فیلم Cujo 1983

برنارد دیوانه فیلم کوجوِ استیفن کینگ که سال ۱۹۸۳ به پرده سینما آمد در آن زمان بی‌تفاوتی مخاطبان را دید، اما با گذشت زمان به‌طور شگفت‌انگیزی کیفیتش حفظ شده و امروز یکی از بهترهای ژانر «حیوان دیوانه» به‌شمار می‌رود که پس از آرواره‌ها ساخته شدند. یک سگ سن‌برنارد بزرگ و دوست‌داشتنی از ناحیه‌ی بینی توسط خفاشی گاز گرفته می‌شود، دچار هاری (هراس از آب) می‌گردد و...

برنارد دیوانه فیلم کوجوِ استیفن کینگ که سال ۱۹۸۳ به پرده سینما آمد در آن زمان بی‌تفاوتی مخاطبان را دید، اما با گذشت زمان به‌طور شگفت‌انگیزی کیفیتش حفظ شده و امروز یکی از بهترهای ژانر «حیوان دیوانه» به‌شمار می‌رود که پس از آرواره‌ها ساخته شدند. یک سگ سن‌برنارد بزرگ و دوست‌داشتنی از ناحیه‌ی بینی توسط خفاشی گاز گرفته می‌شود، دچار هاری (هراس از آب) می‌گردد و سپس هرکس که در مسیرش باشد را ترور می‌کند. این خبر بد برای دونا ترنتون (دی والاس) و پسر کوچکش تاد (دنی پینتارو) است که بدشانسی می‌آورند و در خودروی فرسوده‌ی پینتو در قلمرو کوجو گیر می‌افتند. لوئیس تیگ کارگردانی را با مهارت انجام داده، بارها تنش می‌آفریند و لحظات واقعی ترس را وارد می‌کند چون مادر و پسر عملاً برای جانشان می‌جنگند. بعضی‌ها معتقدند نیمه‌ی اول فیلم می‌توانست کوتاه‌تر باشد، چون آن بخش به معرفی و پایه‌ریزی روابط خانواده ترنتون اختصاص دارد. دونا رابطه‌ای خارج از زناشویی داشته و شوهرش ویک (دنیل هیگ-کلی) متوجه شده، پس برای حدود چهل دقیقه درگیر تنش‌های خانوادگی و شکل‌گیری شخصیت‌ها هستیم. این انتخاب درست از آب در آمده، چون وقتی کوجو سراغ دونا و تاد می‌آید، پیوندهای عاطفی متعددی نه تنها بین انسان‌ها بلکه نسبت به خود سگ هم شکل می‌گیرد. والاس و پینتارو فوق‌العاده‌اند و قلب تپنده‌ی فیلم را فراهم می‌کنند؛ آن‌ها جفت مادر و پسری باورپذیر ارائه می‌دهند. تیگ در کار دوربین بعضی ابتکارات را به‌کار می‌گیرد، بی‌آن‌که از حس خفقان‌آور فیلم بکاهد. عناصرِی از رمان منبع حذف شده و پایان‌بندی—متأسفانه به‌نظر این بیننده—دستخوش تغییر شده، اما این یک فیلم ترسناک فشرده و مؤثر است و در روزگار دنباله‌ها و بازسازی‌ها ارزش بازنگری دارد. کاش خفاش‌های بیشتری می‌دیدیم؛ واقعاً عالی‌اند! امتیاز: ۷/۱۰ --- محکم و رضایت‌بخش این فیلم محکم و به‌طور غیرمنتظره‌ای رضایت‌بخش بود — شاید چون من طرفدار گربه‌ام و نسبت به سگ‌ها بی‌طرف هستم. من و پسر ۱۳ ساله‌ام خیلی از آن لذت بردیم. هنوز کتاب را نخوانده‌ام، بنابراین به‌نظر من خواندن کتاب برای لذت‌بردن از فیلم ضروری نیست. برای علاقه‌مندان ژانر ارزش خرید و بازبینی دارد. --- نسبتاً جذاب اما نه کامل خدای من، یادم رفته بود چقدر جیغِ آن بچه آزاردهنده است… تحسین کامل برای کوجوی عنوان، اما به‌نظرم این اقتباسِ خاص از کینگ آن‌طور که انتظار داشتم دوام نمی‌آورد. امتیاز نهایی: دو و نیم ستاره — چیزهای زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کل چندان موفق عمل نکرد.