بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد. مارک سندریچ (نام هنگام تولد: مارک رکسا گلدستین) (۲۶ اکتبر ۱۹۰۰ – ۴ مارس ۱۹۴۵) کارگردان، نویسنده و تهیهکنندهٔ سینمایی یهودی-آمریکایی بود.
سندریچ که یکی از بااستعدادترین و کمتر مورد تجلیل قرارگرفتهترین کارگردانان دههٔ ۱۹۳۰ و اوایل دههٔ ۱۹۴۰ بود، زمانی دانشجوی مهندسی در دانشگاه کلمبیا بود...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد. مارک سندریچ (نام هنگام تولد: مارک رکسا گلدستین) (۲۶ اکتبر ۱۹۰۰ – ۴ مارس ۱۹۴۵) کارگردان، نویسنده و تهیهکنندهٔ سینمایی یهودی-آمریکایی بود.
سندریچ که یکی از بااستعدادترین و کمتر مورد تجلیل قرارگرفتهترین کارگردانان دههٔ ۱۹۳۰ و اوایل دههٔ ۱۹۴۰ بود، زمانی دانشجوی مهندسی در دانشگاه کلمبیا بود که بهطور تصادفی وارد دنیای سینما شد. هنگام بازدید از دوستی در یک صحنهٔ فیلمبرداری، دید کارگردان در تنظیم یک نما دچار مشکل است؛ سندریچ راهنماییاش کرد و نتیجه گرفت. سپس وارد بخش آکسسوارهای فیلم شد و در سال ۱۹۲۷ به کارگردانی چند فیلم کوتاه کمدی پرداخت. او سال بعد اولین فیلم بلند خود را ساخت، اما پس از ورود صدا به سینما به فیلمهای کوتاه بازگشت. در ۱۹۳۳ او فیلم کوتاه برندهٔ جایزهٔ آکادمی، So This Is Harris! را کارگردانی کرد. بعدها به فیلمهای بلند بازگشت، بهویژه کمدیهایی که در آنها تیم برت ویلر و رابرت وولزی بازی میکردند مانند Hips, Hips, Hooray!. در ۱۹۳۴ سندریچ بهزودی اولین مأموریت کارگردانیاش روی فیلم موزیکال فِرِد آستر/جینجر راجرز، The Gay Divorcee را گرفت که موفقیتی بود.
سال بعد، او فیلمی را کارگردانی کرد که بهطور گستردهای بهترین فیلم ساختهشده توسط آن تیم افسانهای رقص، Top Hat، دانسته میشود؛ فیلمی که در همهٔ جنبهها از جمله موسیقی و رقص برتری داشت. همهٔ این عناصر بهطور یکپارچه توسط سندریچ به هم پیوند خوردند. پس از آن، چند فیلم دیگر مانند Follow the Fleet، Shall We Dance و Carefree ساخته شد. در ۱۹۴۰ سندریچ آر.کُ.او را برای پارامونت ترک کرد که به او فرصت داد نه تنها بهعنوان کارگردان بلکه بهعنوان تهیهکننده نیز فعالیت کند. او در این سمت چند فیلم موفق دیگر ساخت، از جمله دو فیلم با جک بنی، Buck Benny Rides Again و Love Thy Neighbor که هر دو در ۱۹۴۰ منتشر شدند، و کمدی رومانتیک Skylark با بازی کلودت کُلبِر و ری میلند. با این حال، در حالی که همهٔ اینها موفق بودند، فیلم Holiday Inn در ۱۹۴۲ با بازی فرد آستر و بینگ کرازبی و با موسیقی ایروینگ برلین بود که سندریچ را در بهترین حالتش نشان داد. این موزیکال/کمدی در آستانهٔ ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم آغاز شد. دارای لایههای جدیِ کافی بود تا حالوهوای آن زمان را بهخوبی بازتاب دهد و کرازبی و آستر را بهعنوان اجراگرانی که برای همان زن رقیباند درخشان نشان داد؛ و این فیلم آهنگ "White Christmas" را معرفی کرد که با اجرای کرازبی خوانندهٔ محبوب برجسته شد و برای پنجاه و دو سال پرفروشترین ترانهٔ محبوب تاریخ باقی ماند. So Proudly We Hail! اقتباسی تولیدشده و کارگردانیشده توسط سندریچ از نمایش موفق بود. این فیلم بسیار محبوب و موفق بود و زوجی از بازیگران—ادریان بوث و جرج ریوز—را معرفی کرد که سندریچ قصد داشت پس از جنگ آنها را به ستاره تبدیل کند. با این حال، این امر اتفاق نیفتاد.
در ۱۹۴۵، در حالی که در پیشتولید دنبالهای برای Holiday Inn به نام Blue Skies با بازی بینگ کرازبی و با موسیقی ایروینگ برلین بود و ریاست انجمن کارگردانان (Directors Guild) را برعهده داشت، سندریچ ناگهان بهعلت نارسایی قلبی درگذشت. او در آن زمان یکی از مورداعتمادترین و تأثیرگذارترین کارگردانان هالیوود بود و از سوی همکاران و مدیریت استودیو محترم شمرده میشد. پسران او، مارک سندریچ جونیور و جی سندریچ، بهعنوان کارگردانان به موفقیتهایی دست یافتند. محل خاکسپاری او در گورستان Home of Peace قرار داشت.
شرح بالا از مقالهٔ ویکیپدیا Mark Sandrich گرفته شده است، تحت مجوز CC-BY-SA؛ فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا موجود است.
نمایش بیشتر
