فیلم Blackmail 1929

اخیراً نسخه صامت را دیدم که با همراهی پیانویی بسیار ماهرانه اجرا می‌شد و به‌شدت به این درام—که البته کمی طولانی بود—اضافه می‌کرد. آلیس (آنی اُندرا) پس از یک جرّ و بحث کودکانه با دوست‌پسر افسر پلیسش، فرانک (جان لانگدن)، به‌طور نابه‌هنگام وارد رابطه‌ای با یک هنرمند ضدّقهرمان و چندش‌آور (سیریل ریچارد) می‌شود؛ مردی که جسارتش را از حد می‌گذرد و آلیس او را به‌طور...

اخیراً نسخه صامت را دیدم که با همراهی پیانویی بسیار ماهرانه اجرا می‌شد و به‌شدت به این درام—که البته کمی طولانی بود—اضافه می‌کرد. آلیس (آنی اُندرا) پس از یک جرّ و بحث کودکانه با دوست‌پسر افسر پلیسش، فرانک (جان لانگدن)، به‌طور نابه‌هنگام وارد رابطه‌ای با یک هنرمند ضدّقهرمان و چندش‌آور (سیریل ریچارد) می‌شود؛ مردی که جسارتش را از حد می‌گذرد و آلیس او را به‌طور تصادفی و نسبتاً خشونت‌آمیزی از پای درمی‌آورد. او از ترس اینکه کسی به حرفش باور نیاورد، به‌جای تماس با مراجع، از صحنه فرار می‌کند—اما قبل از آن دیده می‌شود و بعدها باید با خواسته‌های پول‌پرستانه باج‌گیرش (دونالد کالثراپ که در این نقش انتخابی بی‌نقص است) دست‌وپنجه نرم کند. در همین بین، پلیس در جریان تحقیقات قضاوتی اشتباه انجام می‌دهد و تراژدی دیگری رخ می‌دهد که آلیس را بیش از پیش غرق در احساس گناه می‌کند. تنها چیزی که کمی نیاز به عادت دارد، حالت نسبتاً ایستای فیلم‌برداری است؛ اما اگر خود را مثل این تصور کنی که در همان صندلی سینما کنار فیلم‌بردار نشسته‌ای، این شیوه به‌خوبی جواب می‌دهد و ما را بیشتر درگیر داستان محکمی از ناپایداری و فریب می‌کند. کارت‌های میان‌پرده (inter-titles) کم و موجزند، اما دقیقاً همان کاری را انجام می‌دهند که لازم است تا توان ذاتی هیچکاک در روایت با فناوری محدودِ ۱۹۲۹—تکیه بر نور، سایه و محیط اطراف شخصیت‌ها—را تقویت کنند. به هر حال، فکر نمی‌کنم نسخهٔ ناطق که تقریباً بلافاصله آمد، بتواند به این اندازه مؤثر باشد.