فیلم Grabbers 2012

صحنه‌آرایی بامزه‌ای دارد و فیلم‌برداری و جلوه‌های ویژه‌اش خوش‌ساخت‌اند و می‌توانستند عالی عمل کنند، اما دیالوگ‌های هوشمندانه‌ای ندارد که تجربه را بهبود ببخشد. خلاصه: کسل‌کننده. Grabbers به کارگردانی جان رایت و نویسندگی کوین لِین است. بازیگران اصلی آن ریچارد کوایل، راث برادلی، راسل تووی و لالور رادی هستند. موسیقی اثر از کریستین هنسون و فیلم‌برداری از ترِور فُرِست است. در یک جزیرهٔ دورافتادهٔ ایرلندی، موجودی دریایی بیدار...

صحنه‌آرایی بامزه‌ای دارد و فیلم‌برداری و جلوه‌های ویژه‌اش خوش‌ساخت‌اند و می‌توانستند عالی عمل کنند، اما دیالوگ‌های هوشمندانه‌ای ندارد که تجربه را بهبود ببخشد. خلاصه: کسل‌کننده. Grabbers به کارگردانی جان رایت و نویسندگی کوین لِین است. بازیگران اصلی آن ریچارد کوایل، راث برادلی، راسل تووی و لالور رادی هستند. موسیقی اثر از کریستین هنسون و فیلم‌برداری از ترِور فُرِست است. در یک جزیرهٔ دورافتادهٔ ایرلندی، موجودی دریایی بیدار می‌شود و دو پلیس تازه‌کار، کیاران اوشی و لیزا نولان، به تنها امیدهای جزیره برای نجات تبدیل می‌شوند. این فیلم خیلی خوش‌ساخت و پر از شادی‌های ژانر است؛ درست مثل Tremors که خود نوعی ادای احترام به فیلم‌های موجودات دههٔ 1950 است، Grabbers هم مؤلفه‌های کلاسیک آن ژانر را دارد ولی هویت خاص خودش را نیز حفظ می‌کند. ساکنان جزیره آدم‌های عجیبی‌اند و دو قهرمان پلیس کاملاً مخالف هم‌اند اما کلیشه‌ای نیستند؛ شیمی بین آن‌ها قوی است و دیالوگ‌ها و تعامل‌شان لذت‌بخش‌اند. جلوه‌های موجودات برای فیلمی با بودجهٔ محدود چشمگیر است و روایت با ایده‌های خلاقانه و بازی با کلیشه‌ها قدرتمند باقی می‌ماند. فیلم‌برداری هم بسیار زیباست. امتیاز: 8/10 قصهٔ Grabbers در جزیرهٔ ایرین می‌گذرد، در نزدیکی یک جامعهٔ ساحلی کوچک از مردم خوب؛ ماهی‌گیرها، کارگران، اهل سبُکی و پلیس‌ها. روزی چیزی وارد جو زمین می‌شود؛ موجودی که ظاهراً در دریا راحت است اما به چیز دیگری هم نیاز دارد: خون انسان. چه چیزی طبیعی‌تر از آنکه این موجود به نزدیک‌ترین آبادی انسانی حمله کند و دردسر به‌پا کند؟ بیشتر از این از داستان نمی‌گویم؛ این فیلم کمدی-وحشت همچنین یک داستان عاشقانهٔ کلاسیک و مقدار زیادی آبجو دارد! شاید «مقدار زیادی» حتی کم‌گفته باشد. اگرچه ژانر وحشت دارد، اما واقعاً چیز ترسناکی در کار نیست. این فیلم در سنت Shaun of the Dead و The World's End قرار می‌گیرد: چند خنده، چند جلوهٔ نه‌چندان بی‌عیب و چند شخصیت بسیار دوست‌داشتنی. فیلمی نیست که زندگی کسی را دگرگون کند، اما در چارچوب ژانرش، اصلاً هم بد نیست. فیلم تصمیم عاقلانه‌ای می‌گیرد که از موجودات زیاد استفاده نکند. ساده نگه داشتن قضیه باعث می‌شود جلوه‌ها چندان توی چشم نباشند. قابل‌باور؟ نه چندان، اما در چنین کمدی‌ای نیازی به واقع‌گرایی کامل نیست؛ فقط کافی است خوب ساخته شده باشند که این فیلم به‌خوبی این شرط را برآورده می‌کند. اگر از فیلم‌های سایمون پگ و نیک فراست خوش‌تان می‌آید، از این فیلم هم لذت خواهید برد. داستان ساده است و جلوه‌ها هم به‌سادگی‌اند، ولی همین عناصر دقیقاً باعث کارآمدی فیلم شده‌اند. من از آن خوشم آمد و احتمالاً دوباره هم آن را خواهم دید.