فیلم Crouching Tiger, Hidden Dragon 2000

بدون‌شک این فیلم محبوب‌ترین اثر انگ لی برای من است؛ به‌علاوه تماشای آن برایم انتخابی بی‌چون‌وچرا بود، چون به فیلم‌های رزمی و سه بازیگر اصلی‌اش علاقه دارم. فیلم‌برداری پیتر پاو و موسیقی تان دن به‌حق دو جایزه اسکار از چهار جایزه را کسب کردند، و از بین ده نامزدی برجسته شدند. اگرچه ارزش‌های تولیدی و روایت از عوامل موفقیت فیلم‌اند، دلیل اصلی تمایز این اثر...

بدون‌شک این فیلم محبوب‌ترین اثر انگ لی برای من است؛ به‌علاوه تماشای آن برایم انتخابی بی‌چون‌وچرا بود، چون به فیلم‌های رزمی و سه بازیگر اصلی‌اش علاقه دارم. فیلم‌برداری پیتر پاو و موسیقی تان دن به‌حق دو جایزه اسکار از چهار جایزه را کسب کردند، و از بین ده نامزدی برجسته شدند. اگرچه ارزش‌های تولیدی و روایت از عوامل موفقیت فیلم‌اند، دلیل اصلی تمایز این اثر نسبت به کلاسیک‌های برجسته‌تر ژانر ــ مثل «سی‌وششمین تالار شائولین» و دیگر شاهکارهای استودیو شاو ــ خروجش از چهارچوب‌های معمول و افزودن یک داستان عاشقانه بود؛ چیزی که آن را برای هر دو جنس و فرهنگ‌ها ضروریِ تماشا کرد، درست مانند این‌که «راکی» صرفاً یک فیلمِ بوکس نیست. حتی امروز هم تماشای فیلم جذابیت دارد و صحنه‌ای که رستوران در آن نابود می‌شود، از جمله چشم‌گیرترین صحنه‌هایی است که تاکنون دیده‌ام. در داستان، استاد لی (چاو یون-فات) از دوست دیرینه‌اش یو شو لیِن (میشل یئو) می‌خواهد شمشیر افسانه‌ای‌اش، «سرنوشت سبز»، را به سِر ته (سیهونگ لونگ) در دربار امپراتوری تحویل دهد. اما نگهبانی آن‌جا چندان قابل‌اعتماد نیست و شمشیر توسط دزدی چابک و زبردست به سرقت می‌رود که از تعقیب شو لیِن به‌سختی فرار می‌کند؛ و او گمان می‌کند دقیقاً می‌داند دزد کیست. مراجعه به جن (ژانگ زی‌یی) و بازگشت سریع شمشیر به‌نظر حدس‌های او را تأیید می‌کند، اما دوباره شمشیر ربوده می‌شود و این ماجرا ــ علاوه بر اطلاع‌رسانی به سِر ته ــ زمینه‌ساز مجموعه‌ای از ماجراجویی‌ها برای لی، شو لیِن و جن می‌شود، در حالی که ممکن است ارتباطی با دشمن سابق مرد، «روباه یشمی» (چنگ پی‌پی) وجود داشته باشد. به‌تدریج جایگاهی برای یک رگهٔ عاشقانه ایجاد می‌شود، اما عمدتاً با یک ماجرای پرشتاب روبه‌رویم که بر پایهٔ فیلم‌برداری زیبا و داستانی محکم، با اساطیر کم‌وبیش جادویی و فراوانی صحنه‌های شمشیربازی بنا شده است. برخلاف بسیاری از آثار ژانر، صحنه‌های مبارزه با چیدمان طبیعی اجرا شده و طولانی و تکراری نمی‌شوند. روایت فیلم شخصیت‌محورتر است و ما را درگیر رمز و راز، انتقام و حتی عشقِ آرام‌پز می‌کند. به‌نظر من این به‌راحتی بهترین فیلم ساخته‌شدهٔ انگ لی تا کنون است و اگر امکان داشته باشد دیدن آن روی پردهٔ بزرگ ارزش دارد.