فیلم Shazam: Fury of the Gods 2023

Shazam! Fury of the Gods همهٔ ویژگی‌هایی را که قسمت قبلی را دل‌نشین کرده بود به‌خاطر آورد و دنباله‌ای به همان اندازه‌ شاد و سرگرم‌کننده ارائه داد. این فیلم همان لذت نسخهٔ اول را حفظ کرده و مثل دنباله‌های معمول، اکشن، جلوه‌ها و گسترهٔ داستانی مجموعهٔ شزم را بزرگ‌تر کرده است. با اینکه فیلم دربارهٔ شزم است، فِردی محور اصلی داستان است؛ چیزی که ابتدا...

Shazam! Fury of the Gods همهٔ ویژگی‌هایی را که قسمت قبلی را دل‌نشین کرده بود به‌خاطر آورد و دنباله‌ای به همان اندازه‌ شاد و سرگرم‌کننده ارائه داد. این فیلم همان لذت نسخهٔ اول را حفظ کرده و مثل دنباله‌های معمول، اکشن، جلوه‌ها و گسترهٔ داستانی مجموعهٔ شزم را بزرگ‌تر کرده است. با اینکه فیلم دربارهٔ شزم است، فِردی محور اصلی داستان است؛ چیزی که ابتدا نسبت به آن تردید داشتم اما هرچه پیش رفت بیش‌تر از آن لذت بردم. Fury of the Gods شخصیت‌های بیشتری داشت که به‌خاطرشان برخی از اعضای خانوادهٔ شزم کم‌فروغ شدند و ضدقهرمان‌ها تا حدی کلیشه‌ای‌اند؛ با این حال، همهٔ جذابیت‌ها همچنان حاضرند و این نقص‌ها را کم‌رنگ می‌کنند. دیجمون هانشو و هلن میرن با حضورشان به جمع طنزنمای فیلم وزن و وقار بخشیدند و زکری لیوی مثل همیشه درخشان بود. اگر از فیلم اول لذت بردید، از Fury of the Gods هم خوشتان خواهد آمد؛ ترکیبی بزرگ‌تر از همان شادی، خوش‌بینی و چاشنی ترس که نسخهٔ اول را جذاب کرده بود. «شزم! Fury of the Gods» تا حد زیادی با بازی‌های کاریزماتیک و پرانرژی بازیگران و یک پردهٔ سوم واقعاً هیجان‌انگیز نجات پیدا می‌کند. متأسفانه فیلم در دام بزرگ‌نمایی آنچه در نسخهٔ اول جواب داده افتاده؛ همهٔ جنبه‌های روایی را بیش از حد گسترش داده و در این مسیر از اصالت دور شده است. فیلم خیلی طولانی، تا حدی خسته‌کننده و کلیشه‌ای است و در پرداخت به موضوعات خانوادگی جهت روشنی ندارد. کمدی به اندازهٔ اثر قبلی کارآمد نیست. این فیلم را به اکثریت طرفداران ژانر توصیه می‌کنم؛ آن‌ها قطعاً از سبکِ سبک و سرخوشانهٔ این دنباله لذت خواهند برد. نمره: C می‌دانم نباید از دیدنش لذت می‌بردم، اما لذت بردم. «بیلی» (زکری لیوی/آشر آنجل) و گروهش—که محلی‌ها آن‌ها را «فیلادلفیا فیاسکو» خطاب می‌کنند—وقتی دختران افسانه‌ای «اطلس» مرز جادویی بین دنیای خود و ما را می‌شکنند و در پی عصای جادویی می‌افتند که بیلی در انتهای فیلم قبلی آن را شکسته بود، تا سرحد توان‌شان تحت فشار قرار می‌گیرند. رهبرِ این دختران، «هسپرا» (دِیم هلن میرن) با دستیار قدرتمندش «کالیپسو» (لوسی لیو) و «آنتئا» (ریچل زگلر) که نسبتاً انسانی‌تر است، این سه‌نفرهٔ خطرناک را تشکیل می‌دهند. پس از آن، صحنه‌های نبرد واقعاً سرگرم‌کننده‌ای رخ می‌دهد که برخلاف بسیاری از صحنه‌های مارول، بر پایهٔ موجودات اسطوره‌ای‌اند و طولانی و خسته‌کننده نیستند. لیوی نقش یک ضدقهرمان بذله‌گو را عالی بازی می‌کند—زبان آقابازی‌اش همیشه در طنز است—در حالی که گروهش مرتباً ناتوان، عقب‌مانده و مغلوب به نظر می‌رسند. آیا آن‌ها می‌توانند پیش از وقوع فاجعه و نابودی بشر جمع شوند و روز را نجات دهند؟ خب، هیچ حس واقعی از خطر وجود ندارد—با این حال دو ساعت فیلم مثل برق گذشت. سرگرم‌کننده است. هدفِ ارائهٔ فلسفهٔ عمیق یا علم پیچیده نیست؛ این یک ماجراجویی کمدی سبک است که لحظه‌ای نفس نمی‌کشد، از جلوه‌های ویژه برای تقویت داستان استفاده می‌کند نه تسلط بر آن، و در پایان من دوباره متوجه شدم چرا نسخهٔ ۲۰۱۹ را دوست داشتم. با این حال، نگرانم که بخواهند دنبالهٔ سوم بسازند؛ فکر می‌کنم اشتباه است. این فیلم به خاطر بازی‌های کاریزماتیک—به‌ویژه جک دیلن گریزر به‌عنوان فِردی عاشق—یک اژدهای بزرگ و فیلمنامهٔ گاه‌به‌گاه پُرنکته کار می‌کند. لطفاً دیگر به این مجموعه دست نزنند. فیلم تا حدی قابل‌قبول است، اما کلیشه‌ای و قابل‌پیش‌بینی