فیلم The Killer 1989

عملیات، بسیار از عملیات، در فیلمی آرام اما با ظرافت. این برای من اولین باری بود که فیلمی از هنگ کنگ را دیدم. جان وو، کارگردان آن، به شهرت بین‌المللی دست یافت و بعدها در سینمای غرب نیز کار کرد. به طور کلی، از فیلم خوشم آمد. من طرفدار دو آتشه سینمای اکشن نیستم، اما احساس کردم که این فیلم موفق به ایجاد تعادل بین اکشن...

عملیات، بسیار از عملیات، در فیلمی آرام اما با ظرافت. این برای من اولین باری بود که فیلمی از هنگ کنگ را دیدم. جان وو، کارگردان آن، به شهرت بین‌المللی دست یافت و بعدها در سینمای غرب نیز کار کرد. به طور کلی، از فیلم خوشم آمد. من طرفدار دو آتشه سینمای اکشن نیستم، اما احساس کردم که این فیلم موفق به ایجاد تعادل بین اکشن انفجاری (حتی بهتر و شدیدتر از فیلم‌های امریکای شمالی) و یک فیلمنامه رضایت‌بخش شده است. داستان درباره یک قاتل حرفه‌ای است که پس از اینکه به طور تصادفی یک خواننده بار را نابینا می‌کند، شروع به محافظت از او می‌کند. اما او باید یک مافیا را بکشد و از پلیس فرار کند، پلیسی که به رابطه میان خواننده و باندی که او در آن است پی می‌برد و شروع به زیرنظر گرفتن او می‌کند. چو یون فات بازیگر اصلی فیلم است و تنها بازیگری است که به طریقی او را به یاد می‌آورم، هرچند نمی‌توانم بگویم کجا. او charismatic و پرشور است و شخصیتش را به مردی سخت‌گیر تبدیل می‌کند، اما در عین حال می‌تواند همدردی تماشاگران را جلب کند. دنی لی در نقش یک بازپرس پلیس و سالی یِه به عنوان خواننده نیز کار خوبی ارائه می‌دهند. نقطه قوت فیلم، اکشن‌های شدید و انفجاری آن است. هیچ تلاشی در ایجاد صحنه‌های درگیری و تیراندازی تماشایی دریغ نشده است و در این زمینه، هم بدلکاران و هم تیم جلوه‌های ویژه سزاوار تحسین‌اند. فیلم دارای دکور و لباس‌های خوبی است و تصویربرداری آن زیبایی بصری بسیار خاصی دارد که در فیلم‌های شرقی معمول است، جایی که رنگ‌ها شدید و زنده هستند و این موضوع همیشه ارزشمند است. فیلم حدود یک ساعت و نیم طول دارد، اما ریتم آن نسبتاً کند است که نشان‌دهنده کشیدگی خاصی در فیلمنامه است و این بزرگ‌ترین نقد من به فیلم است.