بیوگرافی
مارسل کارنه در پاریس، فرانسه به دنیا آمد؛ پسر یک کابینتساز که همسرش زمانی که پسر پنج ساله بود درگذشت. کارنه کارش را بهعنوان منتقد فیلم آغاز کرد، سردبیر نشریه هفتگی Hebdo-Films شد و بین ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ برای Cinémagazine و Cinémonde کار کرد. در همان دوره در سینمای صامت...
مارسل کارنه در پاریس، فرانسه به دنیا آمد؛ پسر یک کابینتساز که همسرش زمانی که پسر پنج ساله بود درگذشت. کارنه کارش را بهعنوان منتقد فیلم آغاز کرد، سردبیر نشریه هفتگی Hebdo-Films شد و بین ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ برای Cinémagazine و Cinémonde کار کرد. در همان دوره در سینمای صامت بهعنوان دستیار دوربین با کارگردان ژاک فِیدِر همکاری میکرد. تا سن ۲۵ سالگی، کارنه اولین فیلم کوتاهش Nogent, Eldorado du dimanche (۱۹۲۹) را کارگردانی کرده بود. او در چند فیلم تا La kermesse héroïque (۱۹۳۵) به فِیدِر (و رنه کلِر) کمک کرد.
فِیدِر دعوتی را برای کار در انگلستان از الکساندر کوردا پذیرفت و برای او Knight Without Armour (۱۹۳۷) را ساخت، اما این فرصت را برای کارنه فراهم کرد تا پروژه او Jenny (۱۹۳۶) را بهعنوان کارگردان بر عهده بگیرد. این فیلم آغازی بود بر همکاری موفق با شاعر سورئالیست و فیلمنامهنویس ژاک پرهوِر. این همکاری بیش از دوازده سال دوام داشت که در طی آن کارنه و پرهوِر آثار بهیادماندنیشان را ساختند. آنها با هم در جنبش سینمایی رئالیسم شاعرانه نقش داشتند که به تراژدیهای سرنوشتگرایانه میپرداخت.
در دوران اشغال آلمان از فرانسه در جنگ جهانی دوم، کارنه در منطقه ویشی کار میکرد و تلاشهای رژیم برای کنترل هنر را تضعیف مینمود؛ چند نفر از اعضای تیم او یهودی بودند، از جمله ژوزف کوسما و طراح صحنه الکساندر ترونر. در شرایط دشوار آنها برجستهترین فیلم کارنه، Les Enfants du paradis (بچههای بهشت، ۱۹۴۵)، را ساختند که پس از آزادسازی فرانسه اکران شد. اواخر دهه ۱۹۹۰ این فیلم در یک نظرسنجی از ۶۰۰ منتقد و حرفهای فرانسوی بهعنوان «بهترین فیلم فرانسوی قرن» انتخاب شد. پس از جنگ، او و پرهوِر این پیروزی را با آنچه در زمان خود پرهزینهترین تولید در تاریخ سینمای فرانسه بود دنبال کردند. اما نتیجه، با عنوان Les Portes de la nuit، از سوی منتقدان پذیرفته نشد و در گیشه شکست خورد و آخرین فیلم کاملشدهٔ آنها بود.
تا دهه ۱۹۵۰، شهرت کارنه کمرنگ شد. منتقدان نشریه Cahiers du Cinéma، که بعدها خودشان سازندگان موج نو شدند، او را طرد کردند و شایستگی فیلمهایش را تنها به پرهوِر نسبت دادند. بهجز موفقیت سال ۱۹۵۸ او، Les Tricheurs، فیلمهای پس از جنگ کارنه تنها موفقیتهای پراکندهای داشتند و بسیاری از آنها با انتقاد تقریباً بیوقفه و منفی از سوی مطبوعات و اعضای صنعت سینما روبهرو شدند. در سال ۱۹۵۸ کارنه رئیس هیئت داوران ششمین دوره جشنواره بینالمللی فیلم برلین بود. کارنه آخرین فیلمش را در سال ۱۹۷۶ ساخت.
کارنه همجنسگرا بود و این را چندان مخفی نمیکرد. چندین فیلم دیرتر او به ارجاعاتی به همجنسگرایی مردانه یا دوسوگرایی میپرداختند. شریک سابق او رولان لسافره بود که در بسیاری از فیلمهایش بازی کرد.
در سال ۱۹۸۹ کتابی توسط ادوارد بارون ترک بهعنوان بخشی از مطالعات فیلم هاروارد منتشر شد که داستان او را با عنوان Child of Paradise: Marcel Carné and the Golden Age of French Cinema نقل میکرد.
مارسل کارنه در سال ۱۹۹۶ در کلامار، او-دو-سن درگذشت و در گورستان سن-وِنسان در مونمارتر به خاک سپرده شد.
توضیحات بالا از مقالهٔ ویکیپدیا Marcel Carné گرفته شده، تحت مجوز CC-BY-SA است، فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا موجود است.
نمایش بیشتر