است. طنز سطح بچه‌های دوازده‌ساله مدت‌هاست خسته‌کننده شده است. «شزم! Fury of the Gods» یک دنبالهٔ معمولیِ ابرقهرمانی است که ژانر را به جلو نمی‌برد، اما دو ساعت سرگرمی خالص ارائه می‌دهد. این فیلم هیچ چیزی را به‌صورت بی‌نقص انجام نمی‌دهد، اما تماشای آن نسبتاً لذت‌بخش بود. قصه متوسط است—چیزی نوآورانه که قبلاً ندیده باشیم ندارد. شرورها توسعهٔ چندانی ندارند؛ انگیزه‌های‌شان منطقی است اما چیز بیشتری آن‌ها را به سطوح بالاتر ارتقا نمی‌دهد. فیلم با یک پردهٔ اول فوق‌العاده و بُرهه‌های خنده‌دار آغاز می‌شود؛ کمدی بیش‌تر مواقع جواب می‌دهد که برایم غافلگیرکننده بود. صحنهٔ نجات روی پل واقعاً برق‌آسا بود: ترکیب «I Need a Hero» و نمایش توانایی‌های قهرمانان فوق‌العاده بود. فکر می‌کنم فیلم‌های ابرقهرمانی از نشان‌دادن قهرمانانی که مردم عادی را نجات می‌دهند کوتاهی کرده‌اند؛ در حالی که در این جا این جنبه را دوست داشتم. متأسفانه پس از پردهٔ اول، داستان متورم می‌شود و با بسیاری از بلاک‌باسترهای ابرقهرمانی یکی می‌شود. پردهٔ پایانی بیش از حد طولانی و پرشده از هیولاهای CGI است که قهرمانان باید شکست‌شان دهند. جلوه‌های بصری به‌نظرم خوب بودند، اما پایان برایم درگیرکننده نبود؛ خطرات بالا بودند اما به‌خوبی ساخته نشده بودند تا واقعاً برایم اهمیت داشته باشند. اکشن قابل‌قبول است، اما برایم بی‌تفاوت بود. پایان احساساتِ خانواده را داشت که به‌طرز غافلگیرکننده‌ای خوب کار کرد؛ وقتی تمرکز روی خانواده است، این مجموعه بهتر عمل می‌کند تا وقتی موضوع نابودی زمین به‌دست خدایان است. اجراها در کل خوب‌اند. زکری لیوی فوق‌العاده است؛ او نقش کودک در کالبد یک مرد را به‌خوبی ابداع کرده است. جک دیلن گریزر بامزه و زمان‌بندی کمدی‌اش درخشان است. گریس کارولین کریِی شایسته است. ریچل زگلر برجسته است و شیمی او با گریزر عالی است. بقیهٔ خانوادهٔ شزم هم خوب‌اند. هلن میرن و لوسی لیو به‌عنوان ضدقهرمانان قابل‌قبول‌اند اما به‌خاطر زمان صفحه کم و نبود توسعه، هدر رفته‌اند. در مجموع، شاید فیلم «خوب» نباشد، اما سرگرم‌کننده است—که نسبت به برخی فیلم‌های اخیر ابرقهرمانی چیز زیادی است. امتیاز: 65% حکم نهایی: قابل‌قبول دنباله‌ای نسبتاً سرگرم‌کننده که جذابیت نسخهٔ اصلی را ندارد و بازی اغراق‌آمیز لوسی لیو به‌عنوان ضدقهرمان اصلی به چشم می‌آید؛ واقعاً به تهدیدی که مارک استرانگ آورد دلتنگ می‌شوم. با این حال زکری لیوی همچنان عالی است و صحنه‌های جالبی بین دیجمون هانشو و جک دیلن گریزر وجود دارد. عالی نیست اما برای خانواده‌ها کافی و قابل‌قبول است. امتیاز: 3.25/5 واقعاً از این فیلم خوشم آمد! نسخهٔ ۲۰۱۹ شزم را هم خیلی دوست داشتم، بنابراین شاید تعجب‌آور نباشد، هرچند فکر می‌کنم این فیلم از جهاتی سرگرم‌کننده‌تر و در برخی جنبه‌ها حتی پیشرفت هم هست. فیلم اول خنده‌دارتر بود، اما به‌نظر من داستان و شخصیت‌ها در این نسخه جذاب‌ترند. جلوه‌های ویژه را دوست داشتم؛ ظاهر کلی فیلم خوشایند و روشن است که در مقابل تاریکیِ معمول بسیاری از فیلم‌های ابرقهرمانی در دنیای DCEU خوشایند است. موسیقی متن خوب است؛ شاید جزو فهرست پخش شخصی‌ام قرار نگیرد، اما در متن فیلم عالی عمل می‌کند. بازیگران اجراهای قابل‌توجهی دارند؛ شاید هیچ‌کس کاملاً برجسته نباشد، اما زکری لیوی بیش از همه به چشم می‌آید و دیدن همهٔ شخصیت‌ها واقعاً لذت‌بخش است. دیدن هلن میرن و لوسی لیو در نقش‌هایشان خوشایند است، ریچل زگلر افزودهٔ مثبتی است و دیجمون هانشو هم رضایت‌بخش. جک دیلن گریزر نقشِ هدایت‌کننده را خوب برعهده دارد. تنها نقد واقعی‌ام چند خط دیالوگ است، به‌ویژه موارد تبلیغاتیِ محصولاتِ خاص که آزاردهنده‌اند. غیر از آن، از «شزم! Fury of the Gods» خیلی لذت بردم—فیلم موردعلاقه‌ام در این جهان سینمایی؛ هرچند نگاهی به امتیاز متوسطهٔ عمومی شاید بهتر باشد این موضوع را کمی نجوا کنم.