فیلم Bacurau 2019

شاهکار. این فیلم نمایی بسیار وفادار از آنچه در مناطق دورافتاده برزیل دیده می‌شود ارائه می‌دهد و یک فیلم دیستوپی هوشمند و واقع‌گرایانه است — ژانری که در سینمای برزیل به ندرت درست اجرا می‌شود. با بیش از ۲۰۰ بازی در کارنامه — اغلب در نقش خون‌آشام یا نقش‌هایی نزدیک به خون‌آشام — بازیگر تحسین‌شده آلمانی اودو کیر در فیلم‌های بسیار خوبی ظاهر شده و در...

شاهکار. این فیلم نمایی بسیار وفادار از آنچه در مناطق دورافتاده برزیل دیده می‌شود ارائه می‌دهد و یک فیلم دیستوپی هوشمند و واقع‌گرایانه است — ژانری که در سینمای برزیل به ندرت درست اجرا می‌شود. با بیش از ۲۰۰ بازی در کارنامه — اغلب در نقش خون‌آشام یا نقش‌هایی نزدیک به خون‌آشام — بازیگر تحسین‌شده آلمانی اودو کیر در فیلم‌های بسیار خوبی ظاهر شده و در برخی آثار هم ناموفق بوده است؛ Bacurau، که نسخه‌ای ضعیف و ناموفق ترکیبی از A Sound of Thunder و The Most Dangerous Game است، در دسته دوم قرار می‌گیرد. آغاز فیلم تا حدودی امیدوارکننده است. تونی جونیور (تاردِلی لیما)، شهردار شهرداری سیِرا ورده که شهر باکوراو ممکن است یا ممکن نیست معنایی نامناسب در پرتغالی داشته باشد، سد را مسدود کرده و آن را تحت حفاظت نگهبانان مسلح قرار داده است. دلیل او برای این کار چندان روشن نیست؛ تونی به دنبال انتخاب مجدد است، اما تصرف منبع آب بعید است برایش رأی زیادی بیاورد. وقتی او به باکوراو سر می‌زند، مردم محلی خانه‌هایشان را قفل می‌کنند و از پشت در به او فحش می‌دهند؛ با این حال این خشم به فاز خشونت جدی نمی‌رسد. عجیب‌تر اینکه مردم آن‌قدر فقیرند که با وجود نفرت از تونی، غذای او را می‌پذیرند، اما نه آن‌قدر فقیر که هیچ‌کدامشان تلفن هوشمند یا تبلت نداشته باشند — و چرا نداشته باشند؟ در غیر این صورت وای‌فای شهر هدر می‌رفت. همه‌چیز وقتی به واقع به خرابکاری می‌گراید که یکی از ساکنان «پهپاد»ی را می‌بیند که با کندی و بی‌ظرافتی یک سفینه کارتونی پرواز می‌کند (پهپاد تا لحظه فرود به‌وضوح کامپیوتری است و بعد به یک دکوری بدل می‌شود). آن پهپاد متعلق به گروهی از خارجی‌ها به رهبری مایکل (کیر — متأسفانه در نقشی غیرخون‌آشامی) است. نقشه‌شان این است که آن‌جا را ویران کنند — هرچند قبلاً تا حد زیادی ویرانه‌ست — ابتدا جمعیت را قتل‌عام کرده و سپس عملاً شهر را از نقشه پاک کنند (یا لااقل از گوگل مپس)، طوری که انگار هیچ‌کس و هیچ‌چیز آنجا هرگز وجود نداشته است — و این شامل خودِ شرورها هم می‌شود. در یک لحظه مایکل می‌گوید: «من مدارکی دارم که ثابت می‌کند ما اینجا نیستیم.» دوست دارم بدانم آن مدارک چه‌طور کار می‌کنند. در همان گفتگو گفته می‌شود که آن‌ها هرگز از سلاح‌های مدرن استفاده نمی‌کنند، فقط از سلاح‌های قدیمی. این هم هیچ‌گاه توضیح داده نمی‌شود. نظریه‌ام این است که تمام تکنولوژی‌های «غیرممکن»ی که تا کنون به کار برده‌اند بودجه اسلحه‌های مدرن را خورده است. یکی از «شکارچیان» گله می‌کند که دیگری کودکی را کشته؛ احتمالا نقشه‌شان این بوده که بزرگ‌ترها را بکشند و کودکان را رها کنند تا گرسنه بمانند یا چیزی شبیه آن. بدیهی است که این‌ها جماعت باهوشی از قاتلان نیستند. مثلا برق شهر را قطع می‌کنند و بعد در روشنایی روز حمله می‌کنند. این دست‌پایینی در روایت کارگردانان هم منعکس می‌شود: آن‌ها پیش‌فرضی که می‌توانست حکم نقد اجتماعی داشته باشد را گرفته و به نسخه‌ای برزیلی از Hard Target — یا همان Perseguição Sem Tréguas — تبدیل کرده‌اند.