»، 1930)، فیلمی سابورسیو و صامت که از روایات خبری شوروی الهام گرفته و نابرابری اجتماعی در شهر توریستی نیس را مورد تأمل قرار میداد؛ و Jean Taris, Swimming Champion (1931)، مطالعهای دربارهٔ شناگر ژان تاریس. هیچیک از این چهار فیلم از نظر مالی موفق نبودند؛ در مقطعی، بهخاطر وخامت حال خود و همسرش، ویگو ناچار شد دوربینش را بفروشد.
ویگو در سال 1931 ازدواج کرد و دختری به نام لوس ویگو (منتقد فیلم) داشت.
Zero for Conduct تا بعد از جنگ توسط دولت فرانسه ممنوع شد، و L'Atalante توسط توزیعکنندهاش تحریف گردید. در این زمان ویگو آنقدر بیمار بود که نتوانست با جدیت علیه این موضوع مبارزه کند. هر دو فیلم از منتقدانشان پیشی گرفتهاند؛ L'Atalante در نظرسنجی 1962 مجلهٔ Sight & Sound بهعنوان دهمین فیلم بزرگ تمام دوران انتخاب شد، و در نظرسنجی 1992 بهعنوان ششمین فیلم برتر. در اواخر دههٔ 1980 نسخهای از L'Atalante بهتاریخ 1934 در آرشیو ملی فیلم و تلویزیون بریتانیا یافت شد و به عنصری کلیدی در بازسازی فیلم به نسخهٔ اصلیاش تبدیل گردید.
در نوشتاری دربارهٔ کارنامهٔ ویگو در نیویورک تایمز، منتقد فیلم اندرو جانستون اظهار داشت: «در ردیف کارگردانان بزرگ سینما، کیتسها و شلیها کماند، هنرمندان جوانی که در اوج قطع شدهاند و پشت سر خود تعداد اندکی اثر بزرگ گذاشتهاند که نشان میدهد چه میتوانست باشد. اما یکی که واجد شرایط است ژان ویگو است، کارگردان فرانسوی که در 1934 بر اثر سل در 29 سالگی درگذشت.»
جایزهٔ مؤسسهٔ پاراجانُف-وارتانوو در 2011 بهطور پس از مرگ ژان ویگو را برای Zero for Conduct گرامی داشت و آن را به دخترش لوس ویگو اهدا نمود.
نمایش بیشتر
