فیلم The Manor 2021

"The Manor" تا حدودی تلاش خوبی بود، ولی نه بیشتر. از نظر ارزش هنری چیز بیشتری برای گفتن باقی نمی‌ماند؛ فیلم آنچه برای تبدیل شدن به یک تریلر لازم است را دارد، اما انگار درجه تعلیق آن روی عدد ۲ از ۱۰ ثابت شده و از تمام ظرفیتِ یک تریلر بهره نمی‌برد. فیلم همه عناصر لازم برای ایجاد تعلیق را دارد، اما آن حسِ «روی لبه...

"The Manor" تا حدودی تلاش خوبی بود، ولی نه بیشتر. از نظر ارزش هنری چیز بیشتری برای گفتن باقی نمی‌ماند؛ فیلم آنچه برای تبدیل شدن به یک تریلر لازم است را دارد، اما انگار درجه تعلیق آن روی عدد ۲ از ۱۰ ثابت شده و از تمام ظرفیتِ یک تریلر بهره نمی‌برد. فیلم همه عناصر لازم برای ایجاد تعلیق را دارد، اما آن حسِ «روی لبه صندلی» بودن، آن حد از ترس که دست بیننده را می‌فشارد یا آن چیزی که بیننده را مجذوب نگه دارد، وجود ندارد. نویسندگان خوب نشان داده‌اند که سنِ شخصیت اصلی و مشکلاتی که او برای خانواده‌اش شرح می‌دهد به‌راحتی می‌تواند به‌عنوان دشواری در تطبیق‌پذیری توجیه شود و همچنین چگونه کارکنان خانه سالمندان به‌آسانی ترس‌های او را توجیه می‌کنند. اما در اجرا یا متن، ریتم و سیر شخصیت‌پردازی او کمی نامتوازن است: او برای بیشتر فیلم تقریباً هوشیار و روشن به نظر می‌رسد، اما در صحنه‌ای مهم که می‌خواهد نوه‌اش را قانع کند، ناگهان طوری رفتار می‌کند که انگار دچار زوال عقل شده است. این تغییر خیلی شدید و ناگهانی است و با رفتار قبلی شخصیت سازگار نیست. هیچ عامل بیرونی مثل کم‌خوابی، دارو یا سوءرفتار هم وجود ندارد که این تغییر را توضیح دهد؛ بیننده در پایان می‌ماند که «چه...؟ چه مشکلی برای او پیش آمده؟» به‌جای این‌که حس کند «آها، کارکنان واقعاً او را دیوانه جلوه می‌دهند.» در این نقطه نویسندگان موفق نبوده‌اند. طراحی موجود فیلم خوب است و صحنه‌هایش در مجموع برای افزودن تعلیق مناسب‌اند، اما باز هم به‌اندازه‌ی کافی نیست. میزان ترس، تردید، شک و تعلیقی که «آن چیزی» لازم داشت تا فیلم واقعاً در ژانر قرار بگیرد، کم است. این فیلم آن‌قدرها هم‌شأن فیلم‌هایی مثل Angel Heart یا The Secret Window یا حتی The Number 23 نیست؛ بیشتر یک تلاشِ نیمه‌کاره است. در شرایط کنونیِ حساسیت‌های اجتماعی و سیاست‌های «سیاسی-صحیح» هم، فیلم بیشتر به‌نظر وقت‌تلف‌کردن می‌رسد؛ کیفیتی در حد B. اگر باید به دوستی درباره‌اش بگویم می‌گویم: «ظاهرش نو است و همه زنگ و‌سوت‌های تزیینی را دارد؛ فقط صدای هیچ‌کدام‌شان بالاتر از یک گفت‌وگوی معمولی در کتابخانه شنیده نمی‌شود.» هشدار: اسپویلر عمده: خب، هالیوود دقیقاً چه می‌خواهد؟ در پایانِ فیلم قرار است چه چیزی آموخته شود؟ پیامِ اخلاقی چیست؟ اینکه خواسته‌ها بر انجام کار درست اولویت دارند؟ اینکه زندگی آدم‌ها اهمیت ندارد و اگر کسی در آستانهٔ مرگ است می‌توان از او به‌عنوان ابزار استفاده کرد؟ اگر پیام همین باشد، نویسندگان در نشان‌دادن اینکه چگونه شخصیت اصلی قرار است قربانی یا شکار باشد و سپس ناگهان خودخواهانه به سوی خیرِ لطمه‌آور برود، به‌خوبی عمل نکرده‌اند. متن هیچ نشانه‌ای از انگیزه یا تمایل او به این رفتار نشان نمی‌دهد. نمی‌شود یک فیلم را بدون نشان‌دادن یک محرک یا راهنماییِ منطقی بگذرانند و بعد انتظار داشته باشی بیننده آن تغییر را بپذیرد. پیام کلیِ فیلم این است که (اگرچه شاید حقیقت داشته باشد) زنان وقتی نفع شخصی داشته باشند قابل اتکا برای انجام کار نادرست هستند؛ یا پسرها در مراقبت زنان تبدیل به مرد-بچه‌هایی نیازمند می‌شوند؟ این درس‌ها نباید برداشت نهایی باشند. پس سؤال هنوز این است: هالیوود دنبال چه چیزی است؟ این تنها فیلمی نیست که تماشاگر را با حس نارضایتی یا فریب‌خوردگی رها کند. من همین حس را قبلاً هم با Law Abiding Citizen تجربه کرده‌ام؛ از آن فیلم بیرون نیامدم با حس این‌که «قهرمان داستان پیروز شد». چندین اثر دیگر در سینما یا سرویس‌های پخش هم بوده‌اند که بعد از دیدن‌شان تنها می‌پرسیدی «اصلاً چرا این را ساختند؟» چرا جهت‌گیریِ اخلاقی (اگر هنوز قابل تعقیب باشد) در هالیوود این‌قدر به‌هم‌ریخته به‌نظر می‌رسد؟ باربرا هِرشی سال‌هاست در هالیوود حضور دارد و فیلم‌هایی بازی کرده که در نسل‌هایی به‌عنوان آثار «کالت» شناخته شده‌اند؛ فیلم‌هایی که شاید در جوایز تلویزیونی چندان مطرح نشده‌اند اما برای نسلی که آن فیلم‌ها را دیده‌اند بسیار شناخته‌شده‌اند. The Entity یکی از آن‌هاست؛ من آن فیلم را سه دهه بعد از ساختش دیدم و از آن لذت بردم و تعجب می‌کردم که چگونه در آن زمان برخی جلوه‌های ویژه را ساخته‌اند. متأسفانه این فیلم چنین تأثیری نخواهد داشت؛ فیلمی است که یک‌بار دیده می‌شود و چندان در ذهن باقی نمی‌ماند. با آرزوی تماشای خوش، باب